Ostatnią moją relację zakończyłam na miasteczku Arrowtown. Jeśli chcecie wrócić z powrotem do Queenstown koniecznie wybierzcie drogę wzdłuż brzegów lustrzanego jeziora Hayes (znane wcześniej jako Hays Lake after D. Hay, D. Hay –Australijczyk szukający Kraju Owiec, poźniej nazwy wielokrotnie zmieniane”zatrzymały się „ na Hayes).
 
Lake Hayes jest najczęsciej fotografowanym jeziorem NZ. Nie na darmo. Wystarczy wybrać się wzdłuż tzw. Lake Hayes Loop (8km), a nieziemski widok czystej wody na długo pozostanie Wam w pamięci, w związku z tym aparat obowiązkowy! Można ujrzeć tam także ptactwo bardzo charakterystyczne dla południowej wyspy: natywnego dla Nowej Zelandii Scaupa (ogorzałka), kormorana, czy też coraz rzadziej spotykanego dwuczubego- Australasian Crested Grebe (Kāmana). Przy czym jeśli chodzi o ten ostatni gatunek, to według statystyk pozostało ich  na wyspie mniej niż 400. To smutne bo to właśnie jedne z nielicznych romantycznych ptaków, które wykonują taniec godowy, obok ich kuzynów flamingów. Jezioro ze względu na swoje położenie jest ciekawym miejscem na piknik, a w gorący letni dzień polecam po prostu wziąść nura. Miejsce to, jest idealne zarówno dla sportowców jak i spacerowiczów. A aktwyny wypoczynek można uwieńczyć lampką wina lub (dla” grubych portfeli”) wyśmienicie wyglądającym jedzeniem w Amisfield Wine Company, uważaną za jedną z najlepszych nowozelandzkich winiarni.  

Ok 70 km na północny zachód od Queenstown, usytuowane jest jedno z najcudowniejszych dla mnie jezior -Wanaka, które mówi się, że jest bramą do Parku Narodowego Mt Aspiring, Treble Skone Ski Field i Cardrona Alpine Resort. 

Jako jedno z nielicznych jezior w South Island ma niezmodyfikowaną linie brzegową i jest chronione przez specjalne ustawodawstwo :Wanaka Preservation Act of 1973. W ten sposób powstała grupa "Guardians of Wanaka", której członkowie są powoływani przez Ministra Ochrony oraz doradztwo w zakresie środków ochrony jezior. Zdecydowanie polecam to miejsce, bo nie ma bardziej przyjemnego miejsca na chwilę refleksji, na to aby docenić możliwość bycia w miejscu, gdzie typowa dla wielkich miast komercjalizacja nie rzuca się w oczy, a zamiast wielkich tlumów można cieszyć oczy dziewiczym cudem. Dla mnie osobiście to ważne miejsce, może dlatego mam tak ogromny sentymement. Ale głęboko wierzę, że i Wy poczujecie atmosferę tego miejsca. A te popularne i smaczne Fish and Chips, widok słońca w tafli tak przejrzystej wody to czysty Raj ! Ok 2 km na południe od Wanaka znajduję się Puzzling World. Atrakcja godna polecenia nie przeze mnie (brak czasu i pieniędzy) ale przez moich znajomych ( wstęp NZ$14). Wiecej ciekawych informacji odnośnie tego „Szalonego Świata” znajdziecie na ich stronie internetowej. 

Bedąc w tej Krainie Jezior nie można ominąć Lake Hawea (A). Maoryska nazwa „Hāwea”  była/jest uważana za plemię, choć dokładne znaczenie nie jest do końca pewne.W przybliżeniu jezioro ma długość 35 km (oś PN-PŁ). W 1958 roku jezioro było sztucznie podniesione, w celu zwiększenia produkcji energii wodnej. Zasilane jest przez rzekę Hunter (B). Na południowym krańcu woda odpływa do Hawea River . W pobliżu jak widać, leżące równolegle Jezioro Wanaka. Jezioro Hawea jest popularnym kurortem i jest dobrze wykorzystywane w lecie do połowów, żeglarstwa i pływania. Pobliskie góry i szybko płynące rzeki  pozwalają na atrakcyjne przygody przez cały rok. Jeśli chodzi o akomodacje polecam Wam: Lake Hawea Holiday Park. To nie do opisania, kiedy budzisz się, widzisz góry i klarowne jezioro, po prostu musiecie to przeżyć! Namiot, camping,wędkowanie, żeglarstwo,  kolarstwo górskie,  windsurfing, kitesurfing to wszystko czeka na wyciągnięcie ręki dla tych co pragą ciszy jak i tych poszukujących ostrych wrażeń. 

O okolicach Queenstown, Otago można pisać wiele, miejsc których nie zdążyłam zwiedzić, zobaczyć w tym obszarze jest niestety też wiele. Ale jak każdego z Nas , lub i nie (tych szczęściarzy) limituje czas i pieniądze. Czasem trzeba z czegoś zrezygnować by zobaczyć coś innego, lepszego lub i nie, ale innego. W związku z tym zakończę dziś moją przygodę z Queenslandem i Wanakalandem. Jakże cudownym! By móc już wkrótce zdać Wam relację z Southlandu.  Henry David Thoreau powiedział : „Jezioro to najbardziej wyrazista i najpiekniejsza cecha krajobrazu. To oko ziemi, na które obserwator patrząc mierzy głębokość swojej natury...” Ja ją zmierzyłam ...a Wy?

W Nowej Zelandii zbliża się Zima wielkimi krokami...Co to oznacza? To czas kiedy nie tylko kolor nieba jest intensywniejszy  i słońce zyczyna świecić silniej, ale również silniejsze stają się Nasze pragnienia.  Jak myślę sobie o miesiącu kwietniu i maju w Nowej Zelandii, to bez chwili zastanowienia przychodzi mi do głowy Queenstown i całe Otago.Był dokładnie 27 kwietnia 2011 roku, godzina 13, kiedy samolot „marki” Jet * wylądował w cudownym miasteczku Queenstown. Pierwsze co poczułam opuszczając pokład samolotu była radość, ale to co „urosło” we mnie po pobycie w tych okolicach , no właśnie może postaram się opisaćMieszkaliśmy w hostelu Hippo Lodge , 4 Anderson Heights, ceny nowozelandzkie-hostelowe (NZ $ 25 od osoby za noc). Zdecydowanie Hippcio to jeden z najpiękniej położonych hosteli w Queenstown. Widok z niego – jezioro Wakatipu, nie tylko zapiera dech w piersiach, ale również rekompensuje nieprzespane noce po głośnych libacjach sąsiadów pokojowych  i co za tym idzie, budzi w obserwatorze multum refleksji, chęć przemalowania rzeczywistości na płótno, nie wspominając o fotografii.  Z ciekawostek , tudzież tajemnic dotyczących jeziora (a jest ich wiele!) warto wspomnieć o tym, że jezioro obniża i zwiększa swój poziom o 12 cm , na 5 min. Naukowcy wyjaśniają to wahaniami atmosferycznymi . Ja osobiście bardziej wierzę w maoryską legendę o gigancie Matau, do której lektury szczerze Was zachęcam...

Fot. D. Martens; Arrowtown.

Będąc w Queenstown warto wyruszyć w rejs po jeziorze Wakatipu zabytkowym, prawie 100-letnim parowcem TSS Earnslaw (ok. NZ$50, 1h30 min)  i poczuć się przez moment jak w filmie Indiana Jones (doszły mnie słuchy, że statek ten „ odgrywał” znaczącą rolę w tym filmie) lub jak ktoś woli inne klimaty , np ja zostałam Królową Elżbietą II.  

Fot. D.Martens; Kawa najlepiej smakuję w dobrym towarzystwie, ale miejsce jest tak samo ważne, Arrowtown.

Zdecydowanie przejdzcie się po parku miejskim , a jak już obejrzycie 1000 drzewo zróbcie sobie przerwę i koniecznie zjedzcie przepysznego Fergburgera ( ok. NZ$14) na ulicy Shotover 42.Grzechem byłoby opuśić Nową Zelandię nieobejrzawszy Kiwi. Na obrzeżach Queenstown znajduję się Park Kiwi (ok. NZ$ 42 całodniowy bilet), w którym możecie obejrzeć pozostałości po ptaszkach Kiwi, bo jak wiecie lub nie, te wstrętne  „ possums „ wcinają jajka małych Kiwi i tym sposobem przyczyniają się do ich wyginięcia. Zobaczcie koniecznie te nielatające ptaszki, bo warto! Na zwiedzanie tego cudownego Parku można przeznaczyć całe południe. Bo nie tylko Kiwi tam inspirujeKea , papugi z Antypodów, sokoły i gołębie z Nowej Zelandii,  czy też Tui to początek przygody, która na Was czeka.  Na mnie osobiście ogromne wrażenie wywarła sowa : Morepork oraz Australijska Papuga w kolorach tęczy: Lorysa.  Przyznaję, jeśli chcecie pogłębić swoją wiedzę przyrodniczą i jednocześnie się zrelaksować , to jest to strzał w dziesiątkę!Około 20 minut jazdy samochodem od miasta znajduje cudowne, historyczne miasteczko Arrowtown.  Miasto zbudowane na brzegu rzeki Strzałka z ang. Arrow, oferuje niesamowitą  atmosferę , którą dodatkowo budują sklepy, restauracje  i  przytulne kawiarnie.  W 1862 roku odkryto złoto w rzece Strzałka, dziś to jeden z najszybciej rozwijających się regionów Nowej Zealndii.  Warto tam się zatrzymać , choćby na chwilę i cieszyć wzrok przepięknymi uliczkami. Punktem wyjścia dla historii miasta i okolic jest Muzeum Krainy Jezior . Miasteczko warte odwiedzenia, także dlatego, że w kwietniu odbywa się tam coroczny jesienny festiwal.  Zima w Arrowtown to czas na narty. Istnieją trzy miejsca , gdzie można się popisywać  narciarskimi umiejętnościami : Coronet Peak, Remarkables i Cardrona Ski Resort. Moi drodzy Arrowtown – czyste złoto czeka na Was!

Fot. D. Martens; Arrowtown.

Kończąc „poczatek mojej podróży w Otago” (dalsza część już wkrótce) pragnę zaznaczyć, że moje podróżowanie po południowej wyspie nie posiadało wczesniej przygotwanego planu, do którego zachęcam , bo z pewnoscią to ułatwia i zaoszczędza czas, lub nie zachęcam Tych , którzy tak jak ja postępują według złotej myśli: „Prawdziwy podróżnik nie ma ustalonych planów i nie skupia się na dotarciu...”(Lao Tzu).

Fot.D.Martens ; Ja i mój sprzęt na festiwalu w Arrowtown.

Na kuchennym stole w kempingowej kuchni leży sześć napełnionych po brzegi bukłaków na wodę, do tego rowerowe bidony i sakwy pełne jedzenia, które nie może popsuć się przez kolejnych kilka dni. Do najbliższego miasta mamy ponad 180 kilometrów, a w nocy po raz pierwszy od wielu dni było wyjątkowo gorąco, dlatego te zapasy wody muszą nam starczyć na kolejne przynajmniej dwa, trzy dni. Rowery, aż uginają się od zapasów. Do tej pory nie były tak obładowane, i przez pierwsze metry czuć dużą różnicę w prowadzeniu ich.

Port Augusta, wymawiany w taki sposób że trudno jest skojarzyć tę nazwy, a każdego kogo zapytasz się gdzie jesteś powie Ci – Potagasta. Niewielkie miasteczko, gdzie ludzie żyją z daleka od wielkich miast. Rzucają się w oczy Aborygeni, szwędający się po ulicach bez konkretnego celu. Wszędzie porozbijane butelki, a całe centrum to jedynie dwie ulice na krzyż gdzie znajdziesz kilka sklepów, które pozwolą Ci przygotować się do wyprawy na pustynie.

Strona patronatu

To jest właśnie nasza brama do Outback-u. To stąd zaczynamy wielką wędrówkę na północ do Darwin. Ponad 2800 kilometrów przed nami i warunki, z jakimi jeszcze nie zetknęliśmy się, a w naszych głowach kłębią się myśli, od tych czy na pewno wszystko mamy, po te czy pogoda nam dopisze, i czy za czterdzieści dni dotrzemy do Darwin? Ale czuć wyraźne podniecenie myślą o przygodzie, o tym co spotka nas po drodze, jak tak naprawdę wygląda droga na dźwięk której każdy napotkany do tej pory człowiek albo łapał się za głowę albo otwierał szeroko oczy i nie mógł zrozumieć po co się tam pchamy, gdzie są tylko kamienie i nędzne krzaki spalone słońcem.

Zaraz za zakrętem, gdzie wjeżdżamy na drogę Stuart Highway, która od teraz przez kolejne tygodnie można powiedzieć iż będzie naszym domem, aż do Darwin, zaczyna się płaska jak stół wielka równina. Znikają krzaki, drzewa, pagórki, domy. Pozostaje tylko wielka przestrzeń z kępami traw. Gdzieś daleko na horyzoncie widać wystające jak babki w piaskownicy góry, które ktoś przyklepał łopatką, by nie wystawał za wysoko. W końcu po tylu tysiącach kilometrów mamy idealną drogę dla rowerzystów, gładka jak stół, z szerokim poboczem, dobrze utwardzonym, opony idealnie suną zarówno po asfaltowej jak i szutrowej nawierzchni, tylko żeby ten wiatr jeszcze nie wiał aż tak bardzo z północy, to byłoby idealnie.

Pierwsze kilometry idą nam całkiem dobrze. Bardziej jesteśmy wpatrzeni w tę przestrzeń i staramy się przyzwyczaić wzrok do dziesiątek kilometrów jakie dzielą nas od widzianych z siodełka wzgórz. Do tego jeszcze wielkie ciężarówki. Nie ważne, że za każdym razem jak przejeżdżają to podmuch wiatru wytrąca nas z obranego kursu na drodze, ale ich wielkości i ilość kół, którą trudno zliczyć zapiera dech w piersiach. Każda jedna, która posiada więcej jak jedną przyczepę, a ma ich przeważnie trzy, z czego każda jedna przyczepa ma po 5 par czterokołowych osi, z wielkim przypominającym amerykańskie ciężarówki ciągnikiem, na tyle ma przyczepione dwie tabliczki –Road –Train. I zdawać by się mogło, że taka pędząca masa będzie dla nas niebezpieczna, a tu praktycznie każdy jeden RoadTrain, nie dość że słyszany z oddali, to jeszcze zjeżdża na drugi przeciwległy pas i spokojnie pędząc prawie 100kmh, wyprzeda nas. Za to każdy jeden, który wymija nas z naprzeciwka macha nam, lub też pokazuje blisko swojej przedniej szyby, wyciągnięty do góry kciuk. Pozdrawiają nas też samochody osobowe, a niewielkie kampery ze studentami, dodają do tego wszystkiego klaksony. Daje to wiele otuchy, i pozwala oderwać się od myśli że przed nami tysiące kilometrów przez pustkowia.

Czerwona, spalona słońcem ziemia nie wydaje się być tak pusta jak nam się wydawało. Dość gęsto rozsiane zielone kępy traw, do tego niewielkie karłowate krzaki, i od czasu do czasy kilkumetrowe drzewa o rachitycznych liściach dających jedynie półcień, stanowią dużą część tego pustkowia. Pomiędzy trawami da się zauważyć małe stada owiec, i do głowy przychodzi pytanie – To tak małe stado, czy może to dzikie owce?

Rozpalający żar lejący się z błękitnego nieba skutecznie opróżnia nasze bidony z pierwszych litrów wody. Pomimo, iż roślinność dookoła nie wydaje się być  pozbawiona wody, to każdy jeden strumyk, czy rzeczka jaką mijamy, świeci pustkami odsłaniając wypłukane przez wodę kamienie, pokazując rozdmuchany przez wiatr piasek.

Pod wieczór zatrzymujemy się na przydrożnym parkingu, gdzie prócz stolika z daszkiem oraz toalet, jest jeszcze duży zbiornik z wodą, a przy kranie widnieje duży czerwony napis, iż woda ta nie jest wodą do picia i jeżeli pijesz ją to robisz to jedynie na swoje własne ryzyko. Obok tego znaku stoi kolejny, gdzie mocno już wypłowiałe czarne litery, wspominają o zakazie nocowania. Jednak zaraz obok stoi samochód z przyczepą, a dwójka starszych ludzi, siedzi sobie spokojnie na krzesełkach w cieniu swojego domu na kołach i popija napoje, kiedy to niewielki agregat postawiony przed samochodem zdaje się, że zasila działającą w środku klimatyzację.

Po długim „marszu” bez skrawka cienia, i o dość młodej jeszcze godzinie zajmujemy jeden ze stolików w cieniu stojący nieopodal samochodu. Każdy z nas stara się chodź by trochę odzyskać życie, czy to kładąc się na ławce przy stoliku, jak Gosia, czy jak ja po prostu wykładając się na folii na betonie.

Nie mija dłuższa chwila, a wracający z toalety starszy pan zagaduje nas. –  Z daleka jedziecie?

-            Z Port Augusta.

-            Skąd?

-            Potagasta, ale wyruszyliśmy o 11 popołudniu. – a jest czwarta. Tak też nasz wynik wydaje się być całkiem dobry.

-            To rzeczywiście nieźle. 64km!

-            Zostają Państwo tutaj na noc? Bo my to rozważamy, ale zdaje się że jest zakaz.

-            Oczywiście, że tak. My tak zawsze zostajemy i jeszcze jak do tej pory nikt nas nie skontrolował. – i tym lepiej dla nas. Bo dalej już dziś nie jedziemy, jesteśmy padnięci. A kolejny taki postój będzie dopiero za około 40 kilometrów, co może być już dziś nie osiągalne. Leżąc na swoich tym czasowych legowiskach i nie myśląc jeszcze o rozstawianiu namiotów powoli regenerujemy siły, myśląc gdzieś o jedzeniu. Nagle, zza przyczepy na paluszkach wyłania się Pan, a w obu dłoniach trzyma dwie puszki, z lśniącymi, odbijającymi popołudniowej słońce kroplami wody osiadłej na schłodzonych czarnych bokach. – Zapewne jesteście zmęczeni, a coś zimnego doda wam sił. – i stawia puszki z Colą Zero na stole przy którym rozłożyliśmy swoje rzeczy. Trudno nawet odmówić, bo tak nas tym zaskoczył, że jedyne co przychodzi nam na myśl, wpatrując się w zimne kuszące puszki to – Bardzo dziękujemy! – a pan tak jak na paluszkach przyszedł do nas, tak w mgnieniu oka znika w cieniu swojej przyczepy. Chłodny, bąbelkowy, o tak dobrze znanym smaku napój, jest jak spełnienie się najskrytszych marzeń, bo wiele kilometrów za nami zostawiliśmy myśli o tym, że będziemy mogli rozkoszować się takim chłodem, a jedyne co nam pozostaje to podgrzane całodziennym upałem bidony z rozpuszczonymi w nich pastylkami z witaminami.

Po zjedzeniu obiadokolacji i rozstawieniu namiotów jeszcze przez chwilę rozmawiamy z naszymi nowymi dzisiejszymi sąsiadami, którzy mają mapę z naniesionymi wszystkimi miejscami, gdzie można zjechać na odpoczynek, gdzie są stoliki, toalety, i zbiorniki z wodą. Do Pimby, która jest jeszcze daleko przed nami mniej więcej co czterdzieści kilometrów jest jakiś zacieniony postój. Jest też kilka zbiorników z wodą, co dla nas jest idealnym rozwiązaniem. Nawet jeżeli nie jest zdatna do picia, to nie będziemy musieli zużywać naszych cennych zapasów, które dźwigamy na rowerach.

 

Niska trawa zamieniła się w busz o dość skąpo rozsianych zaroślach. Te jednak skrywają w sobie stada papug, co chwilę przelatujących z jednej strony drogi na drugą. Siadające na gałęziach białe papugi o czerwonych brzuchach, przyglądają się z daleka nam, uciekając w momencie jak tylko zbliżymy się na nie odpowiednią odległość. Poranny chłód dość szybko ustępuje palącemu słońcu, w wiatr zatrzymywany do tej pory przez ścianę przydrożnego buszu, zaczął dąć regularnie z północy skutecznie spowalniając nasze tempo, które z rana wydawało się być imponującym. Teraz prąc przed siebie nie więcej niż dziesięć na godzinę, zastanawiamy się tylko gdzie znajdziemy następne osłonięte od wiatru i słońca miejsce, nie myśląc nawet jeszcze o tym gdzie będziemy spać. Nagle ginie busz, w jego miejsce pokazują się rozległe połacie czerwonej ziemi, z niewielkimi białymi plackami. Leżące w zagłębieniach wyglądaj jak lodowiska rozrzucone po okolicy. Bijące jasnym białym kolorem odbijają zawieszono wysoko na niebie rozpalone południowym żarem słońce. Obraz wydaje się być wręcz nie realny, bo skąd w tak suchym miejscu, gdzie każde koryto rzeki świeci czerwonymi pustkami, nagle grube czasem na kilka centymetrów wilgotne połacie soli, z tu i ówdzie pozostałymi niewielkimi ilościami wody, która czym dalej oddalona od brzegu zmienia swój kolor z białobłękitnego na rudy. Ten iście księżycowy krajobraz raz znika, raz pojawia się, ustępując z czasem wielkim połaciom w zasadzie niczego. Niewielka szara nitka drogi, przecina czerwona ziemię. Każda kolejna godzina w upale i nie ustępującym wietrze staje się coraz bardziej uciążliwa, ale nic innego nam nie pozostaje jak tylko parcie do przodu. Zatrzymanie się na nieosłoniętym poboczu w niczym nie pomoże. Do tego jeszcze do najbliższego miasta jakim jest Pimba, pozostało nam może kilkadziesiąt kilometrów, tak też powoli ale z zaciekłą konsekwencją chcemy jeszcze dzisiaj tam dojechać, mimo iż doskonale wiemy, że liczniki pokażą dużo ponad sto kilometrów.

Późnym popołudniem docieramy. Pimba, okazuje się być stacją benzynową z polem namiotowym na terenie parkingu dla TIRów, i kilkoma pokojami na tyłach baru. Przed barem na wielkich drewnianych stołach, wyciętych z pni drzew i polakierowanych twardym lśniącym się lakierem, siedzą panowie o żółtych kamizelkach jedząc i pijąc tutejsze chmielowe napoje. Dla nas dotarcie tutaj to aż dwa sukcesy. Pierwszym jest to że dojechaliśmy, a drugą okazją do świętowania jest przekroczenie 3 000 kilometrów w czasie naszej wyprawy. Co dusza zapragnie to staje przed nami na barze i z daleka od żaru, oraz nękających nas much, siadamy sobie przy jednym ze stolików w chłodnym i zamkniętym barze.

Rano wiatr zmienia się na południowy, ale i pogoda też drastycznie się zmieniła. Szare niebo ciągnie z południa kolejne deszczowe chmury, podrywając też zapach spieczonej ziemi, która przed chwilą została lekko zroszona. Zapach ten przenika całą okolicę i o ile jeszcze wczoraj ten sam zapach w suchym powietrzu kojarzył nam się z suszą, to dzisiaj jego wilgoć wdziera się głęboko w nozdrza wypełniając głęboko płuca.

Jako że Pimba, to jedynie zajazd, a zaraz obok leży Woomera, tak też na chwilę zbaczamy ze szlaku i kierujemy się do bazy działań nuklearnych, bo właśnie z tego słynie to miasto. Stworzona na pustyni, z daleka od cywilizacji, była ośrodkiem posiadającym nie tylko najnowocześniejsze uzbrojenie, ale i wycelowane w ZSRR rakiety balistyczne. Tutaj tworzono najnowsze rozwiązania, by potem eksportować je na cały świat. Jak można dowiedzieć się z jednego z filmów w muzeum, Australia stworzyła najnowocześniejszą rakietę, a Generałowie z Wielkiej Brytanii, byli nią zachwyceni, zamawiając ponad 10 000 sztuk. Australijski rząd, za to nie zamówił ani jednej.

Dzisiaj to miasto, to relikt. Kilka stojących na pustkowiu domów tworzących osiedle, rakiety i samoloty z czasów zimnej wojny, muzeum, w którym znajduje się jeszcze bar, informacja turystyczna i kręgielnia. A obsługa zajmuje się wszystkim, bo by udzielić nam kilku informacji, ściągnięto specjalnie panią z bufetu.

Spokojnie można powiedzieć, że każdego dnia Outback zaskakuje nas kolejnymi swoimi cudami. Jak nie co chwilę zmieniającym się krajobrazem, a co chwilę oznacza co kilkadziesiąt kilometrów, to jeszcze niewielkie słona jeziora zamieniają się w wielkie, czasem ciągnące się kilometrami białe lodowiska, raz z czerwonymi wyspami, za innym razem z możliwością wejścia na środek, chodź to długa droga.

Poranne chmury ustąpiły, a wraz z pojawieniem się słońca wróciły muchy. Nieodzowne towarzyszki naszej podróży. Jest ich tyle, że każdy z nas na plecach ma swoje małe stadko liczące około 100 sztuk, do tego kolejne 100 na sakwach, na kasku 30 i chmara starająca się usiąść na twarzy. Żądne preparaty nie działają na te małe potwory, bzyczące bez przerwy koło ucha i atakujące twoje usta, oczy, uszy. O ile jak jedziesz to z czasem ogarnia je zmęczenie i siadają na plecach, to jak tylko się zatrzymasz zaczyna się wielki zmasowany atak. Każda jedna podrywa się ze swojej pozycji i fru do oczu. A że nie da się przedostać przez okulary to siada na nich. Inne po odpuszczeniu oczu, atakują usta. A ty jedyne co robisz to machasz jak opętany rękoma w jedną i drugą stronę, starając się przegonić je. Na postojach jedynie wiatr przychodzi z pomocą i jak ustawisz się przodem do wiatru, to jego siła zdmuchuje je, ale te chowają się na plecach. Na szczęście nie gryzą, ale co z tego jak są wszędzie i żeby jeszcze tylko bzyczały, czy latały sobie gdzieś tam, a te nie usilnie chcą dostać się do twarzy. Sterroryzowani przez małe czarne potwory nawet jak przejedziemy dzienny odcinek szybciej i około trzeciej rozstawimy namioty to musimy się w nich chować, pocąc się niemiłosiernie, bo wychylenie się poza namiot oznacza iż czyhające na tropiku zaraz poderwą się i przybędą do Ciebie. Każdy z nas jak tylko wyjdzie, zabiera ze sobą swoje stadko, które w promieniach zachodzącego słońca bzyczy nad twoją głową. I tylko zastanawiasz się, czy aż tak źle pachniesz, czy one tak do każdego. Ale za każdym razem jak spotykamy innych, to od razu widać jak machają rękoma przed nosem, co oznacza iż mają swoją grupę. – Napisze rozdział w książce „Mucha, która podróżowała rowerem” – żartuję sobie, jadąc i odganiając się od nich. Gosia z wielką siatką zakupioną jeszcze w Adelajdzie, sunie przed siebie i dodaje – Lepiej nich siedzą na plecach, przynajmniej nie pętając się przed nosem. – ilość przekleństw i wymyślonych przezwisk, wyczerpuje każdego dnia przynajmniej roczny limit. Ale nie ma na nie siły. Na szczęście kiedy robi się ciemno, i trochę chłodniej znikają, pojawiając się jak tylko zrobi się rano cieplej. Na szczęście wiejący cały czas wiatr, pcha nas z taką siłą że kolejne dni to dystanse po ponad sto kilometrów. Przerwy robimy co dwadzieścia, dwadzieścia pięć kilometrów, by nie denerwować much. Prócz much podróżujących rowerem, towarzyszy nam Ghan. Kolej jadąca z południa na północ, tak jak my. Z tą jednak różnicą, iż porusza się szybciej, oraz że każdy jeden pociąg jaki nas mija, a dokładnie policzyliśmy ma po około sto wagonów. Sunie cicho niekiedy zaraz obok nas. A jego pojawienie się, zdradzę nie trzask kół na kolejnych przerwach między torami, a jedynie zmiana krajobrazu, z wielkiej przestrzeni na wielki mur, czasem nawet zbudowany z dwóch poziomów kontenerów. Z każdym kilometrem na północ zmniejsza się też ruch na drodze, a my spokojnie suniemy koło siebie, debatując na każdy jeden przychodząc nam do głowy temat. Co po 6 tygodniach jazdy jeden z drugim, kompletnie nowa jakość jazdy. Każdy jeden nadjeżdżający samochód słychać z daleka, i spokojnie możemy zjechać, by za chwilę powrócić na pozycję gdzie dwa rowery kierownica w kierownicę jadą razem.

Co najciekawsze, nie tak jak można wyczytać ze znaków, nie udaje jak się spotkać kangurów, oczywiście prócz tych leżących na poboczu. Za to od kilku dni zawsze rano, spotykamy emu. Całe stada starają się przejść przez drogę, jednak nasza obecność powoduje, że wysokie na trzy metry, z długimi szyjami, i brązowo-szarymi piórami, które podskakują w czasie ich biegu, chowają się w buszy, nawet nie oglądając się na nas, czy przypadkiem już nie pojechaliśmy sobie.


Południowy wiatr jaki pcha nas od kilku dni, każdego wieczora mocno schładza powietrze, tak że w śpiwór zawijasz się, a rano polar jest wręcz obowiązkowy. Ciepły kubek porannej kawy ze śmietanką i miodem pod rozgwieżdżonym niebem, to jest dopiero coś. Widać każdą jedną nawet najmniejszą gwiazdkę, całą drogę mleczną rozciągającą się od horyzontu po przeciwległy horyzont, z krzyżem południa, wtopionym w jego jasną granice. Chwilę później poranna szaruga gasi gwiezdny teatr ze spadającymi meteorami, a słońce powoli wyłania się zza nieboskłony, zalewając okolice pomarańczowym światłem. Chmury jednak wiszą i nie ustępują, a chłód też długo jest podtrzymywany przez zimny południowy wiatr.

Każde jedno miejsce przy drodze, na noc zajmowane jest przez podróżujących samochodami nie tylko turystów, ale i tych którzy nie zdążyli dojechać na noc do domu. Jazda w nocy nie jest tutaj popularna. Liczne zwierzęta właśnie w nicy wychodzą na drogę, a spotkanie z kangurem, czy krową może skończyć się tragicznie. Dlatego też wiele samochodów posiada z przodu wielkie metalowe konstrukcje, którymi w Europie szpanują młodzi na swoich terenowych samochodach, tutaj są jak najbardziej wstawione z praktycznego powodu. Każdy jeden RoadTrain posiada taką  instalację, a ci którzy ich nie posiadają, jak tylko zapada zmierz, zjeżdżają na najbliższy postój i przeczekują do rana, kiedy to ciemność ustąpi.

Do domu zajeżdżamy od strony garażu, zamkniętego na ulicę, jednak otwartego na wewnętrzny trawnik, gdzie pod wiatą stoi stolik i duże BBQ. W koło soczyście zielonego, miękkiego trawnika rosną gęste krzewy, otaczające też werandę przez którą wchodzi się do dużego pokoju z niewielkim barem.
Małgosia, która ugościła nas na czas naszego pobytu w Adejajdzie, krząta się po domu szykując obiad, każąc nas odpocząć i poczekać na strawę. Żyjąca tutaj od przeszło trzydziestu lat, na dobre już zapuściła korzenie w australijskiej ziemi, pozostając cały czas w pełni polską będącą dla naszych rodaków mieszkających w Adelajdzie wielką pomocą, oraz ambasadorem polskości wśród tych, którzy już powoli z kolejnym pokoleniem zapominają o swoim pochodzeniu.
Dla nas czas spędzony w Adelajdzie, to przede wszystkim skupienie się na przygotowaniach do długiej podróży przez outback. Musimy zakupić wszystko to co może nam się przydać w przeciągu najbliższych kilkudziesięciu dni. Priorytetem są opony, nowa pompka, gaz oraz mapy. Dzisiaj i tak już nie uda nam się załatwić tego, bo w czasie przejazdu przez miasto zawitaliśmy do dwóch sklepów, ale albo nie było potrzebnych nam rzeczy albo ceny powalały nas na kolana. Dlatego też wieczór pozostawiamy na odpoczynek i naładowanie baterii po ostatnich kilometrach, na następną drogę. - Pojeździe do Glenelg, to podobnie jak w Melbourne, St Kilda. – namawia nas Gosia – To 10 minut drogi stąd. Może z cztery kilometry.

Strona patronatu

-            Dla nas będzie to troszkę więcej niż dziesięć minut, jeżeli pojedziemy rowerami. – lekko się uśmiechamy.
-            Stąd to bardzo prosta droga, z domu wyjeżdżacie na główna ulicę, skręcacie i jedziecie cały czas prosto, aż skończy się droga. Skręcacie w lewo i do samego końca. Nie da się zabłądzić.
Droga rzeczywiście prosta, jednak kilometry nie do końca się zgadzały, ale na pustych rowerach bez bagażu, jedzie się szybko i w sumie inaczej. Tak jakby rowery były niestabilne. Kierownica się kiwa, z początku nie trzymając dokładnie kierunku, a sam rower podskakuje na każdej nierówności. - Zdecydowanie lepiej jeździ się z bagażem. Mimo, iż ciężej. – zauważa Gosia, kręcąc kierownicą i starając się złapać równowagę bez obciążonego przedniego koła, gdzie zwykle wiszą ciężkie wypchane jedzeniem sakwy.  
Prosta jak strzała Anzac Road prowadzi nas prosto do nadmorskiej dzielnicy miasta, bo samo centrum Adelajdy oddalone jest od morza i leży na planie dawnego wojskowego garnizonu, mając dokładnie wymiary kwadratu o bokach mila, na milę. Wjeżdżając do portu, gdzie ulica kończy się nie zastaniesz zbyt wielu łodzi. Stoją tylko nieliczne jachty motorowe, a żaglowe łodzie to tutaj wyjątek, raczej nie zapuszczający się w tak ekskluzywne towarzystwo.
Od portu wiedzie nas promenada, na której liczni mieszkańcy starają się złapać chodź oddech po męczącym dniu, a to spacerując, a to jeżdżąc rowerem, czy też po prostu siedząc na ławkach wpatrując się w opadające do morza krwisto czerwone słońce.
Tutaj jednak nie znajdziesz serca nadmorskiej dzielnicy. Jest nią odchodząca od morza arteria, skąd prócz przechodzącego z szerokiego deptaku w ruchliwy asfalt, zaczynają lub też kończą się tory tramwaju, zwożącego z innych dzielnic kolejnych ludzi chcących a to pójść nad morze, a to zasiąść w tętniących życiem licznych pubach i restauracjach.
-            Za pierwszą połowę! – wznoszę szklankę pełną chłodnego lokalnego piwa.
-            Za pierwszą połowę!
-            Teraz przed nami ta trudniejsza część i zdaje się, że będzie zupełnie inna niż dotychczasowe dni. – sami do końca nie wiemy czego możemy spodziewać się. Z jednej strony w nogach mamy już ponad 2 800 kilometrów, a z drugiej przed nami dokładnie tyle samo. Z tym, że znowu z jednej strony nie będzie już takich podjazdów jak do tej pory, bo i droga w środkowej Australii jest płaska jak dno naszych menażek, a z drugiej temperatury będą o wiele wyższe, do czego nie jesteśmy przyzwyczajeni, a z trzeciej jeszcze strony zapasy wody i jedzenia jakie będziemy musieli dźwigać ze sobą, znacznie zmienią nasze dotychczasowe przyzwyczajenia. – Żebyśmy dojechali do Darwin! – wznosi tym razem toast Gosia. I tak siedząc w pełnym głosów i muzyki pubie, zastanawiamy się jak będzie się to różniło od dotychczasowych kilometrów, na ile nasze doświadczenie zdobyte do tej pory będziemy mogli zastosować, czy zupełnie nas to zaskoczy, jak pierwsze dni w Nowej Zelandii, kiedy musieliśmy przyzwyczaić się, że nie tak jak w innych krajach każda kropka na mapie z nazwą to miasto, a jedynie kilka farm oddalonych od siebie o wiele kilometrów.
 
-            Zaraz w centrum niedaleko dworca autobusowego jest wielki targ. Musicie się pospieszyć, by jeszcze tam ktoś był. Naprawdę warto tam pójść, prócz kilku innych rzeczy, bo i tak wszystko znajdziecie w ścisłym centrum. – dostaliśmy dokładne instrukcje gdzie i co warto zobaczyć. Po długim śnie w wygodnym łóżku, dzisiaj wiele punktów do odhaczenia na naszej długiej liście.
Schowany w niepozornych niskich budynkach, tętni życiem gdzie każdy stara się znaleźć coś dla siebie i na swój stół. Liczne stoiska z których wylewają się najróżniejsze produkty z całego świata. W równych alejkach znajdziesz soczyste owoce, przyprawy ulepione w ostre stożki jak na azjatyckich bazarach, prawdzie wędliny nie spotykane w zwykłych supermarketach gdzie króluje stek, salami i serdelki ze znikoma zawartością mięsa. Każdy kontynent, każda narodowość ma tutaj swoje przedstawicielstwo, będące niewielką namiastką oddalonego o tysiące kilometrów domowego smaku.
I nagle pośród najróżniejszych smaków i niezliczonych kolorów kolejnych straganów rzuca się w oczy coś czego od dawna nie widzieliśmy. Polskie zupki minutki, posiłek tak często spotykany w naszej menażkowej kuchni w czasie wyjazdów o wiele bliższych. Zaraz obok polski kisiel, szynka konserwowa, dżemy, draże, czekoladki, i prawdziwe polskie kiełbasy. A z niewielkiego przesmyku pomiędzy ścianą produktów uśmiecha się do nas młoda dziewczyna.
-            Z Polski? – zadaje pytanie po polsku – Turystycznie, czy mieszkacie tutaj? – Coś do czego nie jesteśmy przyzwyczajeni. Zwykle zawsze ludzie zadają nam pytania po angielsku, a jeżeli już słyszeliśmy polski, to albo nasz własny, lub też wiedzieliśmy że spotkamy Polaków. Po chwili lekkiego zaskoczenia, w końcu odpowiadamy na zadane pytania. – Z Polski – uśmiecha się Gosia – i turystycznie.
-            To rzadko tutaj spotykane. Zwykle albo ktoś tu mieszka albo właśnie się przeprowadził.
-            Właśnie. Jak do tej pory nie spotkaliśmy zbyt wielu podróżujących Polaków. Jedynie w Nowej Zelandii jedną grupę, ale to już było dawno temu. Dużo Polaków tutaj przychodzi?
-            Zwykle te same osoby – w między czasie wyłania się druga kobieta. – ale coraz mniej. Ci co tutaj mieszkają od lat regularnie przychodzą. Młodzi wolą już inne jedzenie, też nie znają do końca tych smaków.
-            Jest prawdziwa kiełbasa. – wpatrzony w bogatą wystawę, aż nie mogę oprzeć się widokowi i wyobrażanemu zapachowi, smakowi kiełbasy śląskiej, podwawelskiej czy suchej. – Wszystko sprowadzacie z Polski?
-            Tak, jednak poza wędlinami. Te produkujemy tutaj i nawet jeden ze sposobów produkcji został przeniesiony do Polski.
-            To ja poproszę taki ładny kawałek kiełbasy. Którą Pani poleca? Może Podwawelska?
-            Ta jest lepsza. – młoda dziewczyna wskazuje na gruby kawałek leżącej obok Śląskiej.
-            To poproszę, jedno pętko.
Jeszcze przez chwilę rozmawialiśmy o powoli starzejącej się emigracji i zanikającym młodym pokoleniu. Cały czas zastanawiamy się, w którym pokoleniu ktoś wywodzący się z emigracji zaczyna uważać się za Australijczyka. Nie znajdując tutaj odpowiedzi, z niewielka namiastką polskiego smaku w ręku, zawiniętego jak przystało w szary papier, ruszamy dalej wnikać w gwar kolorowych, pachnących straganów.
 Powoli wnikamy w sobotni rytm miasta, odrywającego się od tygodniowego zabiegania. Ludzie włóczą się po ulicach odwiedzając kolejne sklepy na głównych handlowych ulicach, bo te gdzie zwykle w tygodniu pełno jest ludzi w garniturach i krawatach opustoszały, będąc teraz wyschniętymi korytami rzek. Niewielkie kawiarenki, lodziarnie, restauracje i bary wypełnione po brzegi, wymieniają co jakiś czas kolejnych chętnych, dla których przyszedł czas na przerwę w zakupach. Jednak cały czas masz wrażenie, że ludzie nie zwalniają. Pędzą pomimo, iż nie muszą. Jakby starali się pozałatwiać te rzeczy, które w tygodniu im umknęły, czy też nie mieli na nie czasu. Nawet powoli kończący się festiwal, nie przyciąga tak ludzi jak otwarte witryny sklepów z odzieżą, czy sieci komórkowych. Gdzieś w tym wszystkim odnajdziesz tych dla których czas płynie zupełnie inaczej. Czy to studenci, czy bezdomni, czy Ci którzy starają się zarobić w tym czasie grając czy stojąc nieruchomo godzinami, gdzieś są pomijani przez pędzący tłum. Aż trudno się zatrzymać i spojrzeć na to z boku, bo i trudno znaleźć miejsce gdzie można usiąść. Ale wystarczy chwilę poczekać, i zaraz się coś znajdzie.  
I tak przemierzamy kolejne ulice, kolejne skrzyżowania, kolejne sklepy z jednej strony starając się wypełnić nasza listę, a z drugiej trochę oderwać się od tego tłumu. Dopiero przekraczając schowanego za bramą ogrodu botanicznego, wszystko zwalnia. Ludzie odpuszczają, zdejmują nogę z gazu i pośród nieregularnych uliczek z dziką roślinnością, siadają na zielonej soczystej trawie i wraz z innymi spokojnie delektują się przyniesionymi ze sobą a to kanapkami, owocami, napojami. Tutaj w przepięknej scenerii każdy ma chwilę dla siebie. Nawet młoda para postanowiła właśnie tutaj powiedzieć TAK, otaczając się rodziną i przyjaciółmi, oraz wysokimi dającymi przyjemny cień drzewami. I my znajdujemy kawałek cichego miejsca, gdzie możemy odpocząć, po przedpołudniowej gonitwie. To co chcieliśmy mamy, a noszenie dwóch opon i plecaka z butlami gazowymi, nie należy do najprzyjemniejszych szczególnie, jeżeli chcesz jeszcze trochę przyjrzeć się miastu.
 
Wieczorna kolacja przygotowana przez Małgosię i Ray-a, to uczta o bujnych i soczystych smakach. Koloryt pieczonych na ruszcie mięs, to wręcz przekrój tego co kraj ten oferuje. – Jedliście już kangura? – znienacka zadaje pytanie Ray. - Jeszcze nie. – I w tym momencie naszych talerzach ląduje spory, soczysty, ciemno brązowy kawałek mięsa.
-            Tutaj macie jeszcze konfiturę produkcji mojej mamy. A tutaj sos do mięsa. Spróbujcie koniecznie parówek cielęcych. Ray, które to są?
Cały wieczór jest jak wielka biblioteka. Co chwilę każde z nas zadaje kolejne pytania nurtujące go, jednocześnie będąc samemu książką, która zna odpowiedź na zupełnie inny temat nurtujący rozmówcę z drugiego krańca stołu. Dla nas jest to jedna z tych okazji, kiedy możemy dowiedzieć się wiele o Australii z perspektywy ludzi nie tylko tu migrujących, ale też rdzennych Australijczyków, bo też Ray pochodzi z jednego z miast, które niedługo będzie na naszej drodze i nie jest już tylko napotkaną osobą, która myśli iż jesteśmy Niemcami czy francuzami. - Ale nie wyglądacie jak Polacy. Może dlatego Was mylą. – dodaje kiedy wspominamy o tym jak za prawie każdym razem ludzie pytają się nas skąd jesteśmy. Do tej pory nie wiedzieliśmy dlaczego, odpowiadając sobie że rzadko zdarza się, żeby Polacy właśnie w taki sposób podróżowali po Australii, zwykle są to właśnie Niemcy, których spotykamy wielu.
- Jesteście pewni tego co Was czeka na północy? – wtrąca nagle Ray. – Sam widziałem jak na plecach mojej n siedziało tyle much, że zajmowały dosłownie połowę jej koszuli. Ale kiedyś jak jechaliśmy do Uluru, w naszym samochodzie pękło coś i koła się prawie zapadły do środka. Staliśmy w środku niczego i nie było nawet jak wezwać pomocy. Dlatego czkaliśmy, aż ktoś będzie przejeżdżał. Nagle pojawił się kamper, a w nim Niemiec. Kiedy się zatrzymał i otworzył swój bagażnik, miał tam dosłownie wszystko. Cos tu przykręcił, tam coś zrobił i w końcu naprawił auto. To było niesamowite. Więc na pewno jak coś to możecie liczyć na życzliwość ludzi. – Ray wspomina nam jeszcze o wielu innych przydatnych dla nas rzeczach. Małgosia, cały czas podkreśla byśmy melodowali się jak tylko będziemy mieli dostęp do Internetu, czy zasięg telefonów komórkowych. I tak powoli ze stołu znikają kolejne smakołyki, kieliszki zamieniają się w suche zbiorniki, jak sadzawki na pustyni, a senność wita na twarzy każdego z nas. Jutro przed nami zupełnie nowy etap tej podróży, do którego jak wskazują wszystkie znaki na niebie i ziemi, jesteśmy już przygotowani. Teraz tylko trzeba zacząć.

Biegnąca przez przeszło 200 kilometrów, od Geelong aż do Warrnambool, droga wybudowana została ponad sto lat temu, tworzący tym samym początek wielkiego rozwoju na skalistym i górzystym kawałku południowego wybrzeża Australii. Wijąca się między stromymi górami, a oceanem, a to schodzi dosłownie pod same białe jęzory pędzących z dalekiego południa fal, by za chwilę wzbić się i wdrapać na zbocza zielonych porośniętych gęstym deszczowym las gór, będących zapora dla wilgotnego słonego wiatru zdmuchiwanego z czubków fal. Raj dla surferów, idealne miejsce do odpoczynku dla mieszkańców pobliskich miast oraz obowiązkowy punkt na mapie rzeczy, które należy zobaczyć na południu Australii.

Strona patronatu

My trafiamy na przedłużony weekend. Ciągnące ze wschodu długie nitki karawanów, co chwilę zwalniają by nas wyprzedzić. W miastach leżących przy drodze samochody tworzą korki, ludzie w sklepach, kawiarniach, barach, pubach, aż wylewają się ze środka siedząc nawet na chłodnym przedpołudniowym wietrze, bo jakże mogłoby być inaczej. Tam gdzie my, tam i chłód, deszcze, mżawki i szare niebo. Dobrze, że nikt nie wie że to nasza zasługa, bo teraz zamiast siedzieć w wodze, szaleć na wysokich falach rozbijających się o brzeg, szukają miejsca w lokalach, by zagospodarować ten jeden z trzech kolejnych dni.

Z każdym kilometrem coraz bardziej wnikamy w magie tej drogi. Kolejne miejsca są jak spacer po krainie gdzie czas powoli, ale sumiennie formował brzeg będący, tworząc najprzeróżniejsze formy w twardych, lub też delikatnych skałach. Morska woda wdzierająca się co chwilę na brzeg, dzień i noc pracuje nam tym by stojąc na brzegu, kilka metrów powyżej nie móc oderwać wzroku od form i kształtów jakie zostały stworzone.

A to rudobrązowa skała podziurawiona jak Szwajcarki ser, wygląda jak ugniecione ciasto nad którym jeszcze chwilę temu pracowała kobieta. A to wysokie czerwone brzegi,  co chwilę podcinane są u podnóża, jak drwal siekiera wybija w rytmie kolejne otręby wielkiego drzewa. U stóp mając tylko delikatne miałkie resztki tego co pozostało z ciężkiej pracy. A to, najróżniejsze zastygłe stwory wychodzą z wody, chcąc wdrapać się na brzeg. Woda, nie szczędzi, i konsekwentnie, ale powoli pracuje, tworząc nawet niewielkie mosty, czy jeziora, w czasie gdy wraz z kolejnym odpływem ustępuje z wyższych partii przybrzeżnych tarasów.

Skały wyglądające jak wyciągnięte z wody, obumarłe rafy koralowe, które przez lata budowały swoje królestwo na zatopionych okrętach, dzisiaj na niewielkim cyplu stanowią piękny park w około którego, miliony małych małż, przylepiło się do zalewanego falami olbrzymiego tarasu.

Każdy kolejny kilometr to kolejne zakręty, wijące się po zalesionym nabrzeżu, w gałęziach którego małe papugi o czerwonych podbrzuszach przelatują z drzewa na drzewo, jak tylko zobaczą nas iż się zbliżamy, trajkocząc wtedy między sobą i znikając w kolejnych koronach drzew.

Nad brzegiem liczni wędkarze, stoją zaraz obok rozbijających się fal, zarzucając co chwilę długimi bambusami daleko w wodę. Jeden koło drugiego, część z siedzeniami, część poubierana w sztormiaki, a to żółte, a to czerwone, a część zupełnie spokojnie w krótkich spodenkach, bluzach i czapkach z daszkiem stoją na kilku metrowych skalnych urwiskach.

Życie tutaj kręci się w około popularnego sporu, składającego się z całej kultury, nie ma znaczenia czy młody czy stary, ale każdy ma swoją deskę, na której może poślizgać się po falach. Dzisiaj niestety fale są niewielkie, ale długi weekend ściągnąć na Great Ocean Road, tłumy ludzi. Wiatr z nad morza zapowiada jednak iż w niedługim czasie fale przyjdą. Tym czasem, na obleganych kempingach, ludzie siedzą w wygodnych rozkładanych fotelach, przed swoimi przyczepami, samochodami i namiotami, smażąc kolejne steki, i popijając najróżniejsze napoje. Jest ich tak dużo, że trudno jest znaleźć jakikolwiek wolny kąt. Każdy jeden nadmorski trawnik zajęty jest przez całe rodziny. Szum fal, lekko przyćmiewa gwar jaki jest na polu, jednak nikomu to zupełnie nie przeszkadza.

-                Mamy jeszcze wolne miejsca na namiot. 39 dolarów za miejsce. – oznajmia nam lekko hipisowska młoda kobieta prowadząca ten prawie zajazd, bo zaraz przy wjeździe jest spory bar, gdzie głównie przebywają dzieci, kupując kolejne gumy, czy napoje, lub też oglądając film odtwarzany na telewizorze przy barze. Cóż nie ma co, trzeba się zdecydować na poznanie jak to Australijczycy spędzają wolny weekend. – Jaki jest numer samochodu?

-                My jesteśmy na rowerach. – uśmiechamy się lekko.

-                A to spokojnie się zmieścicie. Niewielkie, bo niewielkie, ale pole jest zaraz przy wyjściu, o tutaj – zakreśla pomarańczowym mazakiem, na setny raz kserowanej mapie kempingu. – tutaj są toalety, tu kuchnia i pralnia, a tu zaraz obok waszych namiotów BBQ.

Na niewielkim pasie trawnika, podniesionym ponad poziom zero, stoi jeszcze jeden namiot, dokładnie na samym środku, tak że trudno nam się wcisnąć, a to z lewej a to z prawej strony. W poprzek nie postawimy się, bo za dłudzy jesteśmy, a w szerz zaczynamy zahaczać o drzewo. Ale w końcu jakoś się dało. Lekko fikuśnie, Gosi namiot z jednej strony paska zieleni, mój z drugiej i niewielkie przejście pomiędzy przedsionkami. W czasie jak my dopracowujemy do perfekcji sztukę stawiania namiotów, grupy dzieci bacznie nas obserwując, ale nie pokazując tego po sobie, kołysze się na linie zawieszonej na drzewie przy którym, lub też częściowo pod którym rozstawiliśmy namioty.

Rodzice w tym czasie, siedzą sobie spokojnie w fotelach, jedna rodzina przed swoją przyczepą, druga przed swoja, a pomiędzy nimi wielki baldachim, pod którym mieszczą się i oni, ale też stolik z jedzeniem, dwa oparte o przyczepę rowery dzieciaków, niewielka przenośna lodówka, rozkładane BBQ, z butlą gazową, oraz przepołowiona na pół z góry na dół, beczka zdaje się że po oleju, do której przyspawano nóżki i teraz robi za ognisko. Jest ich tutaj na polu kilka, tak też zdaje się, że tak właścicielka rozwiązała kwestię niewielkich jakie czasem można spotkać na innych polach.

Wszyscy siedzą tutaj i nikt nie wychyla nosa poza ogrodzenie, bo tam wiatr z każdą minutą szaleje coraz bardziej, urywając każdemu głowę kto wychyli się poza kępę krzaków, chroniących cały przybrzeżny pas kempingu. Tylko nieliczni, jeszcze walczą na wodzie starając się chodź by przez chwilę utrzymać na niewielkich falach, pchanych przez wiatr z dalekiego południa.

 

Przez całą noc szum fal nie nikt, nawet można było odnieść wrażenie że są one zaraz za namiotem, i z każdą kolejną nocną pobudką, są coraz bliżej. A widok porannych białych grzywiastych potworów, załamujących się kilkadziesiąt metrów od brzegu powoduje, że przystajesz i jak oczarowany, osłupiały wpatrujesz się w kolejne śnieżnobiałe fale, wydające głęboki tubalny dźwięk za każdym razem, gdy tylko przekroczą magiczny punkt, kiedy czubek rosnącej fali załamuje się i spada w hukiem w dół, podnosząc tumany białej mgły zdmuchiwanej następnie na ląd.

Teraz dopiero można zobaczyć władców fal, ludzi którzy tutaj koczują, żyją, przybywają by ujarzmić kolejne potwory atakujące biały piaskowy brzeg. Wyczekują spokojnie daleko od brzegu, czekając aż nadejdzie ten właściwy, wystarczająco duży i wysoki, by z jego szczytu zacząć zsuwać się po pędzącym zboczu. Uciekając przed załamującym się i spadającym z góry szczytem potwora przecinają go, pozostawiają po sobie na zielonkawej morskiej ścianie, ostrą jak brzytwa deską, niewielką linie za która zaraz pędzi już  biała piana załamanej fali.

Nie dla każdego walka ta kończy się sukcesem. Część z surferów przegrywa albo tracąc równowagę albo popełniając błąd, czy też zostają wystrzeleni pod falę, by każdy z nich wpadł pod rozpędzoną wodę i został tak należycie wytarmoszonym.

Mimo, iż woda i dzień nie napawają do kąpieli, Ci jednak poubierani w grube ochronne pianki, nie zwracają uwagi na warunki pogodowe. Przy plaży, na parkingach widać podjeżdżające kolejne samochody, z którym wysiadają w samym slipach ludzie, by za chwile przebrać się, z dachu ściągnąć lekką deskę i ruszyć na falę.

 

Droga z czasem zaczyna odbiegać od wybrzeża i zaraz za Apollo Bay spokojnym długim podjazdem wznosi się w kierunku Lavers Hill, niewielkiego rozjazdu, skąd można odbić z Great Ocean Road bardziej w głąb lądu. Zanim jednak się tam dotrze pokonać należy strome i wysokie góry. Do tego jeszcze ciąg samochodów nie sprawia, by zadanie to było przyjemne. Wszystko rekompensuje długi, z pięknymi widokami i chłodny zjazd, który prowadzi nas do jeszcze jednego rozjazdu. Nowa droga, zaraz za niewielkim mostem biegnie dalej po zboczach pagórków, a stara odbija nad rzekę. Szutrowa, schowana i przylepiona do niewielkiej rzeki stara droga, niewielkimi zakolami wije się pomiędzy otulającymi ją drzewami. Stada papug przelatują co chwila nad naszymi głowami. Niczego nie spodziewające się bydło na pastwiskach wprawiamy w osłupienie, a część nawet straszymy. Rudy list w popłochu ucieka przed nami, biegnąc na przełaj przez wielkie pastwisko. Spokój, cisza, i brak jakichkolwiek samochodów, to po całym dniu rekompensuje cały wcześniejszy trud, a zwieńczeniem całego dnia  jest pasące się zaraz przy wielkim polu namiotowym stado kangurów. Spokojnie żerujące zaraz za płotem, bacznie obserwują czy aby na pewno nie zbliżasz się za bardzo. Jak przekroczysz magiczną, niewidzialną linię, w długich sprężystych podskokach uciekają na pewna odległość, by zatrzymać się i spoglądając na Ciebie ocenić, czy trzeba dalej skakać czy też można tu zostać i dalej wyszukiwać jedzenia w wysokiej do łydek trawie.

 

Zaraz za Pricetown, niewielkiego miasteczka położnego za wielkim klifem w głębi lądu, od którego w nocy echem niosły się odgłosy rozbijających się o jego brzegi fal, ruszamy do 12 Apostołów. Wielkich skalnych kolosów stojących w oceanie, i wyrastających na kilkadziesiąt metrów ponad lustro bijącego o ich podnóża oceanu.

Masywne, jasnobrązowe o najróżniejszych kształtach, a to grubych owalnych klocków, czy spiczastych grotów strzał, lub też popiersia skierowane w stronę lądu zadartym nosem, rozciągnięte są na wiele kilometrów wzdłuż stromego klifu, wznoszącego się kilkadziesiąt metrów nad wąski pas złocistej plaży. Każdy jeden jednak pomimo innego kształtu, zbudowany jest z tego samego dokładnie tak samo poukładanego materiału. Pomalowany każdy jest na cole ciemno brązową farbą, by następnie rozjaśniła się ona i poziomymi pasami, o najróżniejszych odcieniach jasnego brązu, rudego i szarego koloru, kolejnymi przeplatanymi kolorowymi pasami malować każdego Apostoła, by na samym końcu  zwieńczyć całość niewielką zielonkawą czapką, z nadmorskich gęstych krzaków, odpornych na wieczne wiatry.

Pomimo, iż dzisiaj zadziwiają i fascynują wielu przybywających tu, są jedynie mgnieniem dzisiejszych czasów. Delikatna, krucha i łatwo ulegająca ciężkim masywnym falom skała rozpada się, zmieniając mitycznych apostołów, i sprawiając iż nie dość że warto tutaj przybyć dzisiaj, by oglądać piękno tych kształtów, to warto tu przybyć w następnej czy też kolejnej dekadzie, by zobaczyć jak skalne kolosy zmieniają się pod wpływem oceanu.

Sława Apostołów oraz ich położenie na Great Ocean Road, sprawiają iż prócz milionów turystów przechadzających się betonowymi alejkami, każdy może wsiąść w latający pojazd i obejrzeć kolosy od strony morza. Kolejne helikoptery przelatują nad naszymi głowami dosłownie co chwilę, krążąc w jedną i drugą stronę. Starając się też wypatrzeć wieloryby, czy delfiny. Te pierwsze o wiele trudniej znaleźć, ale delfiny zawsze na swoich stanowiskach i tym razem nie zawiodły. Stado kilkunastu przepływa kilkadziesiąt metrów od Apostołów, wyłaniając swoje górne płetwy, lub też co jakiś czas wyskakując z wody, podnosząc tym samym globalny alarm wśród zwiedzających, którzy zamiast podziwiać skalne twory, kierują swoje aparaty w morze, starając się uchwycić chodź by jednego z nich.

 

Przez kolejne kilometry dosłownie co chwilę zjeżdżamy z głównej drogi. Nawet nie zdążymy rozgrzać naszych mięśni, kiedy przed nami staje kolejny znak, by skręcić w lewo.

A to  malownicza zatoka wcinająca się ostro w brzeg, by na końcu swym udostępnić piękny piasek, a wcześniej wytłumić groźne fale, które rozbijają się o wysokie brzegi klifu, wycinając w nim pułki. Zaraz obok, stoi niewielki skalny most pod którego filarami, fale pienią się, starając się wedrzeć jak dalej zalewając zacienioną przestrzeń pod mostem. Niedaleko, długi wąski i spiczasty jak nóż skalny twór przecina fale wystając samotnie daleko w głąb oceanu.

Nieopodal też słynny London Bridge, będący właśnie przykładem jak szybko zmienia się tutaj krajobraz, kiedyś szeroki, masywny, z dwoma przęsłami, niespełna 20 lat temu, zawalił się. A dokładniej część łącząca go z lądem. Dzisiaj stoi samotnie w morzu, powoli znikając w turkusowych falach oceanu.

 

Niespełna pół dnia, naszej drogi w stronę zatoki wysp, zasiadamy przy jednym ze sprawdzonych już BBQ, przygotowując strawę. Zaraz obok nas swoją przygotowuje trzy osobowa rodzina - Ona, On i Mama. Oni na pięknych przywiezionym przez siebie frillu, my w naszych menażkach i kawału umytego przez nas elektrycznego grilla.

On, kucharz, dogląda co chwilę rozmaitości podpiekanych na ruszcie. My staramy się nie pogubić torebek i torebeczek na wietrze, ciągnącym od morza. - Skąd jesteście? – pyta on.

-            Z Polski. - Odpowiadamy spokojnie.

-            Z daleka jedziecie? - zadaje dalej pytania.

-            Właściwie z Nowej Zelandii, ale byliśmy jeszcze na Tasmanii, a teraz jedziemy w stronę Adelajdy, potem do Alice Springs i Darwin.

-            I cały czas na rowerach?

-            Poza częścią morską, i samolotami, to właściwie tak. – nie zagłębiamy się w więcej szczegółów, bo i po co. W tym czasie przychodzi Ona – żona.

-            Skąd jesteście? – pyta ona.

-            Z Polski. - Odpowiadamy spokojnie.

-            I z daleka jedziecie? - zadaje dalej pytania, mimo, iż mąż już prawie starał się sam opowiedzieć czego się dowiedział.

-            Właściwie z Nowej Zelandii, ale byliśmy jeszcze na Tasmanii, a teraz jedziemy w stronę Adelajdy, potem do Alice Springs i Darwin. – uśmiechamy się między sobą.

-            I cały czas na rowerach? – zadaje pytanie, ale przychodzi Babcia, zdaje się że teściowa, tzn mama żony.

-            Skąd jesteście? – pyta Babcia. On i Ona, patrzą się na siebie i na nas, i też się śmieją.

-            Z Polski. - Odpowiadamy spokojnie.

-            Skąd? - dopytuje się, że nie zawsze Poland, dobrze wypowiadamy i wychodzi prawie jak Holland.

-            Z Polski. – tym razem wyraźniej mówimy.

-            Są z Polski, Mamo, i byli już w Nowej Zelandii i na Tasmanii i wszystko rowerami, - chwali się Ona.

-            Znałam dużo Polaków. – nasza podróż jednak mniej ją interesuje. – dużo ich przybyło po wojnie. Bardzo mili ludzie, pracowici, ale bardzo skryci w sobie. Wielu z nich było w obozach koncentracyjnych, i potem tutaj przyjechali. Wielu miało numery, o tutaj – podwinęła rękaw i pokazała nadgarstek. – ale nie pokazywali tego. Ja zawsze bawiła się z ich dziećmi. One były bardzo miłe i sympatyczne. Ale starsi, czasem w ogóle nie wychodzili z domu, to smutne, co wojna robi z ludźmi. No ale to było kiedyś – nagle jakby przebudziła się, chwyciła talerz który podał On – to samczego i dobrej drogi.

-            Dziękujemy. – z uśmiechem odpowiadamy i też zasiadamy do naszej strawy, będącej dzisiaj powtórką z przepysznej karbonary jaką jedliśmy u Marcinów. Zasiedliśmy na ławce nad brzegiem rzeki wpadającej do morza, i w promieniach słońca wpatrujemy się w pelikany i dzieci bawiące się latawcami na plaży.

Kilkanaście kilometrów za naszym przystankiem przy plaży, dojeżdżamy do Zatoki Wysp. Kolejnego malowniczego miejsca, gdzie rudy pomarańcz skalistych klifów ściera się z morskim błękitem oceanicznych fal. Już nie tak duże, jednak cały czas piękne skaliste wyspy urzekają nas, a migawki aparatów aż grzeją się od częstotliwości otwierania się, za każdym razem by złapać kolejny widok.
Część z wysp została starta i zapadła się, pozostawiając tylko płaskie talerze dokładnie na wysokości lustra oceanu, nad którego krawędziami rozbijając się kolejne popołudniowe fale.
Tutaj też droga na wiele kilometrów odchodzi od wybrzeża, kierując się dalej na zachód w stronę niejakiego miasta Warrnambool, do którego wiedzie przez kwadratowe farmy, dokładnie objeżdżając po kwadracie każdą z nich. Wiatr pcha nas, a liczniki pokazują że w ciągu godziny pokonujemy prawie trzydzieści kilometrów, dokonując tylko skrętów o dziewięćdziesiąt stopni.

Strona patronatu

Pod sam wieczór docieramy do miasta, gdzie zaraz przy plaży z wysokiego punktu widokowego staramy się znaleźć wieloryby, które często tutaj przybywają. Słony wiatr od morza osiada na naszych zmęczonych twarzach i po dłużej chwili wpatrywania się w daleką wodę, ruszamy na nocleg.
Dokładne 44 dni temu wylądowaliśmy w Auckland na Nowej Zelandii. Kolejne kilometry przybywają na naszym koncie, zbliżając się powoli do okrągłych 3 000. Siedząc przed namiotem pijemy kawę wspominając ostatnie dni, bo czas powoli zaciera się i sami już nie wiemy, jaki jest dzień tygodnia czy miesiąca. Całe stada białych papug kakadu w brzasku zachodzącego słońca lecąc przypominają płynące po niebie białe kwiaty z żółtymi pręcikami, i jazgotliwie debatują między sobą. Gdzieś z pomiędzy drzew wydobywa się chichot Kokabury umilając nam ten wieczór. Mieniące się krwawymi kolorami chmury oblewają całą okolicę swoją poświatą, a my tylko rozprawiamy ile to już wydarzyło się do tej pory na naszej drodze.
Dzisiaj poranek wydaje się być idealnym. Szybko pokonujemy pierwszy odcinek. W mieście w jednym ze sklepów rowerowych zakupiliśmy smary do łańcuchów i dostaliśmy od właściciela płyn, który sam zalepia dziury kiedy w czasie drogi, najedziesz na jakiś ostry przedmiot. Ostatnie kilka dni owocowały w liczne gumy, wymiany i pompowania, a Gosia stawała się rekordzistką. Teraz jak wlaliśmy w jej dętki magicznego płynu, to zapewne nie trzeba będzie tracić czasu na kolejne wymiany dętek. Jednak w mojej tylnej oponie po wczorajszym najechaniu na szkło, zrobiła się duża dziura, która zaczęła powoli pękać. Mająca zaledwie może z dwa milimetry jeszcze wczoraj, dzisiaj już powiększyła się dwukrotnie, a do tego jeszcze zaczęła rozchodzić się w trzech kierunkach jak trójramienna gwiazda na przedzie maski mercedesa.
Opony mają za sobą już ostatnią wyprawę do Peru i powoli są to ostatnie ich kilometry, ale przy naszych mocno obciążonych rowerach, trzeba przełożyć oponę na przód i szukać już nowych. Na pewno nie nadadzą się na outback.
 - Adam, coś mi chyba obciera z przodu? – podjeżdżając do mnie, mówi lekko zaniepokojona Gosia – Może to znowu hamulec?
Ani to przód, ani też hamulec. Z tyłu zrobił się wielki balon. Opona tak jak długi balon dla dzieci, z którego klaun robi najróżniejsze zwierzęta, po naciśnięciu w jednym miejscu pęcznieje, tak tutaj napęczniała i wybiła się zarówno w lewą, jak i prawą stronę, obcierając o tylni widelec ramy. I mamy teraz bardzo duży kłopot.
Zapasowych opon nie mamy. Zakładaliśmy, że wymienimy opony, ale chcieliśmy zrobić to dopiero w Adelajdzie. Teraz w środku niczego, prawie 30 kilometrów za Portland. Do tego jeszcze w bocznej drodze, którą specjalnie pojechaliśmy by odciąć się od głównego nurtu pędzących samochodów, stoimy w pełnym słońcu.
Cóż, tak jak i moje opony i te przełożymy. Operacja znana i nie pierwsza, ale moja pompka niestety nie staje na wysokości zadania. Nagrzewa się od ilości kolejnych machnięć, a i tak nie jesteśmy wstanie dopompować do takiego ciśnienia by osiągnąć przynajmniej połowę wymaganego ciśnienia. A nikt kogo zatrzymujemy po drodze nie ma pompek.
Jeden z kierowców wskazuje, że kilkaset metrów dalej jest farma, może tam mają kompresor. I rzeczywiście jest, ale nikogo w otwartej hali nie ma. Wszystko pozostawione, ale jak go podłączyć, zresztą nie wypada. Kilka metrów dalej stoi dom, a przed nim auto. Możliwe że to dom właściciela.
Stojący w cieniu wysokich eukaliptusów dom, przypomina bardziej ruderę. Zakurzone okna, przyschnięta trawa, dookoła walają się najróżniejsze pordzewiałe rzeczy. Stojące przed szopą auto, też dawno nie było używane. Na werandzie kilka foteli, z rozdartą skórą, na których wylegują się psy, od razu podnoszące jazgot, jak tylko wkraczam w zasięg ich wzroku.
-            Ciszej, siadajcie! Zostawcie Pana. – krzyczy ze środka mężczyzna. Kiedy tylko kilka razy zawołałem, by zorientować się czy ktoś jest w środku. Zza drzwi z moskitierą wyłania się zwalisty, tęgi i brodaty mężczyzna. Albo jeszcze chwilę temu spał albo oglądał telewizję, bo widać iż wyraźnie wyrwałem go z popołudniowego odpoczynku.
-            Dzień dobry! Przepraszam, że przeszkadzam ale mam małą prośbę. Jesteśmy na rowerach i niestety, ale szukamy pompki, bo nasza nie działa. Takiej rowerowej pompki.
-            Pompkę rowerową mam. Gdzie stoicie?
-            Tutaj zaraz za domem.
Psy, z obronnych zamieniły się w mgnieniu oka w milusińskie, nie odstępując nas na krok. A brodaty mężczyzna po chwili przynosi dużą, nazywaną tutaj „floor pomp”. - A co się stało? – dopytuje się podając mi nasze wybawienie.  
-            Opona rozeszła się, i do końca nie wiemy dlaczego. Może ze zmęczenia materiału, a może z gorąca. Podkleiliśmy ją i przełożyliśmy na przód, ale o tą moją małą pompką, trudno się pompuje.
-            Może chcecie potrzebujecie nowej opony? Mogę zawieźć Was do miasta, tam jest sklep rowerowy.
-            Tak wiemy, dziękujemy. Byliśmy już tam i niestety nie mają takich opon jakie nam są potrzebne. – rzeczywiście rano sprawdzaliśmy czy może coś by nam pasowało, ale tylko albo typowo górskie opony, albo szosowe. Do tego ceny też skutecznie zmotywowały nas do poszukania w większym mieście.
-            Chodź, jakie macie opony?
-            26 cali.
-            Mam coś w szopie. Moje chłopaki jeżdżą, i cały czas coś wymieniają. Coś tam leży, poczekajcie. – dosłownie po kilku minutach wraca z dwoma kołami. Jedno i drugie mocno zdezelowane, w jednym nawet popękane szprychy, ale opony całkiem dobre. Po obejrzeniu jedna nadaje się idealnie, druga ma pęknięcie z boku.
-            Ta jest dobra. Idealnie się nadaje.
-            Weźcie ją.
-            Naprawdę możemy? – z lekkim niedowierzaniem patrzymy się na brodacza i na siebie.
-            Wam jest ona teraz bardziej potrzebna niż mi.
I tym oto sposobem rozwiązał się na jakich czas nasz problem. Nie jest to nowa opona, i trochę inny ma bieżnik, ale spokojnie dojedzie do najbliższego większego sklepu w Mt Gampier, gdzie powinny być sklepy i tam zakupimy już nowe ogumienie.
Po raz kolejny ludzie zadziwiają nas. Kiedy tylko potrzebujesz pomocy, zrobią wszystko by Ci pomóc. Zawiozą do miasta, nawet jak im nie po drodze, oddadzą to co Ci akurat potrzebne, by tylko pomóc. To jest niesamowite w tym kraju.
Kilkadziesiąt kilometrów dalej, siedząc gdzieś na poboczu, odpoczywając i zastanawiając się czy uda nam się dojechać do Nelson, bo i godzina już późna, a droga nie łatwa, czy też po prostu zanocować na jednym z przydrożnych pól namiotowych, zatrzymuje się przy nas samochód z dwójką starszych ludzi. Pierwsze pytanie jakie nam zadają, to czy nie potrzebujemy wody, a następnie dokąd zmierzamy - Zostało wam tylko 16k do Nelson, a tam jest bardzo miły caravan park. – Na licznikach mamy już ponad 80, ale może się uda. Z 16 tak naprawdę zrobiło się 20, a kiedy już docieramy to wszystko jest zamknięte, nawet stacja benzynowa. A ja po drodze w ciągu dnia znowu złapałem gumę. Tym razem dętka po prostu rozeszła się i znowu na tylnie koło było nie dopompowane. Nagle znikąd pojawiają się nasi znajomi. Otwiera się okno samochodu, a siedzący na miejscu pasażera starszy Pan uśmiecha się do nas.
-            Dobry macie czas. Może chcecie zimną puszkę? Z cukrem czy bez cukru?
Jakby dokładnie wiedzieli o czym marzyliśmy przez ostatnie kilometry. Zimna puszka z bąbelkami, to jest to co trzymało nas przy życiu na ostatnich kilometrach drogi. Jednak nie spodziewaliśmy się że nasze marzenia spełnią się w taki sposób. – Zapewne jesteście zmęczeni, więc coś dla Was, a camping, jest tutaj zaraz za rogiem. Jeszcze raz gratulujemy i dobrej nocy.
Po raz pierwszy stykamy się z czyś takim. Widać było, że jechali w naszą stronę, tylko zapewne spodziewali się nas jeszcze przed miastem. Ale kto by pomyślał, że po około 2 godzinach od spotkania, specjalnie skierują się w nasza stronę by podarować nam dwie puszki zimnych napoi.

Jadąc ulicami nie odczuwa się tego jakby się było w wielkim centrum, wielkiego miasta, gdzie wieżowce jeden koło drugiego setkami wciskają się pomiędzy siebie, by zając jak najlepsze miejsce w samym centrum miasta. Chodnik i ulica, oddzielone są zielonym pasem, ciągnących się zaraz na skraju chodnika drzew. Gęste, kłębiaste, i delikatnie szumiące, od gubiącego się w uliczkach wiatru liście, sprawiają że nie spoglądasz w górę, by poczuć się niewielką mrówką w wielkim skomplikowanym i pędzącym bez opamiętania systemie. Twój wzrok pozostaje na poziomie linii drzew, dających zarazem cień, i chłód w porze gorącego popołudnia, ale też odcinają cię od wielkomiejskości. Mimo to ludzie z jednej strony pędzą, ale też z drugiej potrafią się w prawie czteromilionowym mieście zatrzymać. Usiąść, w niewielkim parku koło płynącej z fontanny rzeczki, by wypić kawę, wino, czy po prostu poczytać książkę.

Strona patronatu

Dla nas po przeszło dziesięciu dniach w drodze, to też czas zatrzymania się na chwilę i poczucia klimatu wielkiego miasta, będącego jednym z największych w czasie naszej podróży.
Jeszcze na lotnisku znaleźliśmy nocleg, i to zaraz w centrum. Cena jak na wielkie miasto przystępna, a lokalizacja jak dla nas idealna. I to wszystko powinno było nas dużo wcześniej zastanowić, zanim jeszcze odebraliśmy klucze od pokoju.
Duża recepcja na trzecim piętrze, przy niej zaraz kuchnia, z ustawionymi jak na studenckiej stołówce stolikami. Przy nich poustawiane na dwóch ścianach kwadratowe szafki, gdzie każdy może zostawić swoje jedzenie. Po drugiej stronie zajęty przez grających rezydentów stół bilardowy, obok miejsce do siedzenia w dużych miękkich sofach, oraz zaciemniony kąt, gdzie widać tylko podświetlone blaskiem monitorów twarze, siedzących przy kontakcie właścicieli małych przenośnych komputerów. I wszystko byłoby niby idealnie, gdyby nie pokój.
Drzwi otwierają się z charakterystycznym dla nienaoliwionych zawiasów piskiem. I stając w drzwiach nie wiesz, czy uciekać, śmiać się, czy płakać?
Duży, przestronny, z oknami na samym końcu pokój, przy każdej ścianie poustawiane ma łóżka, w sumie jest och dwanaście. Każde jedno z rozmemłaną pościelą, z czego w co niektórych są jeszcze nie ruszające się zwłoki właścicieli. Na niektórych prócz białej pościeli, są porozrzucane rzeczy, będąc tak pozostawione w pośpiechu. Zaraz przy drzwiach na podłodze, leży wielka sterta ubrań, wywalonych z chyba dwóch walizek, na której to prócz spodni, bluz, koszul, leżą majtki, skarpetki, kosmetyki. Właściwie wszystko co było w środku zostało wyrzucone na podłogę, a jedynie specjaliści mogliby za pomocą pobranych próbek znaleźć datę tego zdarzenia.
Na środku leży wszystko to, co komuś spadło, wypadło, zostało rzucone, czy też zalega tam od niepamiętnych czasów. szminki, skarpety, kable, jakiś dywanik, co to maił być dekoracyjny, nawet gitara gdzieś przy ścianie leży, karty na lepiącym się stoliku. W otwartych oknach leżą buty, i skarpety, by przypadkiem się skrzydła okien się nie zamknęły, powodując iż unoszący się fetor, pozostałby w zamknięciu. Do tego jeszcze podwieszany sufit albo zwisa zaraz nad głową albo został przeniesiony w inne bliżej nie określone miejsce.
I stoimy tak w drzwiach śmiejąc się i starając się znaleźć miejsce gdzie można zrzucić swoje rzeczy, ale też zająć któreś z łóżek, co jest dość karkołomnym zadaniem. – Przepraszam, które łóżka są wolne? – zadaję pytanie wchodzącej właśnie sprzątaczce.
-                Możecie sobie wybrać. – odpowiada zaciągając hiszpańskim akcentem niewielkiej postury kobieta w czarnej koszulce polo, trzymająca w ręku odkurzacz.
-                Ale nie wiemy, które są wolne. – lekko zdegustowana odpowiada Gosia. – Czy to na przykład jest wolne?
-                Chyba tak.
-                A jakieś inne, dla mnie? – dopytuję się.
-                To chyba jest wolne. – wskazuje zirytowana nasza ilości pytań sprzątaczka.
-                No dobrze, ale tutaj jest czyjś but.
I w tym momencie pani podnosi kołdrę, zrzuca lekki damski, niebiesko-biały bucik, zabiera kołdrę i poduszę i mówi – Teraz jest już wolne. – układając nową poduszkę i kołdrę, szkoda tylko że prześcieradło pozostało to samo.
-                Pakujemy nasze rzeczy w szafki, zarzucamy coś na te łóżka i uciekamy stąd w miasto. Trudno, to tylko jedna noc.  Niema co teraz tracić czasu. Na dole, na pierwszym piętrze jest bar.
 
Wtapiając się w niewielkie uliczki, często pominięte na mapach i grafach, dopiero teraz odkrywamy urokliwe, tętniące życiem i zapachami zakamarki. Schowane w cieniu wielkich szklanych pułapek, skrywają przeróżne kawiarenki, bary, restauracje, sklepiki, gdzie możesz kupić stare płyty, czy znaleźć zapach mydła do domowej łazienki. Jednak to co przykuwa naszą uwagę, to różnorodność smaków i zapachów, mieszających się i zmieniających z każdym kolejnym krokiem jaki stawiamy przed sobą.
Wietnamskie, indyjskie, włoskie, czy greckie. Wszystko to pomieszane, poplątane, zmiksowane, stanowi jedną całość, będącą integralną częścią serca wielkiej aglomeracji i kontrastuje z poukładanymi, różnymi zadbanymi budowlami, jakie można znaleźć zaraz za rogiem.
Nowoczesne szklane, i marmurowe budynki, mieszają się ze starymi, wykończonymi w typowo europejskim stylu kilku piętrowymi masywnymi budowlami, stanowiąc jedną spójną całość. W niejednym z nich znajdziesz kolejne małe kawiarenki, sklepy i butiki, a jak masz szczęście, to odrywając wzrok od kolejnych witryn, warto spojrzeć na to po czym się chodzi. Bogate, różnorodne, malownicze, urzekające mozaiki ciągną się przez kolejne korytarze, gdzie tłumy zwiedzających i kupujących szusują w poszukiwaniu czegoś dla siebie.
Otaczające prawie z każdej strony centrum rozległe ogrody, parki i rzeki, są jak magnez przyciągający o każdej porze dnia tłumy ludzi. Rano pielgrzymki turystów wysypujących się z podjeżdżających autokarów, już w południe mieszają się z biegającymi w koło każdego zielonego terenu pracownikami szklanych drapaczy. W tym czasie, poubierane w mundurki, czapki i szkolne, jednolite spodenki dzieci, całymi jednokolorowymi grupami ciągną do ogrodów botanicznych, gdzie czekają na nich, strażnicy w kapeluszach w dużymi rondlami, by za chwilę pokazać im to co mogą zobaczyć poza granicami nie tylko miasta, ale też i australijskiego lądu.
Oaza spokoju, i miejsce gdzie można wyrwać się w samym środku miasta, by nie słyszeć warkotu i szumu samochodów, tramwajów, czy samolotów. Starannie wypielęgnowany, z równo przystrzyżona trawą, i najróżniejszymi gatunkami drzew, krzewów, roślin, przypraw ogród, jest domem dla niezliczonej wręcz ilości ptaków. Ćwierkają, skrzeczą, bulgoczą, pikają i śpiewają. Przechadzają się po trawie, dzieląc ją z odwiedzającymi, a w kawiarni leżącej zaraz na wielkim zielonym stawem, po którym pływają trawiaste wyspy, starają się wykorzystując chwilę kiedy odejdą od stołu pozostawiając po sobie niedojedzone resztki, czy oblepione kawałkami ciasta papierki po najróżniejszych ciastach.
 
Centrum miasta w kilka godzin, po zamknięciu biur pustoszeje. Po ulicach przechadzają się lekko zdezorientowani turyści, i stali mieszkańcy hosteli, a cała krew miejskiej przestrzeni, odpływa na przedmieścia. Dokładnie zaplanowane na przełomie lat 50tych i 60tych arterie, ze staranie przygotowanymi dzielnicami miejskiej sypialni, są miejscem gdzie po zapadnięciu zmroku tętni życie. Ci, którzy w ciągu dnia kręcili się w sercu miasta, teraz zasiadają w pizzeriach, restauracjach, czy bawią się w dyskotekach na przedmieściach, spoglądając na rozświetloną łunę centrum miasta.
Tutaj zbyt wielu turystów nie dociera. Pozostają w swoich pokojach, przygotowując plan na dzień następny. A niespełna półgodziny drogi od serca, leży malownicza dzielnica St. Klida. Niska zabudowa, wypełniona jest życiem do późnych godzin nocnych.
Jednak nie to nas tutaj sprowadza. Przyjaciel, moich przyjaciół, polecił nam miejsce gdzie co noc, zaraz obok ruchliwej ulicy ciągnącej się nad promenadą, można spotkać wśród skał chroniącego port jachtowy falochronu, małe niebieskie pingwiny, dla których jest to dom.
Na końcu długiego molo, na którym przesiadują całe grupy wędkarzy, często nawet ze swoimi rodzinami, znajduje się usypany z kamieni falochron. Mieszkają pomiędzy wielkimi skałami, będąc co wieczór odwiedzanymi przez nielicznych chcących je zobaczyć. Wychodzą z wody, i skrzecząc przeskakują z głazu na głaz, chowając się w niewielkich szczelinach pomiędzy kamieniami. Kilku wolontariuszy czuwa nad ich bezpieczeństwem i upomina każdego, kto chodź trochę naruszył ich bezpieczeństwo, czy też starał się oślepić.
Szukaliśmy prawie codziennie na Tasmanii, widzieliśmy gdzieś daleko w wodzie na Nowej Zelandii, a z bliska zobaczyliśmy je dopiero tutaj w środku wielkiego miasta.
Marcin, przyjaciel mojej przyjaciółki, czeka na nas zaraz przy stacji wiozącego nas z centrum pociągu. Człowiek, którego w życiu nie widzieliśmy, a jedynie dwa razy rozmawialiśmy przez telefon. Ale jak sam napisał – „Przyjaciele naszych przyjaciół, są naszymi przyjaciółmi.” – i tak też nas przyjmuje. Zaraz do zrzuceniu naszych sakw w domu, ruszamy na zakupy. Marzy nam się karbonara, która ciągnie się w naszych myślach od kilku dni, do tego cały czas o niej mówimy i w końcu możemy zrealizować nasze marzenia. Po tygodniach jedzenia puszkowego, i rozpuszczalnego jedzenia, szalejemy w kuchni. Boczek, czosnek, cebula, jaja, mleko i bazylia, mieszają się pierw w miskach, potem na rozgrzanej patelni, by w końcu połączyć się z makaronem, i trafić w ogromnych kopach na nasze talerze. A do tego wszystkiego jeszcze chłodne napoje, spokojnie ubywające i uzupełniane, w trakcie długiej opowieści o naszych dotychczasowych przygodach, przeżyciach, odczuciach i przemyśleniach, które tak zbieżne są z opowieściami Ani, żony Marcina i samego Marcina. Snując długie opowieści, gdzieś niedaleko zmieniającego się dnia pada propozycja - A może ognisko w ogrodzie?
Nam nie wiele trzeba, od tygodni staramy się w końcu usiąść przy ciepłym ogniu nie martwiąc się o poranne wstawanie, czy deszcz wiszący w powietrzu.
Przy murze domowego ogródka, rozpalamy ogień pod rozgwieżdżonym australijskim niebem, dalej snując wspomnienia z naszych dalekich podróży. A to o wspinaczkowych przygodach, a to o wyjazdach służbowych widzianych z różnych stron. My jako odbiorcy, a Marcin jako ten który je organizował.
Czas gdzieś przestał istnieć. Kolejne kawałki drzewa, będące pozostałościami po dotychczasowej podłodze w salonie, miło ogrzewają nas niwelując wieczorny chłód. Cały czas nie możemy wyjść z podziwu, że człowiek który jeszcze kilkanaście miesięcy temu pracował w małopolskiej stolicy, dzisiaj własnymi rękoma remontuje nowy dom po drugiej stronie kuli ziemskiej. A wszystko to łącząc z codzienną pracą.
 Poranek dłużył się, a jedynie Ania wstała rano i pojechała do pracy. My z ciężkimi głowami, staramy się złapać uciekający dzień i w końcu coś konstruktywnego zrobić. Marcin zabiera nas do pobliskiego You Yuong National Park, gdzie wspinamy się na okrągłą i gładką skałę w kształcie wielkiego jajka, skąd rozciąga się niesamowity widok na okolice.
Tworzące zielony dywan, kępy koron eukaliptusowych drzew, wydobywają z sobie piękny dźwięk śpiewających ptaków. Z każdej strony dochodzi melodia, jak długi i szeroki las. A obracając się na pięcie, można pociągnąć równiutką kreskę po linii horyzontu. W końcu będzie płasko, tak długo na to czekaliśmy.
W końcu udaje nam się dotrzeć do miejsca gdzie rozpoczniemy jutro dalszą podróż. Nad brzegiem oceanu, zaraz na początku Great Ocean Road, Marcin odkrywa przed nami fenomen tak popularnego tutaj BBQ. Do tej pory nie mogliśmy zrozumieć, co takiego ludzie w tym widzą. A teraz kiedy soczysty kawał wołowego mięsa, w połączeniu z przypiekaną cebulą oraz pieczarkami połykamy, siedząc przy stoliku i słysząc szum fal rozumiemy ten fenomen.
Elektryczne płyty, umiejscowione bardzo często pod zadaszeniem, obok których są stoliki to idealne rozwiązanie dla całej rodziny. Nie musisz rozpalać ognia, martwić się o drzewo, palenisko etc. Włączasz, obudowaną cegłami płytę i po kilku minutach masz gotowy soczysty stek. Do tego jeszcze każde miejsce jest dostępne za darmo. Obok zawsze jest bieżąca woda, toalety i miejsce do zaparkowania samochodu, plus dodatkowe atrakcje. Stąd też stało się to tak popularne.
Tutaj też żegnamy się z Marcinem, który przyjął nas wraz z Anią, jak w prawdziwym polskim domu. A wczorajsze ognisko „na podłodze” przejdzie do historii. Jutro ruszamy już na zachód w stronę Adelajdy.   

Czasem coś sobie zaplanujesz, a potem życie weryfikuje twoje plany. Tak też się stało, z naszymi planami dojechania do Davenport, gdzie mieliśmy wsiąść na prom i popłynąć do Melbourne, tym samym żegnając się z południową wyspą Australii.
W Scottsdale najpierw państwo w informacji turystycznej nie potrafili nam odpowiedzieć na zdawałoby się proste pytania i odesłali nas do pobliskiego biura turystycznego, gdzie zasiedliśmy w wygodnych fotelach, zadając proste pytanie.

Strona patronatu

-         Chcielibyśmy dowiedzieć się, ile będzie kosztował prom z Davenport do Melbourne i czy są bilety na jutro. – zależy nam na tym, by jutro na wieczór dojechać do Davenport i mieć czas na zwiedzanie Melbourne.
-         Poczekajcie. – odpowiedziała miła Pani, wpisując w komputer nasze zapytanie. – Na jutro? Tak są, po 220 dolarów, za miejsce w kabinie.  
-         Ile? – otwierając oczy za bardzo nie możemy uwierzyć iż dziesięciogodzinny rejs nocny będzie tyle kosztował. - A nie ma może jakiś miejsc, typu fotele?
-         Zostały tylko miejsca w kabinach. a cała reszta jest wyprzedana. Poczekajcie, na po jutrze już nie ma żadnych miejsc, może na czwartek?
-         To nam już kompletnie nie pasuje. A czy są jakieś samolotu z Lanceston, do Melbourne? – to też jest jakieś rozwiązanie, i do tego trochę bliżej.
-         Są po 89 albo 130 dolarów, zależy od godziny.
I takim oto sposobem, jedziemy teraz może trochę okrężną drogą do Lanceston, bo przez Lilydale, ale nie nadkładamy specjalnie dużo kilometrów, a do tego droga jest mniej uczęszczana, i są mniejsze góry, niż na drodze przez Targa. Tak przynajmniej twierdziła Pani w biurze podróży.
Czy ona jest rzeczywiście mniej górzysta, to trudno powiedzieć, ale do płaskich na pewno się nie zalicza. Wije się, wznosi, opada, przecinając niewielkie mieściny, będące bardziej tylko skupiskiem farm, niż czymś co można by nazwać nawet wioską. Farmy, farmy, farmy i płoty, ciągnące się kilometrami, sprawiają że jak zwykle nie ma gdzie zanocować. A do Lilydale, dzisiaj nie damy już rady dotrzeć.
Cóż, trzeba próbować u ludzi. Winnica, zamknięta. Farma naprzeciwko też. Tylko psy szczekają z daleka. A dalej podjazd. Słońce powoli zachodzi, a my na razie nie mamy perspektywy na nocleg. Jeszcze kilka kilometrów i będzie Lebrina, może tam coś znajdziemy?
Przed nią jednak jest skręt na kolejną winnicę, niestety zamkniętą. Zaraz przy drodze stoi dom, wyglądający na że tak można powiedzieć, z wyższej półki. Piękny zielony dach, ogród zadbany, przed domem owalna weranda, za domem też widać piękny trawnik. Przed domem stoi samochód, co by oznaczało że w domu ktoś jest. Cóż, wg starej naszej zasady – najwyżej odmówią.
Z domu wychodzi Pani. Niewielkiego wzrostu, z natapirowaną fryzurą. Na naszą już wyuczoną jak modlitwa formułkę, krótko opowiada – Zapytam szefa. – Właściwie, trudno powiedzieć, a może to rzeczywiście ktoś ze służby. Bo dom swoim wyglądem, znacząco oddziela się od reszty tutejszej zabudowy. Po chwili wychodzi szef. A może my przeszkadzamy w jakimś spotkaniu?
Flanelowa koszula wpuszczona w spodnie, dżinsy, ręce jeszcze nie domyte po pracy. Widać też, że już po paru piwkach. Praktycznie od ręki wskazuje nam miejsce za domem, gdzie możemy postawić namioty. I o to właśnie nam chodziło. Nie jest to może kemping, czy nawet pole namiotowe, ale przynajmniej spokojnie i nikt nie będzie przeszkadzał. Rowery możemy przyczepić do przyczepy, na której stoi łódka, a stojąca obok metalowa szopa, będzie nas osłaniać przed wiatrem.
Nie mija kwadrans, a Brain, jak się też przedstawił nam przez płot, za którego domem rozbijamy namioty, oferuje nam prysznic i toaletę, z której możemy spokojnie korzystać. Dosłownie chwilę później, do oferty zostają dodane pokoje.
-         Jeżeli chcecie, to mamy tutaj dwa wolne pokoje. Na razie nikt w nich nie mieszka. – prowadzać nas, opowiada Brain. W długim wąskim korytarzy, widać kolejne drzwi. Na podłodze elegancka ciemno zielona wykładzina a na ścianach do połowy drewno, a dalej w górę tapeta w odcieniach pasujących do wykładziny. Kiedy otwierają się drzwi, oczy nam otwierają się szeroko, a zdziwienie opanowuje nas oboje. Chyba za bardzo nie pasujemy do wystroju. My, przepoceni, brudni od pyłu, jesteśmy dokładny przeciwieństwem pokojów. Eleganckie, zadbane, z komodami, stolikami i lampkami przy dużych drewnianych łożach, na których leżą nie tylko zielono kwieciste pledy, ale i poduszki równo oparte o wezgłowia. - Na pewno to lepsze, niż mały namiot. – śmieje się Brain. I trudno mu nie przyznać racji. Ale też sami nie wiemy jak zareagować. – To wy teraz wykąpcie się, i jak już skończycie, to zapraszam na coś do picia i na kolację.
Ilość podziękowań, jaka płynie z naszych ust, nie może zapewne dorównać do gościnności, jaką zaoferowano nam. Nawet w najśmielszych marzeniach nie myśleliśmy, że przyjdzie nam nocować w takich warunkach. Można nawet powiedzieć, że w wielu hotelach takich nie ma.
Chwilę później, czyści i świeży, po cały dniu jazdy zasiadamy przy kuchennym stole. Na blacie, pod szkłem rozłożone są duże zdjęcia domu, zrobione z samolotu. Na stole stoją szklanki i puszki od piwa.
-         To może piwa, czy kawa?
-         Ja z chęcią napiłby się piwa. – opowiadam szybko na pytanie. I w tym momencie, Brain wstaje i z niewielkiej przeszklonej lodówki, stojącej w rogu kuchennego blatu, Pan domu wyjmuje schłodzone szklanki do piwa. Corny, jak się okazuje Pani domu, z dużej lodówki wyjmuje puszkę piwa i z uśmiechem stawia ją przede mną.
-         Z daleka jedziecie? – pyta Brain.
-         Z Weldborough.
-         Skąd? – zdaje się, że źle wypowiadam tę nazwę i jeszcze kilak razy powtarzam, zanim dochodzimy skąd dokładnie. – To kawałek drogi. Słyszysz Corny, aż z Weldborough. To szmat drogi stąd. Dzielne z Was zuchy.
Sącząc zimne piwo, podziwiamy cały dom. W kuchni nad głowami wiszą, a to sztucery, wnyki na zające, czy inną zwierzynę. – Chyba polujesz? – rozkręcając się zadajemy pytanie.  W mig Brain, oprowadza nas po kolejnych pomieszczeniach, gdzie zaraz za kuchnią znajduje się niewielki przedsionek, w którym prócz małego skalnego ogrodu, z fontanną i spływającym wodospadem, stoją wypchane zwierzęta – lis i dwa bażanty. W następnym pomieszczeniu zaraz za drzwiami, może trochę ponad metrowej wysokości biały jeleń po drugiej stronie orzeł, na drewnianym kołku sowa, a na ścianie ogromne pogłowie jelenia, przywiezionego z Kanady. Wszystko tak porządnie utrzymane, że ma się wrażenie, że nikt tu nie mieszka.
Wieczór upływa nam na długich rozmowach przy kuchennym stole. Z kolejnymi otwieranymi przez Brain-a puszkami, my coraz więcej rozumiemy z długich monologów. Jak się okazuje, Brian nie prowadzi farmy, na co dzień buduje domy. To też tłumaczy skąd tak okazały i tak misternie wykończony dom. Sam go zbudował i wykończył, sukcesywnie przez lata rozbudowując. zaraz za domem, w ogrodzie ma przepiękną kolekcję najróżniejszych ptaków. W wielkiej klatce kilka białych papug, które od kilku dni latają nam nad głowami. Na dużym wybiegu za to stado dwunastu białych jeleni. Będących atrakcją dla przejeżdżających tędy turystów, często wchodzących na jego posesję, mimo iż jelenie nie są one na pokaz.
 
-         Wziąłbyś się w końcu za gotowanie. – Corny popędza, cały czas mówiącego Brain-a – powoli dochodzi północ, a oni zapewne umierają z głodu. Zawsze tak jest. Tylko gada i gada. Ale tutaj to on gotuje.
I nie potrzeba powtarzać dwa razy. Coraz mocniej wstawiony Pan domu, wstaje i zabiera się za smażenie. – Lubicie krewetki? A rekina? – gotowanie polega głównie na tym, że do prądu zostaje podłączona frytkownica zalana litrami oleju, Brian obtacza we wcześniej przygotowanej przez Corny panierce, każdy kawałek ryby, krewetki i ośmiornicy. Po chwili wyciąga, kładzie na talerzy zarumienione kawałki białego mięsa i wrzuca na olej kolejne. W tym czasie, Corny zasiada przy stole, odpala kolejnego papierosa i wzdycha. – Tak właśnie jest. Tylko gada i gada, i jak się go nie popędzi to będzie siedział do późnej nocy. Czasem nawet siedzą do czwartej nad ranem, a potem trudno zwlec go z łóżka.
-         A ktoś musi wstać rano. – dodajemy.
-         Ja nie jestem rannym ptaszkiem. Oj nie. On zawsze wcześnie wstaje. Ja lubię długo pospać. Jak ja wstaję, to jego już nie ma. mam wtedy spokój i ciszę.
Na krześle przy stole, cały czas leży mały pudel. Czasem tylko podnosi łeb i spogląda na Corny. – To jest pies domowy, a to jego miejsce. Praktycznie nie rusza się stąd. Czasem tylko rano, pobawi się swoją zabawką i chce byś też się z nią bawił. A tak, żeby miała wyjść na dwór, a jak pada, o skąd. Zawsze musi mieć czystą sierść i uwielbia się kąpać.
-         To raczej nie spotykane jak dla psów.
-         Właśnie. Ale ona po prostu uwielbia to. Nie odstępuje Cię na krok. Zawsze za tobą chodzi. – dodaje przez ramię Brain. – Są już talerze? Bo ryba i frytki są już gotowe.
Na stole lądują duże, wypełnione po brzegi talerze. Dla każdego z nas po jednym. Wydaje się, że nie ma możliwości byśmy to zjedli, ale nic bardziej mylnego. Od momentu pierwszego kęsa, tępo jedzenia sukcesywnie wzrasta. Czy to rekin, czy krewetki, czy ryba, nawet frytki są tak pyszne, że wszystko co do tej pory jedliśmy okazuje się być  niczym w porównaniu do naszej obecnej uczty. Soczyste kawałki w przepysznej panierce, rozpływają się w ustach. Frytki, idealnie przypieczone, chrupią i znikają szybciej niż cała reszta, ale tylko dlatego by na koniec pozostawić sobie to co tak nam smakuje. Prawie nie odrywając się od talerzy, musimy wyglądać nie spragnionych, to jeszcze wygłodniałych. Nic nie mówimy, a wielkie z początku przeładowane talerze, kurcząc się w z każdą sekundą, kiedy to pochylamy się nad nimi.
-         Było wyśmienite! – siedząc już spokojnie na rzęśle, nie możemy uwierzyć, że tak dobrze przyrządzone mogą być tak popularne tutaj kawałki ryby z frytkami. – Jaki jest sekret, że tak dobre jest to jedzenie? Naprawdę Brain, powinieneś zostać kucharzem.
-         Panierka. – odpowiada spokojnie. – może jeszcze chcecie?
-         Nie naprawdę, ja czuje się najedzony. Ale to było wyśmienite.
-         Specjalna receptura panierki – dodaje Corny – Mąka, masło, trochę wody, kilka przypraw, i ocet winny. Ale oczywiście też dobry kucharz – uśmiecha się Corny i spogląda na Brain-a.
Wieczór jeszcze długo ciągnie się, dla nas głównie wspomnieniem tak wyjątkowej kolacji. Tak innej niż dotychczasowe nasze jedzenie. Sami nie możemy do końca uwierzyć, że trafiliśmy właśnie tutaj. Do ludzi, którzy ugościli nas w wyjątkowy sposób. Nie tylko udostępniając prysznice, czy pokoje, ale i przygotowując kolację. I wszystko to, zupełnie bez interesowanie.
 
Poranek zaszedł szarymi chmurami. Co jakiś czas popaduje deszcz, a przed nami droga do Lanceston. Jeszcze śniadanie, kiedy reszta domu śpi, i tylko Brain, w tej samej flanelowej koszuli i spodniach na przywitanie dnia, odpala papierosa stojąc w szklanych drzwiach wychodzących przed dom, wpatruje się w horyzont.
-         Dzisiaj nie będziecie mieli takiej złej drogi. Tylko dwa podjazdy, i z góry do miasta. O tam – wskazuje ręką z papierosem – biegnie wasza droga. Z tej strony jest o wiele łagodniejsza. Od drugiej strony gdybyście jechali, to jest podjazd. Potem zjeżdżacie do Lyladale, jeszcze jeden podjazd i zjazd i jesteście na miejscu.
Na pożegnanie Brain, pokazał nam jeszcze swoje stado białych jeleni, składające się głównie z łani, gdzie samiec z dużymi rozłożystymi rogami, siedzi w najdalej oddalonym kącie całego wybiegu. Tylko łanie, a to zbliżają się kiedy Brain je woła, a to uciekają widząc nas. – O ta, która stoi najbliżej. Wiele lat temu znalazłem ją w lesie. Przez długi czas mieszkała u nas, czasem znikała na trzy tygodnie, ale potem zawsze wracała. Teraz trzymam ją tutaj, bo ruch jest większy i może ją potracić jakiś samochód.
 
I rzeczywiście, droga tak też biegnie, jak zapowiedział Brain. Co prawda trochę bardziej strome są te podjazdy, niż by mogło się wydawać, ale za to jakie zjazdy. Z czasem i pokazują się przedmieścia, aż w końcu docieramy do położonego nad głęboko wchodzącą w ląd zatokę Tamara, na końcu której leży północna metropolia Tasmanii. Drugie co do wielkości miasto na wyspie, z goła inne niż Hobart. Rozłożyste, o niskiej zabudowie, zdaje się pędzić jak to przystało na miasta kontynencie.
Całe życie, skupia się w centrum, gdzie kwadratowe uliczki wypełnione są salonami samochodowymi, warsztatami, sklepami, sklepami, hotelami, hotelikami, motelami i hostelami, oddalonymi od brzegów zatoki.
Jedynie niewielki port, z długą promenadą, nad którą nic się nie dzieje. Jedynie przystań dla niewielki jachtów, zaraz za rogiem rzeki małą przystań dla statków wycieczkowych, i kilka hangarów przy których stoją stare kutry, osiadające przy odpływie na mulistym dnie łączącej się z rzeka zatoki.  
Całe popołudniowe życie miasta przenosi się do przecinającej wysoki skały katarakt, leżących zaraz nieopodal centrum, na dnie których biegnie wartka rzeka. Poprowadzona dookoła przełomu ścieżka, jest dla mieszkańców swoistą ścieżką zdrowia.
Każdy, kto z kończył pracę, biegnie pod górę, a następnie zbiega w dół nad niewielki basen, by po przebiegnięciu mostu nad rzeką wrócić drugim brzegiem do miasta. Dosłownie tłumy ludzie wbiegają, w czasie kiedy my spokojnie staramy się odpocząć po naszym przedpołudniowym wjeżdżaniu na góry. A tutaj każdy mówi Ci „Cześć”, „Hi”, „Dzień Dobry”, a ty musisz odpowiedzieć, bo jakże by inaczej. I co chwilę ustępujesz miejsca, kolejnym biegnącym, czy to pojedynczo, w parze, czy też zorganizowanej grupie. Istny maraton, tylko nikt niema numerów startowych.
I tak kończy się nasz pobyt na tej niewielkiej wyspie, o której każdy słyszał. Wyspie, gdzieś na krańcach świata, gdzie prócz niesamowitych krajobrazów, pięknych zatok, malowniczych skał, tysięcy czarnych łabędzi, żyją ludzie, dla których to co za wodą nie ma większego znaczenia. Żyją spokojnie, w rytmie co chwilę zmieniającej się tutaj pogody, obok bujnych deszczowych lasów pachnących eukaliptusem, i zwierząt sprawiających, iż wyspa ta żyje.

Łabędzie towarzyszą nam od kilku dni. Do tego jeszcze prawie każda jedna mieścina, rzeczka czy zajazd ma w swojej nazwie coś z łabędzia. A to Swansea, a to Little Swanport albo Swan Creek. Nie tylko nazwy, ale i same ptaki opanowały wschodnie wybrzeże. Czarne z czerwonymi dziobami, tak rzadko spotykane w naszym kraju, tutaj panują. Zaraz za miastem, na dużych rozlewiskach spotykamy steki czarnych, spokojnie i dumnie pływających łabędzi. Jest ich tak dużo, że liczebnością mogły by chyba spokojnie konkurować z gołębiami pod kolumną Zygmunta z Warszawie.
Tutaj mają swoje gniazda. Widać pływające pary łabędzie czy też tworzące się dopiero co nowe rodziny. Nic, a nic nie przeszkadza im idąca zaraz obok droga, gdzie dziesiątki, czy nawet setki samochodów dziennie podążą z południa na północ czy też w drugą stronę. Ale też mało kto zatrzymuje się tutaj. Każdy w swoim samochodzie, karawanie czy tracku gna do miasta, a one dumne żerują na wodach spokojnych i osłoniętych od porywistego, morskiego  wiatru.
Ostatnie dni nie dostarczają nam gorących temperatur. Codziennie albo straszy albo pokapuje albo po prostu pada deszcz. Do tego wszystkiego co chwilę przebieranie. Zaczyna kropić, zakładamy peleryny. Przestaje, to akurat zaczyna się podjazd, i prócz kurtki przeciwdeszczowej zdejmujemy jeszcze polary. Za chwile na zjeździe chłodny wiatr, wiejący od morza, mrozi nasze kości. I tak co chwilę się przebieramy właściwie nie wiedząc co nas czeka za zakrętem. Na tylnej sakwie przyczepiony polar, na przedniej kurtka, a na sobie oddychająca odzież.
O butach już dawno zapomnieliśmy. Nie ma sensu ich wyciągać, tylko zmokną, a w nocy i tak nie wyschną. Za chłodno i za wilgotno. Sandały sprawdzają się od dawna. Do tego krótkie spodnie. Nawet jak zmokną to szybko wyschną. A jak nie zdąży wyschnąć dzisiaj, to jutro w czasie drogi na pewno. Liczyliśmy na lepszą pogodę po ostatnich mokrych dniach na Nowej Zelandii. I proszę przyszła za nami, aż tutaj. Setki mil na zachód od wysp krańca świata.   
Na szczęście w ciągu dnia, zawsze trafia się słoneczna chwila kiedy to możemy spokojnie wysuszyć namioty. Tego samego dnia rozstawiamy je suche i chowamy się przed zimnym porywistym wiatrem, ciągnącym znad morza Tasmana. Można powiedzieć, że od momentu kiedy tylko wyjechaliśmy na wybrzeże ciągle nam on  towarzyszy. Z początku nawet pchał nasze wielkie rowery, jednak od jakiegoś czasu odwraca się. Dmuchając zimnem i wilgocią  nawiewając kolejne ciężkie szare chmury.  
Pech chyba nas prześladuje. Po odwiedzeniu Bicheno, gdzie nie znaleźliśmy małych pingwinów, które podobno odwiedzają codziennie plażę, cały dzień wiatr i deszcz towarzyszą nam na drodze. Jak tylko możemy to chowamy się, a to w barze, a to w kawiarence, nawet na stacji benzynowej. Na jednej smakujemy wyjątkowo dobrą, smażoną rybę z frytkami. Podana w styropianowym pudełku, nie dość że jest gorąca, to jeszcze bardzo dobrze usmażona na głębokim tłuszczu. Duże, soczyste kawałki świeżej ryby, otoczone niewielką ilością panierki, zatopione zostały w głębokim tłuszczu, by po kilku minutach trafiły na nasze tymczasowe talerze. Ten smak na długo zostanie w naszej pamięci. Jakaż to odmiana od puree i puszki z pseudo indyjskim jedzeniem. Ryba pozostała oleista i świeża. Jej białe, delikatne mięso rozpada się na równe kawałki, będąc ucztą bogów po tych kilometrach na wietrze i chłodzie. A może by tak jeszcze domówić kilka kawałków? Ale wtedy już nie dojedziemy do celu, a pozostało nam tak niewiele.  
Zaraz za St Helens skręcamy do miejsca uważanego za jedno z najpiękniejszych na świecie. Miejsca, które musi znaleźć się na liście odwiedzin będąc na Tasmanii. To Bay of Fire. Zatoka o bijącym po oczach białym piasku. Ciągnie się kilometrami, niewielkim łukiem, będąc otoczoną niewielkimi kępami zieleni, gdzie liczne kempingi, aż kipią od ilości stacjonujących tutaj ludzi. Dla nas to też szczególne miejsce. Dzisiaj właśnie na liczniku pojawiło się 2000 kilometrów.
Dlatego też by uczcić ten fakt nabyliśmy w mieście wino Inheritance Chardonnay produkcji Australijskiej i ochoczo zaraz po rozstawieniu namiotów, ruszamy na plażę. Porywisty wiatr, aż zdmuchuje z długich i wysokich grzywiastych fal smugę wody zasnuwając okolicę mgłą. Woda przy brzegu, aż kipi wylewając się białą pianą na zimny i mokry piasek. Każda jedna skała jaka znajduje się zaraz przy brzegu musi odpierać zmasowany atak morza, dla którego ląd stał się przeszkodą w drodze na zachód. Ciężkie, szaro-brunatne chmury, ciągną w zwartych szeregach ze wschodu, pchając wiatr i wodę.
Nie da się ustać, a co tu dopiero mówić o posiedzeniu na plaży. Zaraz obok widać kilka skał, za którymi wiatr odpuszcza swój atak. Tutaj też Chardonnay, o delikatnym, chłodnym, wyrazistym smaku dojrzewającej w australijskim słońcu winorośli wznosi się do góry by uczcić minione już kilometry. To trzydziesty czwarty dzień naszej podróży. Za nami wulkany, gorące źródła, lodowce, fiordy, poznani ludzie. Przed nami, setki kilometrów przez wielki kontynent będący jeszcze większym wyzwaniem, niż dotychczasowe zmagania. I za to też wznosimy biały Inheritance.
Tak jak wieczorem, w nocy i nad ranem, wiatr nie ustępuje. Do tego jeszcze deszcz, zamienia niewielki trakt koło namiotów w rzekę. Nie ma co siedzieć tutaj bo nic nie zapowiada tego by miałoby być lepiej. Trzeba ruszać dalej. Odbić od wybrzeża i wjechać w środek wyspy.
Długo by pisać o kolejnych podjazdach, deszczu i chłodzie, jaki zastał nas na przełęczy kilkadziesiąt kilometrów za miastem. Zziębnięci i cali mokrzy dotarliśmy do niewielkiego miasteczka Weldborough, gdzie trzy domu przy drodze stanowią całą tę metropolię, a jeden z nich to przemiły bar. W środku ogień rozpalony w kominku ogrzewa nasze wychłodzone od zimna nogi, a lokalne piwo rozgrzewa nas od środka.
-         Skąd jesteście? – pyta się nalewając piwo barman.
-         Z Polski. – jednogłośnie odpowiadamy.
-         Dźen Diobri – z uśmiechem wypowiada barman. – Jakiś czas temu pracował u mnie Polak. Chyba jakoś przez rok. Kiedy skończył pracę, zostawił mi kartkę, ze wszystkimi zwrotami, żebym nie zapomniał, czego mnie nauczył. Dobry z niego pracownik był. Ale pojechał gdzieś dalej. A wy skąd dzisiaj jedziecie?
-         Z St Helens, tzn z Bay of Fire. Ale droga dzisiaj była okropna.
-         To ostry podjazd mieliście. – lekko krzywi się, ale też patrzy na nas z małym podziwem.
-         Do tego jeszcze na górze zaczął padać straszy deszcz i zdaje się, że nie zapowiada się by miało się polepszyć. – lekko spoglądamy za okna, gdzie właśnie przechodzi kolejna fala deszczu.
-         A gdzie jedziecie?
-         Do Davenport. Tam chcemy złapać prom do Melbourne.
-         O to spory kawałek jeszcze przed wami. Ale na szczęście teraz już generalnie w dół. Najgorsze za wami. – uśmiecha się, stawiając kolejne piwo.
-         To jest jedyne pole namiotowe w okolicy? – pytamy się, bo za bardzo sami nie wiemy, czy zostać czy jechać dalej.
-         W Derby na pewno coś jest.
-         A ile to jest kilometrów?
-         Hmmm, będzie tak około 20. Ale generalnie w dół. Możecie zostać tutaj. 5 dolarów od osoby, jest prysznic, i o 6 otwiera się kuchnia.
Do zmroku jeszcze daleko, ale chyba nie ma co się męczyć. Tutaj spokojnie możemy rozstawić się, wysuszyć mokre namioty, zjeść coś na ciepło i ogrzać przy kominku.
-         Zostajemy! – oznajmiamy barmanowi.  
-         To wy przyjechaliście rowerami? – zagaduje nas młody chłopak, który właśnie wszedł do baru.
-         Tak. Właśnie postanowiliśmy tutaj zostać na noc. A Wy chyba też na rowerach? – kiedy podjeżdżaliśmy, widziałem ich jak zdejmowali bagaże z rowerów i zanosili na pole.
-         Tak. Widzieliśmy Was jak wjeżdżaliście. Bardzo stroma droga tam jest?
-         A wybieracie się w tamtym kierunku? Oj to macie ostry podjazd przed Wami, ale później już do St. Helens, cały czas w dół. Stąd do przełęczy to jakieś siedem kilometrów. – teraz to chyba dziękuję, że my jednak zrobiliśmy to w tą stronę.
-         My dzisiaj przyjechaliśmy z Braxholm, ale ostatnie kilometry podwiózł nas facet na pace. Bardzo mocno padało i już nie daliśmy rady. - w tym czasie do baru wchodzi młoda dziewczyna z dredami, uśmiechając się do nas.
-         My w tamtym kierunku jedziemy i mamy nadzieję, że będzie w dół. A wy gdzie później jedziecie?
-         Na południe w stronę Hobart. A Wy?
-         My do Davenport, a potem do Melbourne, Adelaide, Alice Springs i Darwin.
-         Przez środek? – otwiera oczy chłopak.
-         Tak dokładnie. – lekko się uśmiechamy, bo rzadko zdarza się, by ktoś tak nie zareagował.
-         To ile czasu wam to zajmie?
-         Mamy jeszcze 2 miesiące.
-         A długo już jesteście w drodze? – pyta się dziewczyna.
-         To jest nasz piąty tydzień. Przed nami jeszcze prawie dwa miesiące? A wy jak długo już jeździcie?
-         My dopiero zaczynamy. Ale chcemy pobyć tutaj tak ze dwa tygodnie. Poznaliśmy się kilka dni temu na zachodnim wybrzeżu. Ona chciała pozwiedzać Tasmanie na rowerze, ja pomyślałem że to fajny pomysł i tak ruszyliśmy. – oboje uśmiechnęli się do siebie, my za to popatrzyliśmy się na siebie, z lekkim niedowierzaniem.
-         To chyba przyda się Wam ta broszurka. Tutaj macie opisane odcinki i wysokości. My już prawie skończyliśmy, tak więc nam się już nie przyda. A wam na pewno. – rano jeszcze podarowujemy im nasz przewodnik po kempingach, który dostaliśmy od Szwajcarki. Za to chłopak, który okazuje się być kucharzem podróżującym od dwóch lat, zdradza nam turystyczny przepis na karbonare, którą w kubku, na paliku przyrządza w kilka minut. Z niedowierzaniem, wręcz tęskniąc za taką oto kuchnią, przez resztę dnia zastanawiamy się kiedy to i my zrobimy w końcu coś innego poza standardową puszką.

Zjeżdżając z głównej drogi, do końca nie wiemy co nas czeka. Szuter ciągnie się przed nami i kładzie na kolejnych wzgórzach i pagórkach. Na prawo od drogi widać tylko migoczące refleksy pofalowanego wiatrem morza. Z czasem jednak i morze ginie gdzieś za drzewami tworzącymi nad drogą bujny zielony żywopłot, zdający się sięgać czasem dwudziestu metrów. Zbity, bujny tylko kilka metrów nad drogą, odsłania strzeliste pnie eukaliptusowych drzew.
Dawno już nie jechaliśmy taką drogą. Poranna wilgoć zdążyła już odparować, a pył spod ciężkich górskich kół wzbija się i osiada na sakwach. Rzadko też ktoś nas mija. A jak już mija to albo trąbi albo zatrzymuje się i z otwartego okna krzyczy starając się nas zmotywować do dalszej drogi lub gratuluje odwagi. W zasadzie nie wiemy dlaczego, bo sama droga jakoś straszna nie jest. Nawet podjazdy da się spokojnie forsować.
Gdzieś daleko za ostatnimi farmami, głęboko w lesie pokazał się mały zjazd ze stolikami, wiatą i miejscem do gotowania. Jest nawet i bieżąca woda. Dzisiaj to miejsce gdzie można udać się na spacer w głąb, jak się okazuje 200 letniego lasu. A kiedyś było to miejsce gdzie wycinano wielkie drzewa, które następnie transportowano niewielką kolejką na wybrzeże. Dokładnie tą samą, której stare elementy widzieliśmy w fabryce czekolady. Zachował się też stary pień, wznoszący się na dobre trzy metry w górę, a  którego obwód to nawet i trudno oceni, bo ze cztery osoby musiałby go obejmować swoimi ramionami.
Leżąc na ławce, po skonsumowaniu kilku kanapek i wypiciu przedpołudniowej kawy, pierwsze co zauważamy to tętniący życiem las. Co rusz ptak zagwiżdże, to przeleci obok chowając się, wydawałoby się w niedostępnych i niemożliwych do przejścia krzakach. A to inna kępa liści zostanie poruszana przez kolejnego małego latającego jak strzała tubylca. Do tego wszystkiego zapach. Zapach eukaliptusowego lasu. Jest tak intensywny, że nie sposób nie zwrócić na niego uwagi. Każdy jeden wdech to partia wdzierającej się tak charakterystycznej woni, którą się delektujemy i staramy złapać jej jak najwięcej wypełniając płuca po same brzegi. Aż nie chce się ruszać i jechać dalej. Można tu zostać i delektować się tym deszczowym buszem.
I chyba powinniśmy tam byli zostać. Droga z niewinnej, czasem tylko pagórkowatej, zamieniła się w paskudny, wyłożony wielkimi kamieniami podjazd. Żar leje się z nieba, a tutaj taka męka. Żeby było ciekawiej to mogliśmy kilka kilometrów wcześniej skręcić nad brzeg morza. Jednak kiedy i na mapie i w przewodniku Lonely Planet zaznaczony jest wspaniały, zapierający dech w piersiach widok na wyspę Maria, to koniecznie trzeba tam jechać. Przecież nie można ominąć tak zachwalanej atrakcji.
I proszę, dojechaliśmy do rozjazdu, gdzie na tabliczce zaraz przy stromym podjeździe widnieje napis – Lookout 2km. Jeszcze dwa kilometry w bok pod górę, to już za dużo jak dla nas. Stąd też ładny widok, a i tak w południowym ostrym słońcu wyspa rozmywa się i na horyzoncie widać tylko wielki, ciemny, postrzępiony, szarawo-zielony kontur wyspy. Jedynym pocieszeniem tego, iż pojechaliśmy tą drogą, a nie skręciliśmy na wybrzeże, jest to że jeszcze przed podjazdem na drodze siedział przyczajony mały kangur. Z początku, nie widział nas. Kiedy jednak zbliżyliśmy się, spojrzał się na nas i zniknął w przydrożnych krzakach.
Zjazd z wzniesienia do Orford jest chyba jeszcze gorszy. Stromy, z wielkimi kamieniami i od razu przypomina nam się nasza przeprawa przed Nelson o której chcieliśmy zapomnieć.
Na szczęście w Orford lądujemy na plaży leżącej nad niewielką zatoczką. Zbliża się pora obiadu ale my jedyne o czym marzymy to odstawić rowery i położyć się na ciepłym jasnym piasku. Zapomnieć o ostatnich kilometrach i nabrać sił na kolejne.
Na szczęście teraz jedziemy po równym asfalcie do Little Swanport. Tam gdzieś znajdziemy nocleg w zatoce. Jakaż to odmiana tak jechać bez wielkich podjazdów, bez szutru, z wiatrem w plecy. Sama rozkosz.
Little Swanport, a dokładniej sama zatoka okazuje się być wielkim rozlewiskiem, gdzie trudno cokolwiek znaleźć. Kilka kilometrów dalej jest niewielka mieścina bardziej nad morzem. Może tam znajdziemy coś u miejscowych.
Droga odchodzi od głównego  asfaltu, lekko się wznosi by po chwili już szutrem opaść w stronę morza. Dookoła farmy i dacze. Gdzieś po lewej wielka plantacja oliwek, dalej droga biegnąc nad brzeg. A tam skarpa, wysoka trawa, kilka drzew, niewielkie ruiny, wiatr urywający głowę.
-         Dobry wieczór – zaczynamy, po tym jak wtargnęliśmy na czyjąś posesję położoną kilkanaście metrów od samej skarpy. – Szukamy miejsca do postawienia dwóch namiotów i czy byłaby taka możliwość by postawić je u Pani.
-         Niestety nie. Nie mamy tutaj żądnego zaplecza. Ale ludzie zwykle stawiają namioty zaraz nad rzeką, przy rampie dla motorówek. To jest zaraz tutaj, za zakrętem. – odpowiedziała starsza Pani, która wyraźnie oderwaliśmy od jakiejś czynności, a która za bardzo nie ma ochoty na nieznajomych gości.
Właściciel posesji obok, gdzie jest gaj oliwny też nas tam kieruje. I zdaje się, że nie ma co tutaj liczyć na nocleg na czyjejś posesji. Trzeba rozstawiać się, byle nie w wysokiej trawie. Do rampy dla motorówek też nie chcemy jechać, a zaraz nad skarpą, przy ruinach dawnej fabryki soli jest kawałek płaskiego terenu z przystrzyżoną trawą. Nie ma się zastanawiać. Stawiamy namioty.
Wiatr i fale przygrywają nam do obiadokolacji, a rozciągający się stąd piękny widok na drugą stronę zatoki i Freycinet National Park w pełni rekompensuje dzisiejsze zmagania.
Następnego dnia pogoda wyraźnie nas chce sprawdzić. Jeszcze kilka dni temu były tutaj upały, a teraz nie dość, że z południa wieje silny zimny wiatr to szare ciężki chmury zasnuwają całe niebo. Co sprawia, że siedząc na plaży jedyne na co masz ochotę to schować się gdzieś w małej kawiarence, a takich tu też na drodze nie ma. Dopiero za Swansea, zaraz przy drodze niewielki kierunkowskaz – WineYard. A niech tam, trochę przyjemności należy zakosztować.
Na niewielkim pagórku stoi biały dom. Weranda, kilka ławek na niej, a w środku bar, sofy i widok na staw za którym rozciągają się idealnie równo posadzone krzaki winogron.
Widok ten dopełnia różowy Milton Pinot. Schłodzony, aromatyczny, w delikatnym kieliszku z charakterystycznym emblematem, gdzie duże M przekreślone jest cienką linią symbolizującą właśnie 42 południk, na którym znajduje się winnica.
Pudła, pudełka, całe blaty zastawione pełnymi butelkami przygotowanymi albo do wysyłki albo do spożycia, przez co chwile odwiedzających miejsce koneserów, testujących każdy jeden rodzaj. I czego więcej chcieć od życia.? Mała winnica, zaraz obok rozlewnia, stojąca niedaleko baru maszyna do nalepiania naklejek na butelki w zupełności wystarczają by spokojnie żyć i to w jakich okolicznościach przyrody.
 
Deszcz i burza jakie przeszły zaraz przed zakrętem do zatoki Wineglass nieomal spowodowały, że chcieliśmy już zrezygnować z jechania do parku, bo w końcu co to za przyjemność oglądania zatoki w deszczu. Na szczęście twarda decyzja, iż ryzykujemy i w nagrodę, kilka chwil później nie dość, że wyszło słońce to jeszcze siedzimy na farmie, gdzie serwują owoce morza. Co tylko możesz sobie zamarzyć. Małże, krewetki, ośmiornice, wędzony łosoś, ostrygi na najróżniejsze sposoby podawane na niewielkich plastikowych talerzach, w muszlach, muszelkach, na zimno, na ciepło, z serem Bree, i świeżą bułką. Są jak nagroda za dobrą decyzje i są też przedsmakiem tego co nas ma czekać. A przynajmniej na to właśnie liczymy.
Z samego rana, zwijamy się i zostawiając rowery z bagażami na specjalnym parkingu właśnie dla rowerów, ruszamy niewielką ścieżką pod górę w stronę Wineglass Bay. Żadnych strażników i tylko niewielkie kangury wallaby czatują zaraz obok nas, by skorzystać z okazji i dostać coś od turysty, a może ktoś coś zostawi i wtedy będzie można skorzystać z okazji.
Na każdym rogu jednak są tabliczki, gdzie widnieje wielki napis, by nie dokarmiać dzikich zwierząt pozostawiając je nadal dzikimi. My niestety, w nocy dokarmiliśmy jednego z oposów, który buszował w jednej z torebek leżących pod tropikiem mojego namiotu. Prócz torebek z kawą  nie zauważyłem, że są tam jeszcze daktyle. Mały łasuch idealnie je zwęszył i nad ranem wkradł się i opędzlował całą otwartą torebkę. Czaił się już od wieczora, kiedy to schowaliśmy się w namiotach przed wiatrem. I wpierw wdrapał się na drewnianą poręcz do której były przyczepione rowery. Na poręczy stały nasze menażki i wisiały śmieci. Wtedy jednak odgoniliśmy go, ale mocno wiejący wiatr spowodował, że nie dało się już usłyszeć kiedy zakradł się pod tropik. Nawet przewrócił stojący tam palnik, ale byłem święcie przekonany, że to właśnie wiatr był autorem tego hałasu i niestety małe słodkości zasiliły już nie nasze baterie.
Jedziemy dalej. Ścieżka z niezliczoną ilością schodków pnie się do góry, a po jej bokach leżą porozrzucane wielkie głazy. Całość krajobrazu wygląda jak wielki plac zabaw dla wielkich kamiennych stworów niczym z Niekończącej się opowieści. Porozrzucane, kamienne, czerwono rudawe klocki leża to tu to tam, bez większego ładu i składu. Tworzą piękne formy, z których wyrastają gdzie nie gdzie  niewielkie kępy trawy, krzewów czy też pałeczki małych mogłoby się wydawać drzew.
Po około 20 minutach dochodzimy do niewielkiego skrzyżowania ścieżek. Taras widokowy w lewo, do zatoki w prawo. Do tarasu minut dwie, nad zatokę w dwie strony półtorej godziny. Pogoda nadal nas nie rozpieszcza i nie wiadomo czy warto schodzić w dół. Dlatego skręcamy najpierw w lewo.
Błękitna zatoka w kształcie półksiężyca, z białą krawędzią oddzielającą błękit od zieleni, a całość otoczona pagórkami. Gdzieś daleko widać niewielkie małe punkciki ludzi, zmierzających w drugi koniec zatoki, która rzeczywiście wygląda jak kieliszek wina. Jednak co by nie powiedzieć ani ono czerwone, ani białe. Nazwa wzięła się jednak z zupełnie innej historii.
Płytka zatoka, była idealnym miejsce, gdzie zaganiano wieloryby. Otoczone z trzech stron brzegami zatoki, mając za sobą wielorybników nie były wstanie uciec. I tutaj kończyły swój żywot, kiedy dziesiątki harpunów wbijały się ich wielkie, masywne ciała, barwiąc wodę w zatoce na czerwono. Czerwień wody i biała krawędź plaży sprawiały, że całość rzeczywiście przypominała kieliszek czerwonego wina.
Wejście tutaj zajęło nam mniej niż było na drogowskazie, a godzina jeszcze młoda, to może jednak zejdziemy na plażę? Po dłużącej się drodze, dochodzimy do szumiącego kielicha.
Największą atrakcją dla wszystkich jest mały, siedzący dokładnie przy wyjściu ścieżki, kangur. Każdy obowiązkowo robi sobie z nim zdjęcie, a ten pozuje do każdego z nich, oczywiście czekając na słodką zapłatę.
Fale z jednej strony rozbijają się o piaszczysty brzeg, zalewając sporą jego część, a z drugiej o postrzępione brązowe skały. Skała ma na całej swojej długości grubą na około metr, pomarańczową kreską. Mogłoby się zdawać, że to pozostałość po dawnych dniach wielorybników. Ślad dawnych czasów.
Małe kangury towarzyszą nam cały czas. Kilka kilometrów na północ od Wineglass Bay, leży Friendly bay, gdzie znajdujemy wyśmienite miejsce na obiad. Stawiamy rowery na plaży, i zasiadamy w zacisznym miejscu, rozkoszując się zarówno ciepłym słońcem i widokiem. Nieliczni tu docierają, omijają ten kawałek parku narodowego. Małe wallaby, zaraz po tym jak tylko otworzyliśmy sakwy pojawiają się znienacka i podjadając małe, soczyste listki plażowych krzewów czekają, aż coś dostaną. A figa z makiem!

Chłodna noc dała się we znaki. A jeszcze wczoraj było tak gorąco, nie wspominając o niedzielnym wieczorze, kiedy to rozpływaliśmy się w hostelu. Teraz odzież termiczna, dodatkowy kokon w śpiworze i jakoś można było przetrwać noc. Jednak wszystko to bardzo szybko odchodzi, kiedy przypomni się wczorajszy wieczór. Zachodzące słońce chowające się za górą Wellington, wyłaniającej się zza przesmyku zatoczki nad którą rozstawiliśmy namioty. A do tego wszystkiego jeszcze poranne widoki deszczowego lasu nad którym unosi się uwalniana przez las wilgoć. Schowane za chmurami Słońce jeszcze nie przygrzewa, a delikatna szarawo-niebieska mgła miesza się z zielonymi kępami drzew tak gęstymi, że poza linią kamiennego brzegu nie widać ani skrawka wzgórza przylegającego do zatoki. Stojące w spokojnej zatoce jachty, ustawiły się dziobami pod prąd wylewającej się wraz z ustępującym z zatoki odpływem wody.
Z każdą godziną poranna rosa ustępuje wraz z ogrzewającym ziemię słońcem. Ale w powietrzu cały czas czuć zapach porannego lasu, z charakterystyczną i miłą wonią wszechobecnego tutaj eukaliptusa.
Na poboczu zaczynają pojawiać się pierwsze znaki z małym, czarnym, groźnie szczerzący kły diabłem tasmańskim. Ale tego dopiero znajdujemy w niewielkim parku, będącym jednocześnie izolatką dla chorych osobników. Tutaj właśnie trzymane są osobniki noszące śmiertelną odmianę raka, przenoszoną z pokolenia na pokolenie. By ratować populację, a jednocześnie nie zabijać ich, odizolowano je, a turyści mogą podziwiać tego, chyba najmniejszego diabła, występującego jedynie na tej wyspie.
Niewielkiej postury stwór nie jest tak popularny tutaj jak oposy, czy wallaby. Płochliwy, ale i ciekawski często przebywa w okolicach farm, buszując w stodołach.
Specjalnie dla turystów o wyznaczonych porach, opiekunowie karmią swoich opiekunów, i z jednej jak i drugiej strony jest wyjątkowym wydarzeniem. Oglądający, mogą zobaczyć jak te maluchu, z śmiesznie chodzących stworków, przeradzają się w waleczne mięsożerne potworki, wyrywające sobie mięso, oraz z pełnym poświęceniem szarpiącym każdy kawałek, by jak najwięcej zatrzymać dla siebie.
Kiedy do wybiegu zbliżają się pracownicy, z wiadrem soczystego mięsa, diabły zaczynają piskać, skakać, chodzić na tylnych przykurczonych nóżkach, wręcz prosząc o jedzenie.
W samym parku, można znaleźć jeszcze leniwie wylegujące się w cieniu kangury, kilka sokołów, orła i podobno wombaty, ale tych nam nie udało się znaleźć.  
Zaraz obok parku, znajduje się niewielka, ale bardzo urocza fabryka czekolady. Produkowana ręcznie i ręcznie pakowana, ma wiele swoich odmian, smaki też są tutaj zgoła inne od tych znajdujących się na sklepowych pólkach. Urocza, starsza pani na dźwięk gwizdka uruchamianego jak tylko ktoś wejdzie do środka, wychodzi z sali produkcyjnej witając gości. Mogłoby się zdawać, że z początku robi to z niechęcią, a wręcz już jakąś rutyną. Tutaj pokazuje zapakowane już czekolady. Tam prezentuje samą salę produkcyjną znajdującą się za wielką szybą. Tutaj jeszcze niewielkie muzeum będące uzupełnieniem całości, bo eksponaty to nie starocie z liczącej sobie ponad 100 lat fabryki tylko stare żelazne elementy z wielkich tartaków. Były one kiedyś jedną z głównych gałęzi przemysłu tego regionu. Wielkie strzeliste drzewa rosnące na wyspie stały się celem Europejczyków plądrujących każdy kawałek nowego świata.
Z każdą minutą Pani ociepla rozmowę. Opowiada o tym jak produkują czekoladę, zachęca do degustacji każdego rodzaju czekoladowego wyrobu. Naszym celem stała się czekolada jabłkowa. Tak inna, że aż zakupiliśmy jedną tabliczkę i nawet nie obejrzeliśmy się, jak w ciągu dnia cała zniknęła, zanim jeszcze dojechaliśmy do noclegu.
Przed nami jeszcze cały dzień drogi, a z wodą krucho. Na ostatnim noclegu, z którego wyruszyliśmy jeszcze przed 8 rano nie zaopatrzyliśmy się w nią, nawet bidony pozostały puste.
Jest fabryka to i wodę można uzupełnić. A tu mała niespodzianka. Na wyspie, z powodu suszy bardzo trudno jest o wodę i nawet fabryka takowej nie ma. Pani prowadzi nas do pobliskiego domu syna, gdzie w wielkich zielonych zbiornikach stojących dookoła budynku, gromadzona jest deszczówka i woda ze strumyków.
-         Właściwie, to nie powinnam Wam dawać tej wody, bo nie wolno. Ale nikt nie zobaczy i kilka kropel możecie wziąć. My ją pijemy to i wam nie zaszkodzi. – rzekła pani i pokazuje nam kranik, z którego nabieramy wody tylko do bidonów. – A dokąd teraz jedziecie?
-         Na północ, wzdłuż wschodniego wybrzeża.
-         O to będziecie przejeżdżać koło mojego domu, stoi zaraz przy drodze, jak się zjeżdża do Devil Kitchen.
-         A właśnie chciałam zapytać jak to tutaj jest z wężami i pająkami?
-         Oj, uważajcie na nie. Jest ich tu bardzo dużo. Szczególnie węży. Sama się ich boję. Bo pająków to nie, je można łatwo zabić. A węża jak spotkasz, to lepiej nie wchodź mu w drogę.
-         A co należy zrobić, jak się spotka węża?
-         Najlepiej zejść mu z drogi. One też same uciekają, wystarczy patykiem uderzać w ziemię i krzaki. Ale jak już stanie Ci na drodze, jak już podniesie głowę, bój się i nie rób gwałtownych ruchów.
-         Ale jak daleko trzeba być od niego? I co trzeba robić?
-         Jak jesteś od niego metr, to uciekaj. Jak dalej, to powoli wycofaj się i nie rób niczego co by mogło go zdenerwować. Tutaj, na tej ścieżce, jak spotkasz 5 węży, to normalne. Ja ostatnio za każdym razem spotykam po 6. Uważajcie, i nie chodźcie po wysokiej trawie. One też boją się ludzi. Poza tym nieczęsto podchodzą do budynków.
Trzeba ruszać dalej, a jak się za dużo myśli o niebezpiecznych stworach, to jedyne o co nam przychodzi do głowy, to szukanie noclegów, gdzieś blisko ludzi i z dala od wysokiej trawy.
Dzień powoli dobiega końca, na licznikach mamy prawie 80km, a w mieście gdzie mieliśmy uzupełnić zapasy zamknięty sklep. Stacja benzynowa też nie czynna. Słońce powoli zaczyna schodzić niżej, a my nadal nie wiemy gdzie dziś będziemy nocować.
Na mapie widnieje mały znaczek winnicy. Może tam uda się znaleźć kawałek trawy, a przy okazji i skosztujemy tutejszych winiarskich wyrobów. I małe rozczarowanie pojawia się bardzo szybko. Właściciel, na wstępie odmawia nam miejsca i kieruje gdzieś daleko w las.
Z szutrowej drogi rozciąga się piękny widok na zatokę, co jednak nie pociesza nas zbytnio. Przed nami ogrodzone farmy, robi się coraz zimniej, perspektywa nocowania gdzieś w lesie z potencjalnie czyhającymi na nas wężami motywuje nas do ostrego podjazdu do domu na wzgórzu. Dookoła tylko łąki, kilka budynków ze sprzętem ale może uda się wygospodarować kilka kwadratowych metrów na dwa namioty.
Asfaltowy podjazd skręcił w prawo na posesję. Na prawo piękny, kwiecisty ogród, a na lewo, na lekkim podniesieniu idealne płaskie miejsce na postawienie naszego obozu. Przed domem stoi samochód, to i w środku winien ktoś być.
Wychodzi do nas straszy pan. Widać, iż oderwaliśmy go zapewne od oglądania telewizji. Na bosaka, w przybrudzonej koszulki, uśmiecha się i bez żadnego problemu godzi na to byśmy zanocowali. A nawet w momencie kiedy zaczynamy podnosić rowery z trawnika, proponuje nam skorzystanie z prysznica.
- Chodźcie, pokażę Wam gdzie jest – zachęca nas i prowadzi na tyłu garażu. – Tutaj jest prysznic i toaleta. Teraz nikt z tego nie korzysta. Czasem tylko ktoś wpadnie. Spokojnie możecie się wykąpać.
Za garażem znajduje się wielki pokój a na jego środku stoi stół bilardowy. W rogu, zaraz przy wejściu niewielki bar z telewizorem i radiem. Za niewielką ścianą łóżko i blat ze stojącymi kubkami. Zaraz obok prysznic i toaleta w oddzielonej niewielkiej pakamerze, pięknie wykończonej z wielkim lustrem sprawiającym wrażenie, iż pomieszczenie jest o wiele większe.
Mija chwila i nasze rzeczy znajdują się w środku. Co prawda łóżko zostawiamy, ale na podłodze można też się wyspać, a przynajmniej nie trzeba rozstawiać i składać namiotu. A i przy barze, z gorącą kawą można spokojnie posiedzieć.
Jak się dopiero wieczorem okazało nasz gospodarz to wielokrotny mistrz sportów motorowych. Półki aż uginały się od nagród zdobywanych przez lata 70te i 80te. Sam gospodarz, cichy i spokojny gdzieś zaszył się w swoim domu pozostawiając nas w domku dla gości.

Taaaak. Wszystko dobre, co się dobrze kończy. Choć właściwie jeszcze się nie skończyło.
Po wizycie na wulkanach musieliśmy się przemieścić koniec końców do Auckland, żeby wysłać z powrotem do Polski nasze nurkowe cargo i pozamykać kilka tematów.

Ale najpierw przejechaliśmy jeszcze obok największego jeziora w Nowej Zelandii - Taupo (będącego de facto wygasłym wulkanem wypełnionym wodą), a później obejrzeliśmy położony niedaleko miejscowości Taupo wodospad - Huka Falls. Wyrzeźbionym przez uchodzącą z jeziora wodę skalnym korytem pędzą z hukiem niezliczone metry sześcienne wody, a sam wodospad widoczny na zdjęciu poniżej ma ogromną wydajność - w minutę mógłby napełnić pięć basenów olimpijskich! To podobno najczęściej odwiedzana atrakcja turystyczna w NZ.


Do domu Phill'a w Beachlands dotarliśmy późnym wieczorem, zahaczywszy jeszcze o półwysep Coromandel, a rano następnego dnia zaczęliśmy szukać po całym Auckland kartonów, folii stretch i innych akcesoriów potrzebnych do spakowania sprzętu nurkowego. Zszedł nam na to niemal cały dzień. Ale za to w czwartek udało nam się rano przesyłkę nadać, trafiła na wózek widłowy i zniknęła w magazynie. Mam nadzieję, że ją jeszcze kiedyś zobaczymy...


Chwilę po rozstaniu z naszą paczką oddajemy do wypożyczalni samochód, służącą nam wiernie Toyotę, niestety wiąże się to z koniecznością zapłacenia za uszkodzone miesiąc wcześniej światło i zderzak.
Skonstatowaliśmy przy okazji, że razem przejechaliśmy w Nowej Zelandii blisko 6.000 kilometrów.
A w wypożyczalni czekał już na nas niezawodny Phill, który zawiózł nas na szczyt jednego z kilku wulkanów, które można zobaczyć w Auckland - Mt Eden. Będąc całkowicie szczerym - widoki na miasto znacznie lepsze niż ze Sky Tower, a wjazd na wulkan całkowicie za free.

Krater wulkanu Mt Eden. W tle biurowce przy porcie oraz Sky Tower.                                            

Po wycieczce na wulkan udajemy się do portu, żeby napić się pożegnalnej kawy. Później poszwendaliśmy się jeszcze po sklepach z pamiątkami, żeby puścić jeszcze więcej pieniędzy na prezenty. A na zakończenie odwiedziliśmy Paul'a Rowe'a, członka Auckland Speleo Group, którego miałem okazję gościć w Polsce kilka lat temu. Luca pogadała sobie z jego żoną, Polką zresztą, Mikołaj bawił się z ich synem (potem do zabawy dołączyłem i ja), Phill porozmawiał z Paul'em. Było miło.

W czwartek bardzo późnym wieczorem zjadamy ostatnią w NZ kolację, popijając wyśmienitym białym winem.

W międzyczasie wymknąłem się jescze na nieznaną mi wcześniej plażę w Beachlands. Była pełnia, w dali mrugały światełka Auckland, piaszczysta plaża była rozświetlona księżycowym blaskiem, woda spokojna - pełna magia. Przynajmniej do czasu, gdy nie wszedłem do wody. Moje stopy zostały pogryzione przez jakieś pijawkopodobne stwory (pytałem o to później Phill'a - nigdy o takowych stworzeniach nie słyszał). Tym niemniej romantyczny nastrój wieczora diabli wzięli.

A w piątek rano, jak zwykle spóźnieni, trafiamy na lotnisko. I zaczyna się młyn z bagażami - wszyscy jesteśmy przeważeni, Luca i Miko dość mocno. Płacę z bólem za swoje nadmiarowe trzy kilogramy, Luca z Mikołajem wyrzucają zaś część garderoby i sprzętu jaskiniowego, ostatecznie udaje się im nadać bagaż. Przed odprawą imigracyjną kolejna niespodzianka  - ważenie bagażu podręcznego. Luca wyrzuca kolejne pozycje, Miko zaś zgrabnie wymyka się kontroli. Ostatecznie trafiamy do naszej bramki w momencie rozpoczęcia boardingu. Chudsi o kilka kilogramów rzeczy, bądź o kilkaset złotych, bądź i jedno, i drugie.

Nowa Zelandia znika w dali, odprowadzana smutnym wzrokiem, pod poczciwym Jumbo Jetem przesuwa się Nowa Kaledonia, Papua Nowa Gwinea, potem jakieś wysepki, Japonia... I tak trafiamy do Seulu.

Fragment Nowej Kaledonii z przepiękną rafą - fajnie byłoby tu kiedyś zanurkować!    

Mamy zarezerwowany pokój w hotelu, więc wystarczy zamówić tylko transport. Zostawiamy rzeczy w pokoju i idziemy "w miasto", czy raczej w osiedle, kotwiczymy w jednej z bardzo licznych lokalnych knajpek i próbujemy lokalnych specjalności oraz także lokalnego piwa. Mikołajowi taka dieta nie posłużyła. Jutro rano pobudka, śniadanie i wracamy na lotnisko. A potem czas bardzo zwolni, będziemy bowiem lecieć na zachód. Więc mimo, że czeka nas jeszcze jedenaście godzin lotu do Pragi, przesiadka i znowu przeszło godzina w samolocie, w rzeczywistości czas zmieni się tylko o osiem godzin.

Czas lulu.

P.S. Jak na razie nikt z nas nie odważył się skorzystać z licznych funkcji tutejszej wysoce skomputeryzowanej toalety :))

Wstajemy wcześnie bo w backpackersach do dziesiątej rano trzeba się wynieść.
Po kilku godzinach jazdy docieramy na kemping w Parku Narodowym Tongariro. Zamierzamy wejśc na szczyt Mt.Ruapehu. Należy dodać, że to wulkan. Aktywny wulkan. We wszystkich pomieszczeniach wiszą ostrzeżenia o możliwości zalania gorącym błotem albo lawą.

Nasz kemping jest dokładnie na środku kanału, którym spływać będzie błoto wulkaniczne.
Może jutro uda nam się wyjść w góry, może nie bo prognoza mówi o sporym zachmurzeniu i dużych opadach.

No i jesteśmy w Parku Narodowym Tangariro. Wczoraj potwornie lało ale na szczęście dzisiaj zaskoczyła nas dobra pogoda, mimo, że prognozy nadal były kiepskie. Okazało się, że wyżej padał śnieg, co dla tego rejonu jest totalną anomalią o tej porze roku. Przez jakiś czas nawet była zamknięta droga, którą chcieliśmy podjechać pod wulkan wiec wybraliśmy się z buta.

Widoki zapierały dech w piersiach więc przemieszczaliśmy się niespiesznie robiąc sporo zdjęć. Aż w końcu pofarciło nam się i ktoś zrobił zdjęcie nam.

Jeśli mam polecić coś specjalnego w NZ. Będa to wulkany. Jeśli wysokie góry wydają się ciekawe to wysokie góry, które żyją czyli wulkany są genialne.

Podczas wczorajszej wycieczki pod Ruapehu, znaleźliśmy idealne miejsce na sfilmowanie wschodu słońca. Wstaliśmy więc o 5 rano i pojechaliśmy na wcześniej upatrzoną miejscówkę. Nie obyło się bez małej sprzeczki na temat sposobu wstawania/budzenia, ale zaraz o tym zapomnieliśmy.

Trzeba było ustawić 2 kamery Gopro na statywie. Znaleźć odpowiedni kadr i właczyć tryb zdjęć robionych co 5 sekund. Tak właśnie powstaje obrazek jaki można było zobaczyć na vimeo(ten z chmurami).
Kamery właczone. Teraz trzeba tylko czekać i raz na jakiś czas sprawdzić czy przypadkiem bateria się nie wyładowała. Myśle, że efekt zrobi wrażenie.

Skończyliśmy około 8.30 i pojechaliśmy zrobić prowiant na kolejną wycieczkę. Tym razem już w góry.
Nasza trasa to jeden z najsłynniejszych szlaków w NZ - Tongariro Crossing. Oczywiście mieliśmy swój patenet na tą trasę. Poszliśmy do ½ dłusości i zboczyliśmy w stronę wulkanu Ngauruhoe. Może się nie wyrażam zbyt dosłowanie, ale zboczenie polegało na wspięciu się na szczyt wulkanu.

Co oznacza wejście na czubek krateru. Trwa to około 1h pożądnego wyrypu.
Trud zdecydowanie się opłaca. Widok powala. Jest niesamowicie. Dziś widzielismy wszystkie wulkany Nowej Zelandii.

Poczynając od White Island przez Tarawerę i Jezioro Taupo, Tongariro i Ngauruhoe na którym byliśmy po Ruapehu i odległy Mt. Tarnaki.

Do tego wszystkie należy dołożyć widoczność ponad 100km(White Island) i piękne ciepłe słońce.
Na koniec dnia dołożyliśmy sobie przygodę pod tytułem slope skiing czyli nic innego jak zjazd na butach ze stromego piaszczystego stoku. 100% czad. Będzie film na którym widać co nieco.

Wulkany rządzą.

Wczoraj po południu wróciliśmy z masywu Mt Owen, gdzie spędziliśmy sześć dni. Śmigłowiec zabrał nas z krainy deszczowców wprost na słoneczną łąkę i w ten oto sposób zakończyliśmy główną część naszej wyprawy do Nowej Zelandii. Ale zacznijmy od początku.

W poprzednią sobotę dotarliśmy do Nelson, osobiście bardzo przeze mnie lubianego miasta, stanowiącego chyba największe skupisko „artystycznych dusz” w Nowej Zelandii. Jeśli dodać do tego bliskość morza, gór, jaskiń, rzek, uroczych zatoczek i jezior – wydaje się, że to idealne miejsce do Zamieszkania. W Nelson kompletuje się dziewięciosobowa grupka, w skład której weszła nasza polska trójka, Phill (nasz gospodarz), wzmiankowani już wcześniej Amerykanie – Dave i Jim, przesympatyczny, młody Kanadyjczyk – Iain, równie sympatyczny Nowozelandczyk pochodzenia szwajcarskiego - Peter oraz Szwed pochodzenia szwedzkiego - Rolf. Kilka zapowiadanych wcześniej osób (m.in. z Francji i Izraela) nie dotarło na miejsce z różnych przyczyn. Całe towarzystwo stanowiło w sumie przypadkowy dość zbitek osób w różnym wieku, o różnym doświadczeniu jaskiniowym (lub wręcz z brakiem jakiegokolwiek doświadczenia), w różnym „stanie technicznym” i z całkowicie różnymi planami co do pobytu w masywie Mt Owen. Jedno było już pewne – na jakąkolwiek pomoc w eksploracji, czy to powierzchniowej, czy wewnątrz jaskiń, nie mamy co liczyć. Po zrobieniu ogromnych zakupów spożywczych udajemy się trzema samochodami w rejon miejscowości Motueka, gdzie po grubszym zamieszaniu związanym z poszukiwaniem drogi spędziliśmy noc na nabrzeżnym kempingu DoC.

Rankiem szybkie śniadanie, przepak i wreszcie porządkujemy potrzebny sprzęt. W końcu udało się z wielkim, zupełnie niespodziewanym trudem zorganizować raptem ok. 150 metrów lin i skompletować zestaw do spitowania - generalnie moje odczucie jest takie, że zorganizowanie sprzętu jaskiniowego czy nurkowego stanowi w kraju długiej, białej chmury bardzo poważny problem, a tzw. „środowisko” jest na tyle podzielone, że prędzej można liczyć na pomoc Australijczyków :)

Wkrótce docieramy na niedaleką farmę, której właściciel – Sid – jest jednocześnie pilotem śmigłowca, którym miał nas zabrać w góry. Większość towarzystwa wyruszyła samochodami na dwugodzinną przejażdżkę na polowe lądowisko w rejon szczytu Mt Owen, tymczasem ja, Luca i Mikołaj pobyczyliśmy się najpierw trochę, żeby wreszcie po półgodzinnym, malowniczym locie dotrzeć na miejsce planowanego obozu. Na miejscu Mikołaj poodczepiał od śmigłowca wszystkie umieszczone tam wcześniej kamery, pomogliśmy w przyjęciu kolejnych członków ekspedycji oraz worków z naszym sprzętem i jedzeniem i wreszcie pomachaliśmy Sidowi na pożegnanie. Zostaliśmy sami z dala od cywilizacji.

Miejsce na obóz jest wprost wymarzone – znajduje się ono nad brzegiem sporego, acz niezbyt głębokiego, górskiego jeziora, przy dolnej krawędzi wielkiego cyrku lodowcowego. Tam właśnie, na granicy buszu, rozbijamy nasze namioty. Nasz duży i wiekowy szwedzki namiot, wypożyczony od Phill’a, wylądował częściowo pod dużym, przewieszonym głazem, jednak ta lokalizacja nie przypadła nam za bardzo do gustu. Jak się później okazało – słusznie. Kuchnia jest oddalona nieco od namiotów, znajduje się nieco wyżej, pod dużym, mocno przewieszonym skalnym okapem. Składa się aż z trzech poziomów, z czego najniższy to „lodówka”, pośredni – zmywak (a później i łazienka dla co poniektórych), wreszcie najwyższy to kuchnia właściwa, królestwo Mikołaja.

Po rozbiciu obozu i namiotów towarzystwo rozpełzło się po górach, przy czym Mikołaj z Iain’em wylądowali na górującym nad obozem szczycie góry, a ja z Lucyną obeszliśmy widniejące na wschodniej flance cyrku lodowcowego, wyglądające dość poważnie, „dziury”. A wszystko ku ogromnemu zdziwieniu reszty ekipy, skłonnej bardziej do wieczornego relaksu, niż górskich ekscesów. Na szczęście wszyscy wrócili w jednym kawałku do obozu, mimo bardzo karkołomnych wyczynów niektórych osób.

Następny dzień powitał nas pogodą. Rozpoczęliśmy go z Lucą nietypowo, bo nieplanowanym wyjściem prosto ze śpiworów do jaskini Bohemia. Bez śniadania, bez picia, z niekompletnym ekwipunkiem, czyli „po warszawsku”. Naszym celem było sprawdzenie, czy da się zaporęczować dwa zjazdy w jaskini znacznie krótszymi niż planowane pierwotnie linami – dłuższe zostały bowiem przez przypadek w naszym samochodzie, w dolinie. Jak się wkrótce okazało, krótsze liny wystarczyły aż nadto, zaporęczowaliśmy oba zjazdy, zdejmując sobie jednocześnie z głowy troskę o ekipę „weteranów” (plus Iain), którzy wkrótce po nas dotarli na skraj drugiej studni. Jak sami przyznali, z poręczowaniem nie mieli za dużo do czynienia i nie wiadomo, czy by sobie z tym tematem poradzili sami (Phill i Pit, bardziej doświadczeni, zostali tymczasem w obozie). Ponieważ dojście do jaskini, jej szukanie, następnie szukanie drogi do kolejnych studni, poręczowanie i wreszcie powrót do obozu zajęły nam sporą część dnia, wieczór spędziliśmy na jedzeniu i snuciu planów eksploracji.

Kolejny dzień był równie pogodny, zatem wyruszyliśmy w kierunku otworu innej jaskini, obecnie już przeszło 60-kilometrowej – Bulmer. Komora wejściowa ogromna, robi wrażenie, jednak to nie ta dziura, odkryta i eksplorowana przez Nowozelandczyków, była tego dnia naszym celem. Udaliśmy się jeszcze wyżej, i podążaliśmy obłą granią ograniczającą „nasz” cyrk lodowcowy od wschodu w kierunku szczytu zdobytego dwa dni wcześniej przez chłopaków. Po drodze napotykaliśmy kolejne otwory jaskiń, jednak wszystkie mało rokujące. Wreszcie na wysokości ok. 1600 metrów wyszukałem w skalnym gruzowisku niewielką studnię, którą najpierw Luca, a potem Luca z Mikołajem zaczęli eksplorować. Ja natomiast udałem się na niedaleki spacer i wróciłem z informacją o pobliskich pięciu wielkich studniach i zalegającym na ich dnie śniegu. Zarzucamy zatem mało rokującą grzebaninę i przenosimy się na skraj jednej ze studni. Lucyna zjeżdża na dół i po niedługim czasie informuje nas o kolejnej studni poniżej, zaczopowanej śnieżno-lodowym korkiem. Na jego krawędzi widnieje wytopiona szczelina… i na razie nie bardzo wiadomo, co jest poniżej. Przychodzi moja kolej na zjazd, jednak będąc już na dnie wielkiej komory wejściowej udaję się najpierw w innym niż wcześniej Luca kierunku, do niewielkiej, bocznej komory, kończącej się podobnie jak w Blackberry krótką szczeliną, w której dnie widać niższe partie jaskini. Znajdują się one poniżej lodowego korka zamykającego znacznie większą studnię obok. Czyżby bypass? Klnę pod nosem – nie spodziewając się takich znalezisk drugą linę zostawiliśmy w obozie. Jeszcze nie wiemy, że pogoda skutecznie uniemożliwi nam powrót w to miejsce i dalszą eksplorację :/ Jedno jest pewne – zjechać w tym miejscu „z natury” nie da rady, a w ścianach szczeliny nie widać najmniejszych śladów spitowania. A zatem nikt nie próbował wcześniej tego wariantu… Czas biegnie nieubłaganie, czeka nas jeszcze bardzo niebezpieczne zejście stromymi piargami i śliskimi zachodami, zatem zaczynamy szukać drogi na dół. Mikołaj i Iain krążą po masywie, Luca i ja jesteśmy coraz bardziej zmęczeni, a drogi w dół jak nie było, tak nie ma. Po długim błądzeniu udaje się wreszcie odnaleźć właściwy żleb i tuż przed zmierzchem docieramy do obozu. Jemy kolację i jeszcze pełni nadziei na to, że nasze znalezisko „puści” i że uda nam się znaleźć najwyższe wejście do systemu jaskini Bulmer (zbliżając jednocześnie jego całkowitą głębokość do kilometra), idziemy spać…

Kolejny dzień wita nas deszczem i pohukiwaniem Phill’a w pobliżu naszego namiotu. Usiłuje obudzić nas, reszta międzynarodowego towarzystwa jest już bowiem gotowa do podboju jaskini Bohemia – celem są partie o wdzięcznej nazwie Dream of Alberice i ich dokumentacja fotograficzno-filmowa. Koniec końców starszyzna plemienna rusza sama, a my wyruszamy w drogę dopiero trzy godziny później, po ogarnięciu namiotu, zalewanego przez nasilający się z godziny na godzinę deszcz. Dream of Alberice osiągamy po przeszło trzech godzinach marszu przez piękne i bardzo zróżnicowane pod względem geomorfologicznym partie jaskini. Jak się okazuję, pierwsza ekipa dotarła tam zaledwie pół godziny przed nami, po sześciogodzinnym błądzeniu. Jest to o tyle dziwne, że Phill i Dave nie byli tu po raz pierwszy. Kolejne godziny upływają na fotografowaniu i kręceniu materiału filmowego. Jest na co popatrzeć, są tu tysiące bielusieńkich, aragonitowych nacieków, o przedziwnych, zaskakujących nieraz kształtach. Phill, Dave, Jim i Rolf wyruszają wreszcie w drogę powrotną, w górę „wielkiej sali”. Wkrótce ich dogonimy i miniemy, a powierzchnię osiągniemy jeszcze przed północą. Wita nas, o dziwo, rozgwieżdżone niebo. Martwimy się trochę o kolegów pozostających w jaskini, zwłaszcza, że Phill wyglądał na mocno zmęczonego. Liczymy jednak na to, że wyjdą wkrótce o własnych siłach. Ostatecznie wykaraskali się z Bohemii po trzeciej nad ranem. Cali i zdrowi, choć bardzo zmęczeni i odwodnieni. Przyszło im wracać do obozu w deszczu, a jakże.

Niestety, w tym miejscu kończy się ta opowieść :/ Kolejne dwa dni to niemal nieustanny deszcz, całkowicie uniemożliwiający dojście przez śliskie, strome skały i trawki do naszego „tematu” eksploracyjnego. Pozostaje nam jedynie zadzieranie głów i tęskne spoglądanie w stronę grani, gdzie, być może, czeka na nas duże odkrycie. W przeddzień wylotu, zrezygnowany, udaję się samotnie do buszu, penetruję las poniżej i powyżej głównego otworu Bohemii. Udaje mi się znaleźć kilka otworów systemu, w tym dwie duże studnie. Ponieważ jednak czescy odkrywcy jaskini nie zostawiali żadnych znaków orientacyjnych, trudno jest stwierdzić, czy są to nowe znaleziska, czy też poznane już wcześniej otwory. Wycieczkę przypłacam całkowitym przemoczeniem ubrania i butów, ponieważ w międzyczasie deszcz znowu bardzo się nasilił. Jednak nie żałuję – udało mi się znaleźć w buszu kilka urokliwych zakątków, do których zapewne nikt nie zagląda. Gdyby nie padało, byłoby tu po prostu bajkowo. Po dotarciu do obozu rozpalam w kuchni ognisko, aby kilka godzin później cieszyć się znowu „suszą”. Ostatnie polana dopalają się o drugiej nad ranem, czas spać.

Rano znowu kropi, jednak pogoda okazuje się łaskawa i pozwala na przylot śmigłowca. Cały ranek trwało pakowanie obozu, teraz pozostaje zwiezienie naszego cargo i całej ekipy na dół. Pilot cierpliwie walczy z nasilającym się co i raz wiatrem, choć w pewnym momencie bliski był już jednak decyzji o odlocie na „ z góry upatrzone pozycje”. W końcu nasza cała ekipa cieszy się słońcem na dnie doliny, a kolejna ekipa, około 15 osób z Auckland Speleo Group, martwi się zapewne błotem i zachmurzonym niebem w bazie na górze. A my wyruszamy w podróż samochodem do Mapui, gdzie już wkrótce będziemy się cieszyć gorącym prysznicem, zimnym piwem i suchym namiotem.

Pozostaje jednak duży niedosyt – a gdyby jednak udało się nam z pogodą, i gdyby puściło? A gdyby? A gdyby?

W sobotę 11 lutego byliśmy w Blackberry Cave (Jaskini Jeżynowej), położonej w spokojnym zakątku farmy przesympatycznych Billa i Dorothy Burnell, przy Troopers Road. Jaskinia zawdzięcza swoją nazwę temu, iż ukryta jest w gąszczu jeżyn. Torowanie drogi przez te chaszcze zajęło Mikołajowi i Johnowi, synowi farmerów, kilka godzin. Jaskinia była ostatnio odwiedzana 10 lat temu – czasu było aż nadto, żeby porządnie zarosła. Natomiast w sobotę przeżywała prawdziwy najazd. Dave z Jimem chcieli zrobić zdjęcia części jaskini nazywanej Ice Cream, gdzie znaleźć można przepiękne, śnieżno-białe nacieki oraz mini-jeziorka z kryształami. Sześciu Australijczyków zamierzało skartować jaskinię, czego nigdy nie uczynili anonimowi odkrywcy. No i wreszcie my – chcieliśmy zweryfikować możliwość zanurkowania w Zielonym Jeziorku, odkrytym w najniższym piętrze tej jaskini, które według entuzjastycznych opisów Philla aż się prosi o nurka. Czekaliśmy więc w pełnym słońcu na swoją kolej, aż będzie się dało zaznać jaskiniowego chłodu. W końcu udało się!
Okazało się jednak, że „zawsze jest inaczej, niż mogło by być”. Jeśli rzeczywiście chcemy tam zanurkować, to na pewno nie uda się tego zrobić w najbliższym czasie. Jaskinia prawdopodobnie nigdy nie była czyszczona. W związku z tym, tylko w sobotę przynajmniej dwie osoby zostały trafione sporym kamieniem. Żeby było jeszcze ciekawiej, oporęczowanie założone przez Australijczyków wołało o pomstę do nieba – naprawdę dawno nie widziałam czegoś takiego. Do transportu sprzętu nurkowego niezbędne byłoby spitowanie, które, przynajmniej w pierwszej studni, wydaje się mało realne. Po dwóch odcinkach linowych dojście do jeziorka prowadzi przez wąski, niski i mocno zamulony korytarz. Jego kształt oraz zacisk znajdujący się po drodze właściwie uniemożliwiają transport butli, które udało nam się zdobyć (80 cf). Potrzebowalibyśmy mniejsze, cztero- lub sześciolitrowe, a o to łatwo w Nowej Zelandii nie jest. Przynajmniej jak na razie nie udało się takowych załatwić. Tak sprawy się miały w sobotę.
Następnego dnia bez większego przekonania zaczęliśmy transport, jednak szybko musieliśmy się wycofać. Przy czym Adam został uwięziony na dwie godziny na dnie studni bez możliwości wyjścia, a Mikołaj stoczył heroiczną walkę z workiem podwieszonym na linie. Gdy już wszyscy ochłonęli, zaczęliśmy szukać w okolicznych chaszczach alternatywnego wejścia do Blackberry, które być może pozwoliłoby nam na ominięcie części trudności. Przy pomocy lokalnego wynalazku, przypominającego połączenie kosy z maczetą, po dość krótkim czasie Adam znalazł ciekawą dziurę, która zaczynała się sporą studnią. Obudził się w nas wszystkich na nowo zapał odkrywców i po krótkim czasie zjeżdżałamż około dwudziestometrową studnią. Na dnie jaskinia kontynuowała się ciasnym, poziomym meandrem. W rzeczony meander wpakował się zaraz potem Adam, żeby znaleźć po kolejnych piętnastu metrach miejsce, gdzie konieczny był kolejny zjazd do dużej sali. Ale w tym momencie musieliśmy odpuścić - z braku liny. Wstępnie oszacowany układ korytarzy pozwalał przypuszczać, iż jest to zupełnie inna jaskinia, a nie część Blackberry i rozentuzjazmowani nadajemy jej imię Deszczowa, bo w momencie pierwszego zjazdu zaczęło strasznie lać. Tego samego dnia, przedzierając się przez jeżynisko znajdujemy w innym miejscu alternatywne dojście do pierwszej studni w Blackberry, niejako poziom niżej. Nie rozwiązuje to jednak naszych kłopotów transportowych.

Natomiast Mikołaj z Johnem idąc w dół jednego ze strumieni znajdują kolejny otwór i studnię, o średnicy około trzech metrów. Wieczór spędzamy z gospodarzami farmy Billem, Dorothy i Johnem, których bardzo interesuje co robimy i co kryje się pod ich farmą. A kryje się naprawdę sporo ciekawego i zapewne nie tylko Blackberry, ale sporo innych jaskiń. Właściwie co kilkadziesiąt metrów jest jakiś lej i wszędzie słychać szemrzącą wodę. Sami właściciele sporo opowiadają gdzie warto jeszcze zajrzeć, słyszymy też o zapadających się pod ziemię jabłonkach w sadzie. Sama Blackberry, która dla Nowozelandczyków nie jest niczym szczególnym, w Polsce uchodziłaby za unikat i znajdowała zapewne pod ścisłą ochroną ze względu na niesamowite nacieki.
Poniedziałek spędziliśmy w Agamemnon Cave z Amerykanami i Australijczykami, natomiast do nowej, odkrytej w niedzielę koło Blackberry dziury wracamy we wtorek, i to jedynie dzięki pomocy Australijczków, którzy użyczyli nam czterdzieści metrów liny i spitownicy (nasza zdematerializowała się w nieznanych okolicznościach). W Jaskini Deszczowej, w miejscu gdzie zatrzymaliśmy się dwa dni wcześniej, ciasny i błotnisty meander otwierał się w sporą salę wysokości około dwudziestu metrów. Adam przygotował kombinowany zjazd „z natury” i jednego spita, a pierwszy na linie znalazł się tym razem Mikołaj. Po zjeździe okazało się jednak, że jest to część Blackberry. W spągu sali, którą znaleźliśmy, znajdował się ciasny meander, którego dno znajdowało się pięć metrów niżej. I to właśnie on, jak do tej pory, był znaną częścią jaskini. Aż trudno uwierzyć, że nikomu wcześniej nie chciało się po prostu popatrzeć do góry w tym miejscu, żeby zobaczyć ogromną przestrzeń otwierającą się nad głową! Trochę rozczarowani robimy jeszcze pomiary, żegnamy się z gospodarzami i udajemy na południe. Już w drodze rozważamy powrót na farmę pod koniec pobytu w Nowej Zelandii, aby sprawdzić studnię którą znalazł Mikołaj i kilka innych ciekawie zapowiadających się lejów krasowych.

Poniedziałek 13 lutego spędziliśmy z Amerykanami i Australijczykami w Agamemnon Cave. Znalezienie otworu zajęło nam sporo czasu, zwłaszcza, że Dave niekoniecznie umiał zrobić pożytek z posiadanego GPS’a. W końcu jednak znaleźliśmy wejście na skraju miejscowego buszu. Agamemnon Cave została odkryta już dość dawno, jednak dopiero trzy lata temu Australijczycy odnaleźli w jej górnym piętrze dwa boczne korytarze, dość wyjątkowe ze względu na liczne gipsowe kryształy i formy agrawitacyjne. Miejscami ściany pokryte są gęsto kryształowymi kwiatami i krzewami. Niejako „na deser”, na samym końcu nowoodkrytych ciągów, podziwiamy niesamowite, prawie metrowej długości heliktyty. Jeśli ktoś kiedyś będzie chciał się wybrać do tej jaskini to gorąco polecam. Biorąc pod uwagę, jak te unikatowe boczne ciągi w ciągu zaledwie trzech lat zostały zdewastowane przez grotołazów, czasu jest niewiele.
W drodze powrotnej przez jaskinię Mikołaj i Adam wspinali się tu i tam w nadzei na dalsze znaleziska w górnym piętrze jaskini, jednak niestety wszystkie boczne korytarze powracały do głównego ciągu. W większości miejsc, które mogłyby potencjalnie okazać się interesujące, niezbędna jest już regularna wspinaczka z asekuracją.

W piątek 10 lutego wieczorem, dotarliśmy do chaty Auckland Speleo Gropup w rejonie jaskiniowym Waitomo.

Znalezliśmy nową jaskinię. Możliwe, że dwie. Nie są zbyt duże póki co, ale zawsze coś (jedna z nich zaczyna się 20m studnią).Po wyjeździe od Phila byliśmy jeszcze w Whai-o-tapu (krajobrazowy park wulkaniczny), Waikite(gorace źródła). W końcu wylądowaliśmy w chacie Auckland Speleo Group. Wczoraj, wspólnie z Australijczykami byliśy w jaskini Agamemnon. Czas stopniowo zaczął zwalniać, aż w końcu stanął na dobre. Przez pierwsze dwa dni mieszkał z nami Phill i dwaj Amerykanie: Dave Bunnell (znany fotograf jaskiniowy) i Jim. A potem nie było już nikogo oprócz nas. Jest tutaj wszystko co potrzeba a najważniejsze, że nie ma telefonów i netu. A przynajmniej są bardzo trudno dostępne. Osobiscie kusi mnie bardzo żaby pobyc w takim miejscu kilka tygodni a nie tylko jeden.

Kolejnym przystankiem naszej podróży powinna być Rotorua, miasteczko będące niejako geotermalną stolicą Nowej Zelandii. Ale szybko mijamy je i udajemy się w kierunku Wai-O-Tapu, gdzie znajduje się park geotermalny, ze ścieżkami wytyczonymi między gejzerami, zapadliskami, jeziorkami, strumykami, tarasami i plumkającymi błotem leśnymi oczkami. To czeka nas jednak dopiero następnego dnia, a tymczasem niespodziewanie dla Lucy i Mikołaja skręcamy w gruntową drogę i po trzech kilometrach docieramy do Kerosene Creek – płynącego leśnym parowem geotermalnego strumyka. Po przejściu kilkuset metrów dochodzimy do niewielkiego wodospadu. Naprawdę urokliwe miejsce, nieznane turystom, a warte odwiedzenia. Luca bawi się w nimfę wodną bujając się na konarze nad wodospadem, a Mikołaj zażywa kąpieli w jeziorku pod nim. Sielanka…
Wieczorem docieramy do znanego mi już w z wcześniejszej wizyty kempingu, którego główną atrakcją jest basen z wodą z gorących źródeł oraz otaczające go inne mniejsze i większe zbiorniki pochowane wśród zieleni. Przesiedzimy tu w ciepłej wodzie kilka godzin podczas dwudniowego pobytu! Piękne widoki, tafla parującej wody zlewa się z linią horyzontu, na myśl przychodzą nam skojarzenia z luksusowymi hotelami na Bali.
Następnego dnia poświęcamy kilka godzin na zwiedzanie wspomnianego już parku geotermalnego Wai-O-Tapu. Większość czasu pochłania nam kręcenie ujęć filmowych i pstrykanie zdjęć, wszyscy mamy nadzieję, że uda się z tego zmontować ciekawy materiał. Cztery lata wcześniej zwiedzałem to miejsce w padającym deszczu, w niezwykle pochmurny dzień, w słońcu wygląda to zgoła inaczej. Pomarańcz przeplata się z czerwienią, zieleń z błękitem, żółć z beżem. Powierzchnia kolorowych jeziorek buzuje od bąbelków dwutlenku węgla, woń siarkowodoru drażni nozdrza, a chowające się niekiedy za chmurami słońce co i raz wydobywa z otoczenia nowe barwy. Nieopodal znajdują się też błotne jeziorko, które wprawiło w zachwyt Mikołaja – co i raz strzela w górę błotnymi pociskami, a w innych miejscach na powierzchni tworzą się wielkie błotne bąble. Lepiej nawet nie myśleć o tym co by się stało, gdyby ktoś wpadł do tej kipieli…
Wieczór spędzamy oczywiście na kampingu, długo mocząc się i relaksując a to w jednym, a to w drugim basenie, kontemplując ostatnie przebłyski zachodzącego słońca. Przyjemność przerywa nam dziewczyna z obsługi, odkręcając zawór spustowy w naszej niecce. Twardo trwamy na miejscu, Mikołaj próbuje nawet zaczopować odpływ swoimi czterema literami. Niestety, w końcu musimy się poddać. I tak wrócimy tu rano!

Ostatnie kilometry to walka z zimnym wiatrem i deszczem. W nocy temperatura spadła do 8oC, a deszcz pada od kilkunastu godzin. W zasadzie, po kilku kilometrach nie ma już znaczenia, czy jest ci zimno czy mokro. Nawet postój nie sprawia przyjemności i jedyne o czym myślimy, to żeby wsiąść na rower i jechać dalej. Wtedy przynajmniej robi się ciepło, bo nogi pracują.
Deszcz leje się z nieba bez przerwy odcinając nas od jakichkolwiek widoków. Silny porywisty wiatr zmusza do ciągłego patrzenia dokładnie kilka metrów przed siebie i skupiania się na jeździe. Kolejne przejeżdżające TIRy fundują nam prysznic, a podjazdy sprawiają że jesteśmy mokrzy zarówno od zewnątrz jak i od wewnątrz.

Strona patronatu

Z porannych prognoz wynikało, że taka pogoda utrzyma się przez kilka dni i dlatego też rezygnujemy z dłuższej drogi wzdłuż wybrzeża i kierujemy się krótszą, w stronę Invecargill. Popołudniu docieramy do niewielkiego miasteczka Otautau, mając na licznikach ponad 75km, licząc na znalezienie tutaj noclegu.  
Zziębnięci, mokrzy, głodni, myślimy tylko o tym, by zrzucić z siebie mokre rzeczy i wziąć ciepły prysznic. Albo widać to w naszych oczach albo, co pewniejsze, po nas samych, bo wyraźnie zwracamy na siebie uwagę. Każdy kto nas widzi, przystaje i stara się coś na otuchę powiedzieć miłego. A to odnośnie samej pogody, że paskudna,  a to że jesteśmy twardzi.   
Samo miasteczko nie oferuje nazbyt bogatej bazy noclegowej. Jeden hotel, jeden hostel i baza skautów. Hotel pioruńsko drogi, hostel też do tanich nie należy, a u skautów możemy rozstawić namioty, co jest nam na rękę, bo są mokre i wolelibyśmy je wysuszyć.
-         Możecie spać w środku w kuchni – otwierając drzwi do kuchni i pralni  proponuje mi starszy człowiek, będący tutaj chyba zarządcą. – W namiotach to będzie Wam za zimno. Poza tym jesteście przemoknięci. Tutaj dzisiaj i tak pewnie nikogo nie będzie. Jest ciepła woda w prysznicach i grzejnik, który działa.
Niewielkie pomieszczenie gdzie zwykle ludzie śpiący w namiotach mogą zrobić coś do jedzenia oraz wyprać rzeczy po powrocie z gór. Warunki, przypominają schronisko, ale czego więcej nam potrzeba. Szczególnie, że pralkę i suszarkę mamy w cenie, prysznice też, które często na campingach są dodatkowo płatne. Rozstawi się namioty w środku i przy okazji je wysuszy. Grzejnikiem nagrzeje się niewielkie pomieszczenia i zrobić coś do jedzenia. Szybka decyzja i zostajemy.
-         To ile będzie to kosztować?
-         10 dolarów.
-         Od osoby?
-         Nie. Tylko jedne 10 dolarów, za was wszystkich. – uśmiecha się Pan. Lepiej nie mogliśmy trafić. Nie w takich warunkach się już spało. – A poczekajcie jeszcze. – zatrzymuje nas staruszek. – Macie tutaj jeszcze pomidory z naszego ogródka. Mamy ich sporo, a wam na pewno będą smakowały.
I kto by pomyślał. Nie dość, że mamy cały obiekt dla tylko dla siebie, to jeszcze taki mały prezent, który smakuje wyśmienicie.
Zajmujemy całą możliwą przestrzeń. Sypialnie, namioty rozstawione w obydwu pomieszczeniach, tropiki wiszące na drzwiach i pralce piorącej nasze rzeczy. Piecyk i dwie elektryczne kuchenki, których czerwone rozpalone spirale nagrzewają pomieszczenie, a w tym wszystkim my, siedzący przy stole, z kubkami białego wina wertujemy mapy, przewodnik i… stosy magazynów o gwiazdach. Dziewczyny nadrabiając zaległości z ostatnich dwóch lat zagłębiają się w bujne życie gwiazd i brytyjskiej młodej pary, której perypetie opisywane są w każdej z nich.
To ostatni dzień na rowerze na nowozelandzkiej ziemi. Deszcz i wiatr nie odpuszczają. Słońce lekko przebija się od czasu do czasu, kiedy w gęstych deszczowych chmurach robi się niewielka dziura. Raz świeci, za chwilę pada ulewny deszcz, a za chwilę znowu słonce.  Wieje tak silny wiatr, że nie dość iż jedziemy pod kątem starają się utrzymać równowagę, to czasem jesteśmy wręcz zdmuchiwani z jezdni na trawę na poboczu. Ani to przyjemne, ani bezpieczne. Ratuje nas tylko myśl, że za kilka kilometrów zjedziemy na inną drogę i wiatr będzie wiał nam w plecy, pchając nas przed siebie. I tak też się na szczęście dzieje. Rowery, jak strzały ruszają przed siebie, a my spokojnie odliczamy kolejne kilometry jakie pozostały nam do celu, powoli w myślach wspominając to co już za nami.
Przemierzyliśmy ponad 1 500 kilometrów, mając możliwość zobaczenia Nowej Zelandii z zupełnie innej perspektywy. Poznaliśmy wielu wspaniałych, ciekawych, miłych i uroczych ludzi. Ludzi, którzy pokazali nam jak inaczej patrzeć na dwie wyspy. Gdzie ośnieżone wulkany, strzeliste góry, niesamowite lodowce, urzekające fiordy, rozkoszne gorące źródła i bujne deszczowe lasy sąsiadują z wielkimi farmami, krowami, owcami, jeleniami, niewielkimi miastami i mieszkańcami tak często pomijanymi przez ciągnącą przez wyspę lawinę turystów, chcących odkryć piękno tej części świata.
My za to możemy dzisiaj śmiało powiedzieć – Warto było zrezygnować z pewnych obowiązkowych atrakcji, by móc jeszcze tu wrócić, ale też doświadczyć jak żyje się tutaj naprawdę.
Kraj ten to nie tylko zdjęcia jak z pocztówek. To farmy, gdzie miliony owiec i krów, będące dźwignią ekonomii kraju, zagarniają każdy wolny skrawek ziemi, gdzie mogą się wypasać. To walka pomiędzy ginącą endemiczną flora i fauną, z przywiezionymi przez Europejczyków roślinami i zwierzętami, skutecznie wdzierającymi się w każdy możliwy zakamarek wysp i niszczącymi tak egzotyczne życie, pozbawione przez tysiące lat naturalnych drapieżników. Sławetne Kiwi przegrywa nierówną walkę ze szczurami, nutriami czy oposami, plądrującymi ich gniazda. To jelenie i sarny uznawane tutaj też za szkodniki wybijane są masowo przez myśliwych, lub też trzymane na farmach czekają na swój czas, by trafić na niemieckie stoły. To też walka rządu o utrzymanie naturalnej równowagi w ekosystemie, a jednocześnie na ich zlecenie rozrzucana trucizna 1080, zatruwająca dużą część tego ekosystemu, co sprawia, że lasy są tutaj ciche.  
Na szczęście każdy medal na swoje dwie strony. Miliony lat działania natury stworzyły piękno, które nawet ludziom trudno jest zniszczyć. Majestatyczne góry, ciągną się przez całą wyspę, sprawiają że kiedy zejdziesz z asfaltowej drogi, zobaczysz zapierający dech w piersiach widok, którego nie znajdziesz w innych częściach świata. Piękne czarno-białe wulkany, podgrzewane przez bagna i strumienie, wraz ze swoimi różnobarwnymi formami przenoszą cię w świat, gdzie zapominasz o dniu codziennym i nie chcesz z niego powracać do swojej rzeczywistości.
Spotkasz tu ludzi, będących po trochu Europejczykami, po trochu mających mentalność Amerykanów, ale też starających się odnaleźć swoją własną tożsamość. Świat w którym my żyjemy czasem jest dla nich daleki i inny. Tutaj chodzisz do sklepu, restauracji, czy jeździsz samochodem na bosaka. Nie dbasz o ubiór a facet pijący piwo, stojący przy barze w gumiakach, w których przed chwilą chodził po farmie, to nic nadzwyczajnego.
Tutaj jesteś dumny z tego co robisz, czym się zajmujesz. Mówisz ludziom dzień dobry, i pomagasz, jak są w potrzebie. Bo w kraju gdzie odległości są znaczące, każdy każdemu przyjacielem, bo nigdy nie wiesz, kiedy i ty sam będziesz potrzebował pomocy.
Dotarliśmy na sam kraniec świata. Za Invercargill, dalej już tylko biegun południowy, a daleko na wschodzie Chile i Horn. Samo miasto, zdaje się być miejscem na krańcu świata. Ludzie tutaj nigdzie się nie spieszą. Spokojnie oddają się codziennym obowiązkom, snując się pomiędzy różnymi bardziej lub mniej dziwnymi posągami, płaskorzeźbami, malowidłami, które nadają specyficznego kolorytu aglomeracji. Bez nich byłoby ono dokładnie takie samo, jak cała reszta nowozelandzkich miast. Niska zabudowa, kolorowe witryny sklepów, poprzedzielane restauracjami, serwującymi smaki z każdej strony świata. A tak, ma ono swój charakter, będący wyrazem tego co każdy tutaj chce pokazać, zaprezentować, z czego jest dumny.  
My udajemy się teraz na zachód, na Tasmanie. Po przeszło 4 tygodniach w podróży, nasz 3 osobowy zespół dzieli się. Gosia S, tak jak planowała, wraca do Polski, z wielkim bagażem wrażeń. Przed nią jeszcze wiele godzin w drodze do kraju, ale już bez roweru, który zostaje w Invercargill, oddany do wypożyczalni. Też sprawował się dzielnie i chyba po raz pierwszy przebył taką drogę. My zaś pakujemy swoje rowery i ruszamy dalej. Opuszczamy zachodzące jesienią południe wyspy, by wylądować za kilak godzin w gorącym Hobart, słynącym ze znanych regat Sydney – Hobart. Stamtąd ruszymy dalej na północ. Przez okna samolotu jeszcze ostatnie spojrzenie na Alpy Południowe i powoli zachodzące obłokami zachodnie wybrzeże.

Z każdym kilometrem przesuwamy się coraz bardziej na południe. Temperatury spadają i każdego dnia pada. Na szczęście dla nas tylko w nocy, a poranek oraz reszta dnia jest już sucha. Trzeba tylko codziennie suszyć w ciągu dnia namioty w ciepłym południowym słońcu. To już nie te ciepłe noce jakie mieliśmy na północy. Teraz albo zawijasz się dokładnie w śpiworze albo zakładasz czapkę, i skarpety, by przetrzymać noc i dotrwać do rana.

4:30 rano, budziki rozdzwaniają się w kieszeniach namiotów, a my musimy wydostać się z naszych kokonów, by zdążyć na 6:30 na nasz prom, który zabierze nas do Doubtful Sound, wspaniałego fiordu. Na szczęście rzadko uczęszczanego przez turystów gdyż większość jeździ do Milford Sound, by zobaczyć ten najsłynniejszy.

Strona patronatu

Wczoraj, kiedy dotarliśmy do Manapouri okazało się iż nie ma już miejsc na statkach na rejs o 9. Dopiero w ostatniej, największej tutejszej firmie organizującej rejsy zaproponowali nam rejs o 7 rano bez możliwości odwiedzenia elektrowni wodnej. Nie zmartwiliśmy się zbytnio, bo nie dość, że wcześniej skończymy rejs, to jeszcze spokojnie będziemy mogli przejechać kilka kilometrów w stronę Invercargill, co jest nam bardzo na rękę. Jedyne co nas zmartwiło to ta ranna pobudka, ale pani zapewniła nas, że na pokładzie mamy nieograniczony dostęp do kawy.

I rzeczywiście, kawa była. Do tego w dużych kubkach w ilości pozwalającej kofeinie nas pobudzić nas jak by nie było lekko zaspanych. Kiedy nasz statek przemierza ciemno granatowe jezioro Manapouri odbijające mleczną mgłę wiszącą pomiędzy górami my popijamy gorący, stawiający na nogi napój.

Milionami lat rzeźbione przez lodowce, wnikały coraz głębiej i głębiej, co rusz będąc zalewanymi przez wody mórz i oceanów. Dzisiaj są prawie niedostępne dla ludzi. Tylko kilka ścieżek wiedzie przez ten region. Dostać się tu dostać jedną droga od lądu lub wodą od strony morza Tasmana, i oczywiście jeszcze nad nimi czymś co lata. Wciskająca się pomiędzy góry woda morska nie miesza się ze słodką wodą wtłaczaną przez tysiące wodospadów  spływających z wysokich gór. Góry zatrzymujących prawie każda chmurę próbującą przedostać się nad tą krainą. Do tego jeszcze wilgotny bujny las, sam oddaje tumany pary wodnej, unoszącej się każdego ranka jak tylko słońce zacznie ogrzewać strome górskie zbocza. Głęboki na prawie pół kilometra fiord ma dwie warstwy wody, ciepłą słoną unoszącą się na powierzchni, oraz zimną górską, opadająca na dno.

Magiczny świat zasnutych zielonych zboczy ocierających się o błękitne lazurowe niebo, wyciąga każdego kto pod pokładem starał się jeszcze trochę zdrzemnąć. Słońce, będące tutaj reżyserem perfekcyjnie układającym kolejne sceny porannego teatru, raz oświetla zbocza, innym razem je przysłania by te stanowiły idealny kontrast dla poszczególnych planów, czy też aktorów.

Wygrzewające się na skałach będących bramą do fiordu foki, leniwie spoglądają tylko na statek, z którego dziobu strzelają w ich kierunku setki obiektywów, starających się uchwycić zaspane morskie stwory. Innym razem rozpędzony statek nagle hamuje i zmienia kurs. Z głośników słychać przewodnika, który pobudza tempo wychodzenia na pokład. Po naszej lewej burcie pokazały się pingwiny. Te jakże rzadkie okazy też za bardzo nie zwracają  uwagi na statek, będący stałym elementem ich codziennego życia. Za to dla pasażerów to nie lada atrakcja, mimo iż z wody wyłaniają się tylko małe główki, co pewien czas nurkujące. Nawet najlepsze obiektywy nie są wstanie dobrze ująć te niewielkie morskie ptaki.

Nasz przewodnik stojący cały czas w krótkim rękawku na dziobie statku, gdzie my w polarach co czas jakiś musimy chować się do środka by ogrzać się chodź troszkę, prawie bez przerwy opowiada różne historie, anegdoty, ciekawostki.
W drodze powrotnej statek nagle skręca w jedną z odnóg fiordu. Woda staje się gładsza, nie zmącona falami wiejącego od morza wiatru, który stał się bohaterem jednej z historii, o odkryciu fiordu przez James Cook-a. Opływający dookoła nowy ląd, wtedy jeszcze porucznik, wycofał się ze spokojnej wody nowo odkrytego fiordu. Zrobił to mimo wielkiego niezadowolenia zmęczonej załogi. Wiatr w fiordzie praktycznie nie zmienia się i trzeba wiedzieć że wiatry na zachodnim brzegu wyspy wieją przeważnie z zachodu. Przez to wypłynięcie staje się wtedy o wiele cięższe, szczególnie dla dużych, rejowych statków. Wpływać można w kilka godzin, a wypływać z ciasnego fiordu nawet i miesiąc.
Cook na czas wycofał się i popłynął dalej na południe, odkrywając kolejne fiordy i obierając kurs dalej na południe. Starał się znaleźć jeszcze jeden ląd jednak po pewnym czasie uznał, iż dalej już nic niema i powrócił na wschodnie wybrzeże nowej ziemi.

Nasza odnoga powoli staje się coraz spokojniejsza. Wyglądające jak zielone babki góry z jednej strony otwierają kolejne zatoczki, z drugiej zamykają za nami swoje zielone wysokie wrota. Wiatr wiejący wysoko nad naszymi głowami nie zanurza się w te rejony. W tym też momencie stajemy przed dwoma światami, będącymi dokładnym swoim odbiciem. Jedyne co powoduje iż jesteś w stanie rozróżnić, który jest prawdziwy a który nie to, że wiesz gdzie jest góra, a gdzie dół. Gdybyś stanął na rękach, mógłbyś zatracić ten punkt odniesienia i zgubić się w lustrzanych pejzażach.

W tym też momencie, statek wyłącza swoje silniki. Zapada głucha cisza. Brak warkotu silnika do którego już przywykliśmy sprawia, iż ma się wrażenie, że ktoś wyłączył głos w twoim telewizorze. Tak dryfujemy przez kilka minut. Nikt się nie odzywa, starając się wsłuchać w ciszę.  Głucha cisza trwa i tylko raz na czas jakiś słychać krótką melodię ptasiego śpiewu.
Dzień powoli rozpędza się, a mleczne obłoki znikają przez co kraina staje się mniej tajemnicza, ale też bardziej malownicza. Powoli przysypiający pasażerowie, w tym i my, budzą się na widok wyskakujących z wody delfinów. Duże, błękitne, o lśniącej skórze, wyskakują wysoko ponad lustro wody. Nie dość, że lot jest o wiele wyższy od zazwyczaj spotykanych delfinów, to do tego wszystkiego jeszcze te morskie ssaki, zaczynają kręcić piruety. Całe stado bawiące skokami przemyka kilkadziesiąt metrów od naszej prawej burty. Po chwili zniknęły w zatoce, z której przed chwilą wypłynęliśmy.
Powoli wracamy nad jezioro Manapouri. Zatrzymujemy się jeszcze na chwilę na przełęczy i minutą ciszy, wraz z innymi pasażerami autobusu wiozącego nas do portu nad jeziorem, oddajemy cześć tym, którzy dokładnie rok temu 22 stycznia 2011 roku, zginęli w Christchurch w wielkim trzęsieniu ziemi.

Wspaniały Doubtful Sound znika pomiędzy górami pozostawiając niezapomniane wrażenie. Nikt z nas nie żałuje, iż nie zdecydowaliśmy się na obranie drogi na Milford Sound. Niesamowita przestrzeń, wspaniałe góry, mgły unoszące się nad zboczami, oraz tutejsza fauna zrekompensowały nam nawet poranną pobudkę. I zdecydowanie, warto było wstać tak wcześnie, bo wybranie późniejszego rejsu nie dałyby już takiego efektu, który pozostanie na długo w naszej pamięci.
Droga do Invercargill z Manapouri to już nasze ostatnie kilometry na wyspie. Jednak Nowa Zelandia tak łatwo nie daje nam dotrzeć do celu naszej drogi. Silny południowy wiatr skutecznie spowalnia nasze tempo studząc nasz zapał do przejechania dzisiejszego dnia kilkudziesięciu kilometrów zbliżając się do południowego wybrzeża.

Na zupełnym pustkowiu, zmęczeni, niewyspani, widząc czekający nas podjazd oraz chmury otulające szczyt góry na która mamy wjechać zatrzymujemy się na farmie, będącej jednocześnie hostelem dla młodzieży. Rozstawiamy namioty i korzystając z dużej ilości czasu oddajemy się błogiemu nic nie robieniu. Nikomu z nas nie chce się wychodzić na zewnątrz, gdzie stoją szargane wiatrem namioty. Do tego znowu zaczyna padać deszcz, a noc zapowiada się chłodna. Zdaje się, że jesień powoli wkracza na południe.

W końcu udało nam się znaleźć drogę będącą daleko od asfaltowych ścieżek. Szlaków wszystkich turystów podróżujących z północy na południe, czy w odwrotnym kierunku. Już zaczęliśmy powoli rozpoznawać twarze, i w kolejnych miastach pozdrawiać się.

Prowadząca z Queenstown do Manapouri szutrowa droga, była dostępna dla samochodów tylko od strony Manapouri. Za to nas na drugi brzeg jeziora Wakatipu przewozi prawdziwy parowiec, będący żywą ikoną dawnych czasów oraz potęgi angielskiej floty panującej na wodach całego świata.

Strona patronatu

Za nim jednak docieramy do samego Queenstown, pokonujemy najwyższą przełęcz w Nowej Zelandii o wysokości 1066 metrów zwaną Crown Pass. Z niej zjeżdżamy do niewielkiego historycznego miasteczka Arrowtown gdzie jeszcze sto lat temu dziesiątki, a nawet setki ludzi z całego świata poszukiwało złota. Niestety, ale dzisiaj miasteczko to tylko jedna uliczka z markowymi sklepami, i dosłownie kilkoma kawiarniami. Zaraz obok, odrestaurowane ruiny chińskiej dzielnicy, z paroma małymi skromnymi domkami, rozsianymi to tu to tam. Poza nami nikt się tam nie fatygował, woląc chyba spędzić czas przy piwie czy kawie.

Dla nas prawdziwym rarytasem było usiąść na pufach na trawie przed kawiarnią w porcie w Queenstown i czekać na nasz statek TSS „Earnslaw”. Co chwilę piekące słońce wyłania się zza chmur i roztapia nasze mrożone napoje, będącą mieszanką mleka, lodu i owoców - smoothie.

Długi na pięćdziesiąt dwa metry stalowy statek, codziennie wozi do Walter Peak Station dziesiątki turystów chcących odwiedzić pokazową farmę. Dla nas to już żadna atrakcja, szczególnie, że mieliśmy indywidualną wycieczkę po prawdziwej nowozelandzkiej farmie. Bardziej nas interesuje sam statek. Pięknie odrestaurowany. Na początku XX wieku był powiewem nowoczesności w południowej części wyspy. Nie tylko woził pasażerów, ale też przeróżne towary, od owiec nawet po samochody, skracając drogę i czas wielu tutejszym mieszkańcom. Dzisiaj, nie tylko pęknie prezentuje się, ale też stanowi nie lada atrakcję. Cały silnik, został zachowany a maszynownia udostępniona pasażerom. Można wejść do środka. Zobaczyć jak działają i ruszają się poszczególne wały napędzane parą, z podgrzewanego węglem kotła, do którego kilku młodych chłopaków co chwilę dorzuca węgiel. Inni obsługujący parowiec, chodzą z małymi pojemnikami na olej i długimi na może 20 centymetrów końcówkami co chwilę oliwią poszczególne części silnika. Przy każdym manewrze, słychać nadawany z mostka sygnał odbierany potem w maszynowi, oraz odpowiedź, będącą odpowiedzią na rozkaz z mostka. Przekraczając burtę statku od razu przenosisz się w czasie. Muzyka, wydobywając się z fortepianu umieszczonego na rufie statku, na górnym pokładzie zaraz obok baru dodatkowo jeszcze wzmacnia ten efekt. A nowoczesne samochody i domu, oddalające się na nabrzeżu wręcz nie pasują, do tego scenariusza. Dźwięk poruszanych parą cylindrów, terkot silnika, wydobywająca się z komina para i do tego my przybywający po tylu dniach podróży do portu by przedostać się na drugą stronę jeziora, to jak obrazek wyjęty z dawnych książek czy filmów. Takie chwile pozostają długo w pamięci.

Nie całą godzinę później załoga pozostawia nas w porcie, po drugiej stronie jeziora. Przed nami długa droga do Manapouri, po szutrowej, kamienistej drodze, a w dodatku pod wiatr. Długo nie trzeba czekać by zmęczenie odeszło dosłownie w chwil kilka. Za jednym z zakrętów, około godzony drogi od portu objawia się widok niczym z filmu, którego śladami znowu zaczęliśmy podążać.

Daleko na północy, na samym końcu jeziora wyrasta góra o tej samej nazwie, co nasz statek. Sięgająca prawie 3 000 m npm, lekko spowita obłokami, przepasana zaraz pod szczytami lodowcem spływającym w kierunku jeziora. Odbijające się w zmąconym wiatrem jeziorze słońce, kontrastuje z oddaloną o wiele kilometrów górą. Nie pozostaje nic innego jak zsiąść do obiadu z wyjątkowym krajobrazem, przypominając sobie sceny z pierwszej części filmu.

Dzisiejszy cel to jezioro Mavora. Tam będzie pole namiotowe z całym zapleczem. Tak przynajmniej zapewniali nas kilka dni temu Niemcy, którzy tędy jechali w przeciwnym kierunku. A kilka kilometrów za naszym postojem obiadowym kolejni Niemcy potwierdzają wcześniejsze zeznania.

Droga wiedzie przez dolinę, spokojnie przekraczając kolejne rzeki w bród. Wiatr, który cały czas pcha nas, tylko przyspiesza nasze tempo. Poza wysokimi, górami otaczającymi rzekę, oczywiście towarzyszą nam krowy. Teraz jednak widać zmianę, gdyż w dużej części nie są to już stada mleczne, tylko krowy odchowujące młode. Jesteśmy dla nich taką niespodzianką i tak nas się boją, że praktycznie każda jedna nie dość, że wstaje na nasz widok, to do tego jeszcze ucieka gdzie tylko się da. Jedna krowa z małym cielakiem tak się nas przestraszyła, że galopując wzdłuż ogrodzenia wykonała imponujący skok przez owo ogrodzenie na pastwisko. Dość nie codzienny to widok, nie dość że galopującej krowy, to jeszcze wykonującej takie akrobacje.

Po kilkunastu kilometrach droga zaczyna odchodzić od rzeki i po stromym zboczu wspina się na górę. Z jednej strony stromo, z drugiej już nie takie podjazdy forsowaliśmy, a widok na w oddali po raz kolejny przyćmiewa całe zmęczenie.

Wysokie na ponad 1500 m góry, ciągną się dalej wzdłuż wielkiej płaskiej trawiastej doliny, gdzie nasza droga spokojnie i powoli opada w kierunku południa. Rowery same gnają bez naszej pomocy, a my tylko patrzymy na liczniki, na których stale pokazuje się 30km/h. Dzięki temu możemy spokojnie podziwiać okolicę będącą ostoją spokoju. Bez aut, bez ludzi, tylko my, góry i wielka przestrzeń. Nawet szuter nie psuje nam tej przyjemności, bo spokojnie płyniemy przez niego. Gdzieś daleko za nami, pogoda straszy nas deszczem, jednak uciekamy mu i po pewnym czasie dojeżdżamy do skrętu na nasze pole namiotowe.

Na znaku „2km”, okazują się być tylko informacją o odległości do informacji. Do pola jeszcze kolejne 5. Zmęczenie powoli wychodzi, a na licznikach mamy już prawie 90 kilometrów.

Zaraz za skrętem pojawia się gęsty, inny niż wcześniej spotykany las. Wysokie, porośnięte mchem drzewa z dość skąpą roślinnością poniżej koron, prowadzą nas na wielką polanę, będącą granicą pomiędzy dwoma jeziorami, Mavora North i Mavora South. Nad brzegiem każdego znajduje się kilka miejsc, ze stolikiem, kranem wystającym z ziemi, toaletą w trochę lepszym wydaniu niż nasze sławojki oraz niewielkie paleniska na ogniska.

Spodziewaliśmy się czegoś więcej. W końcu Niemcy mówili, że będzie całe wyposażenie – pytaliśmy się o wodę – no i jest, o toalety – też są. Jak widać w ich rozumieniu „all facilities” znaczy coś zupełnie innego niż dla nas. Cóż, jesteśmy bez gazu, to rozpalimy ognisko i podgrzejemy puszki na nim, oraz podsmażymy kiełbaski. Będziemy żyć.

Mocny wiatr i co chwilę kropiący deszcz lekko krzyżują nasze plany, spokojnego zjedzenia kolacji przy ciepłym ogniu. Do tego kiełbaski okazują się bliżej nie dookreślona masą chyba nawet nie leżącą koło mięsa. Na zimno, smaku brak, na ciepło z ogniska, da się to jakoś zjeść. Puszki, nie podgrzewają się tak szybko jak parówko-kiełbaski. Kiedy razem wszystko się wymiesza i wejdzie do namiotu to w sumie nie smakuje to aż tak bardzo źle.

Pogoda nie pozwala na to by spokojnie zasiąść nad brzegiem jeziora i wpatrywać się w wysokie góry otaczające długie jezioro, zasnute szarymi ciemnymi i ciężkimi chmurami.   Deszcz zaczął teraz już padać na dobre i kilka rozdań Makao pokazuje nam jak bardzo jesteśmy zmęczeni. Dzisiaj na licznikach znowu mamy blisko 90 kilometrów, a jutro łatwiej nie będzie. Zaraz koło nas stoją dwa kampery. Nikt z nich wczoraj nie wychodził, ale widać było, że telewizor był włączony. Teraz za to miła Pani widzą, iż jemy płatki z jogurtem, wychodząc pyta:

–      Nie chcielibyście wrzątku?

–      Jeżeli była by taka możliwość, to z miłą chęcią. Niestety, ale skończył nam się gaz.

I po chwili, dostajemy nie tylko wrzątek, ale kilka saszetek z rozpuszczalną kawą Mocca, oraz trzy kawałki melona. Mili Państwo zagadują nas, nie wierząc iż dojechaliśmy tutaj aż z Auckland. Za to żeby było ciekawiej, sami lubią jeździć i właśnie zastanawiają się nad podróżą do Europy wschodniej gdzie chcieliby zobaczyć trochę „wsi”. Rozpuszczalna kawa jest jak zbawienie. My od paru tygodni pijemy jak to tutaj nazywają Long Black. A przecież jest jeszcze coś takiego i nie dość, że wyjątkowo smaczne, to jeszcze takie proste. Najbliższy sklep, obowiązkowo zmiana repertuaru kawowego.

Chłodny poranek, spokojnie przechodzi w ciepłe południe, by później postraszyć nas kilka razy deszczem, a nawet i zmoczyć. Szutrowa droga w końcu kończy się po ponad 100 kilometrach i zamienia w czarny, gruboziarnisty asfalt, którym spokojnie i bez problemu dojeżdżamy do Manapouri.

Zachodnie wyrzeże. Kogo byś nie zapytał o tę część Nowej Zelandii, każdy odpowie Ci że jest piękna i niesamowita. Nastawiasz się na coś wyjątkowego. Dla nas droga na zachodnim wybrzeżu zaczyna się w Westport, jednak nocleg znajdujemy w niewielkim miejscowości o melodyjnie brzmiącej Charlote.

Niewielka to mieścina, a nawet trudno nazwać ją mieściną. Dosłownie trzy ulice na krzyż, z czego jedna to główna droga numer 6 z Westport na południe. A przy niej kilka moteli i kamping, z początku wyglądający na zaniedbany, jednak o wyjątkowym klimacie, z właścicielami mieszkającymi na tyłach recepcji.

Strona patronatu

Dostaję bojowe zadanie, pozyskania piwa do kolacji. I z misją udaję się do baru sąsiadującego z kempingiem, gdzie w garażu ustawiony został wielki stół z pnia drzewa, o lśniącym lakierowym połysku, a za szklanymi stołami jest niewielka sala z wysokimi stolikami i niewielkim okienkiem, gdzie znajduje się lada.

- Czym mogę służyć? – zagaduje mnie stary barman, zaciągając tak, że tylko domyślam się co do mnie mówi.

- Oczywiście przyszedłem zaopatrzyć się w piwa do kolacji. – odpowiadam spoglądając na asortyment, gdzie widać tylko jedno piwo z kija, i lodówkę zastawioną różnymi butelkami. – Czy można szklankę wziąć ze sobą na kemping?

- Niestety nie. – odpowiada barman, uśmiechając się.

- To poproszę trzy razy Bays.

- Małe czy duże?

- Małe, potem wrócę po dolewkę. - Barman stawia butelki przede mną i zaczyna je otwierać. – proszę nie otwierać. Wezmę je ze sobą.

- Nie możesz!

- Ale dlaczego? – cały czas nie rozumiem. Może ja czegoś nie zrozumiałem.

- Nie mamy licencji na wynoszenie piwa z baru.

I tutaj lekko zdębiałem. - Jak to, nie można zakupić piwa i wyjść sobie, nawet z zamkniętymi butelkami?

- Niestety nie. Dlatego tu siedzimy. – śmiejąc się, zagaduje mnie siedzący przy stoliku, mocno już zawiany mężczyzna.

- Za bardzo tego nie rozumiem, ale to znaczy że będą musiał tutaj wrócić później.

- Zapraszamy – odparł barman i schował butelki z powrotem do lodówki.

Misja nie została wykonana i ze złymi wieściami powracam do dziewczyn, które jak tylko zobaczyły mnie bez napojów domyśliły się co się stało. To jednak nie przeszkadza nam po kolacji, powrócić do baru gdzie barman już prawie zamyka, jednak widząc nas otwiera swój niewielki przybytek.

Każdy po dużym kuflu tutejszego złotego chmielowego napoju zamawia, a barnam przysiada się do nas, stawiając swoją szklankę przed sobą.

- Pewnie nie wiecie, że to najmniejsza dyskoteka w Nowej Zelandii. Jesteśmy nawet w folderze. – i pokazuje nam niewielki rozwijany jak harmonijka kartonik, z niezliczoną liczbą, najróżniejszy miejsc. – O tutaj, to my. – bardziej niż samym folderem, jesteśmy zainteresowani wystrojem lokalu.

Niewielka kwadratowa sala, gdzie na ścianach wiszą stare gazety i foldery. Na środku kilka wysokich barowych stolików z krzesłami, a na jednej ścianie wielki plazmowy telewizor, w którym leci mecz rugby, a pod nim wieża będąca nagłośnieniem.

Nie mija chwila, a Jack prosi nas za drzwi umiejscowione przy telewizorze. Za nimi kryje się wielka sala – Tutaj organizujemy dyskoteki, ale też wesela i spotkania naszego miasteczka. Może nie jest najpiękniejsza, ale sami ją postawiliśmy. Tutaj mamy kuchnię, a tutaj małą biblioteczkę. - W efekcie naszego oprowadzania Gosia zyskuje do czytania książkę Stephen King-a „Misery”, a ja National-Geographic z sierpnia 1979 roku.

Siedząc i rozmawiając o przeróżnych sprawach natury życia w Nowej Zelandii, nagle Jack wyciąga zeszłoroczny kalendarz. Za bardzo nie wiemy z początku po co, jednak widząc jego zawartość, po prostu padamy z zachwytu.

Kalendarz, jest dziełem tutejszych panów, dość często goszczących w barze. Każdy z nich, jest mężczyzną miesiąca w jednej pozycji związanej z tutejszymi zawodami. Z tym, że w całej tej pięknej scenerii, brakuje im jednej dość istotnej rzeczy – ubrania. Całego kolorytu każdemu ze zdjęć dodaje to, iż tak zostali ustawieni w swoich pozach, iż nic sprośnego w tych zdjęciach nie ma.

Kobiety aż zapiały z zachwytu, nie tylko wychwalając sam pomysł, ale i dokładnie oglądając każdy jeden miesiąc z kalendarza. Widząc zachwyt w oczach Pań, Jack obdarowuje nas na początek ostatnim egzemplarzem, chwilę później, kiedy już opuszczamy bar udając się na mały spacer, przybiega do nas, a w ręku trzyma jeszcze dwie sztuki.

Po wielu dniach przemierzania górskich dolin, wyjeżdżamy na odcinek biegnący dosłownie nad samym morzem. Zapewne o wiele szybciej byśmy jechali gdyby nie to, że praktycznie co chwilę zatrzymujemy się na poboczu drogi, by zrobić kolejne zdjęcie. A to wielkie górskie zbocza, obsypane zielonymi drzewami, wpadają do morza. A to znowu morze wdziera się swoimi spienionymi falami na postrzępiony brzeg. Innym razem, niewielka zatoczka, w której co chwilę znajdujemy niewielkie zielone kamyki, o których wspominał nam Allan.

Kilka kilometrów dalej dojeżdżamy do rezerwatu, gdzie niezliczone formy skalne, wyglądające jak naleśniki poukładane jeden na drugim, zostały wyjedzone przez wdzierające się morze, tworząc przeróżne formy, klify, zatoczki, małe i większe baseny. Skały raz jasno brązowe, z kolejnymi płaskimi warstwami zmieniają swoja barwę na rudo-żółty, by u samej podstawy zaraz przy wodzie osiągnąć kolor pomarańczowy.

Deszcz popsuje nam całą zabawę i wygania z wyjących się ścieżek do kawiarni, zaraz przy drodze, gdzie czekając na lepsze warunki popijamy sobie kawę, wpatrując się w smugi drobnego deszczu zacinającego dokładnie w tym kierunku w jakim i my mamy się udać, dlatego też nie ma na co czekać i ruszamy dalej.

Wieczorem docieramy kilka kilometrów przed Graymouth. Nad zatoką znajduje się kemping, gdzie niezbyt życzliwa Pani, odstrasza nas i lądujemy zaraz koło plaży miejskiej w nadmorskiej tawernie.

W środku typowy barowy wystrój, na ścianach najróżniejsze reklamy piwa, automaty do gry poustawiane zaraz przy barze w kształcie „U”, nad którym wiszą nie tylko twardsze alkohole, ale i obszerne menu.

Na dobry początek trzeba skosztować kolejnych tutejszych wyrobów, ale już kilka chwil później przed nami lądują wielkie talerze Fish&Chips, będące smakową odmianą w porównaniu z naszym codzienny jedzeniem. Wszystko smażone na głębokim tłuszczu, znika z talerzy dosłownie w kilka chwil, a my w pełni najedzeni dalej delektujemy się smakiem tutejszych piw.

Nagle barmanka, dość dobrze zbudowana maoryska, woła na i chce byśmy z nią poszli. – Na brzegu jest mały waleń. Wszyscy poszli ratować go. Chodźcie, jak chcecie go zobaczyć.

Nie zastanawiając się długo, zostawiamy w połowie pełne kufle i z aparatami w rękach, niczym reporterzy ruszamy na kamienistą plaże, gdzie w falach kilkanaście metrów od brzegu, widać klęczących ludzi zaraz obok siebie, a przy nich kręcących się gapiów i psy, starające podejść bliżej, gdzie najwyraźniej ich właściciele są.

Podchodząc bliżej, widzimy niewielkiego, może 1,5 metrowej długości wodnego ssaka. Na tylnej płetwie i prawym boku, ma świeże rany. - Jest słaby i zmęczony. Już jadą ratownicy, ale trzeba go teraz trzymać, by odpoczął. – mówi klęczący, trzymający malucha, brodaty i mokry mężczyzna. – Gdzieś tutaj powinna pływać jego mama.  Próbując wypchnąć go na głębszą wodę, wycieńczony i słaby waleń, po chwili zostaje zmyty przez fale z powrotem na płytszą wodę i przewraca się na bok.

Nie wiele jesteśmy w stanie zrobić. Jedyne co, to pomagamy mężczyznom, trzymać  walenia, kiedy Ci idą chyba zadzwonić. Po niespełna godzinie przyjeżdża patrol, wyposażony w dwie deski, małe nosze i pianki. Delikatnie przenoszą go na głębszą wodę, poza strefę silnych przybrzeżnych fal, i niewielki wieloryb rusza powoli przed siebie.

Cała akcja powoduje, że w miedzy czasie słońce powoli, i na pomarańczowo rozświetla wodę na plaży, co dla nas oznacza iż trzeba zacząć myśleć o noclegu. Barmanka, pozwala nam rozbić się między tawerną, a plażą i tym też sposobem znajdujemy miłe spokojne miejsce, zaraz nad brzegiem morza Tasmana.

Poprzedni dzień, zaliczamy do jednych z najlepszych w czasie naszego pobytu. Tylu wrażeń już dawno nie mieliśmy, a przed nami jeszcze ponad 10 dni w Nowej Zelandii.

Droga z Graymouth dalej na południe do Ross, lekko odchodzi od brzegu morza i ciągnie się pomiędzy farmami, a już mniej spektakularnymi górami.

Dopiero pod wieczór, wysokie dwutysięczniki powoli wyłaniają się zza drzew, zwiastując iż za chwilę wjedziemy do krainy lodowców, do których pozostało nam jeszcze ponad 100 kilometrów, a na naszych licznikach pojawił się okrągły 1000 kilometrów do wyjazdu z Auckland.

Późnym wieczorem docieramy do Ross. Kolejnego zapomnianego miasteczka gorączki złota. Zmęczeni i lekko wyziębieni wieczornym chłodem, udajemy się do pubu Historic Empire Hotel. W środku wszędzie coś. Na ścianach stare zdjęcia z czasów złotej gorączki. Na suficie, tym razem poprzypinane banknoty z całego świata. Nad głowami też kilka strzelb i trofeów, z tutejszych jeleni. Blisko baru pali się kominek i tam też kierujemy swoje nie tylko myśli, ale i zziębnięte ręce.

Praktycznie od progu każdy nas zagaduje. Każdy wypytuje skąd jedziemy, dokąd etc. W środku za długo sami nie siedzimy przy piwach. Pierwszy zagaduje nas Harley-owiec, który akurat tutaj ugrzązł, gdyż jego maszyna odmówiła i nie dała się naprawić, a teraz czeka na znajomych, mających go stąd odebrać. Przy barze każdy nas pozdrawia, a widać iż panowie są tutaj od dłuższej chwili.

Niestety, z noclegiem jest dość ciężko. Obok tylko motel, a plaża nieopodal miasta, nie dość, że kamienista, to i niebezpieczna, co sami miejscowi nam oznajmili. W końcu trzeba coś zrobić. Decyzja - bierzemy motel. I nagle ląduje przed nami klucz. Nawet jeszcze nie ustaliliśmy finalnej ceny, czy też  iloosobowy pokój.

- A to co? – zdziwieni pytam.

- Wasz klucz do pokoju w motelu. – spokojnie oznajmia barman. - Tamten facet zapłacił.

Sytuacja nie dość, że nie typowa to jeszcze lekko krępująca. A nasz darczyńca, nawet nie myśli byśmy oddali mu pieniądze.

– Jesteście zmęczeni, a ja chce zrobić cos dobrego dzisiaj. Wielu mi dziś pomogło to i ja pomagam wam. – odpowiada Harley-owiec, zajadając wielki kawał mięsa leżący przed nim. Nie pozostaje nic innego jak tylko zakwaterować się i otworzyć rachunek.

Burbony z colą, to drink harley-owca, spłacające nasz dług. My w tym czasie sączymy piwa, siedząc razem niedaleko dającego przyjemne ciepło kominka. Brain, okazuje się on być mieszkań Auckland i pracować jako producent muzyczny. Z tysiąca pytań do nas, najbardziej zdziwiony jest słabym przelicznikiem złotówki w stosunku do nowozelandzkiego dolara. Cóż począć taki nasz los.

My nawet nie jesteśmy w stanie wypytać się jego o więcej szczegółów, bo pojawia się jego wybawca i po chwili obydwaj odjeżdżają, pozostawiając nas.

Nie mija dłuższa chwila i przysiada się do nas miły Maorys – Johny Brown.

- Czym się zajmujesz? – zadajemy pytanie.

- Pracuję dla telewizji Sky. – odpowiada dumny Johny.

I tak gawędzimy sobie, jednak cały czas nurtuje nas pytanie, co dokładnie robi nasz rozmówca – a dokładnie to czym zajmujesz się w Sky? – dopytujemy trochę nieśmiało.

- Pomagam ludziom, jak im coś nie działa. – z taką dumą opowiada o swojej pracy, że nam oczy otwierają się coraz szerzej. Przypomina nam Scotta, który prowadzi farmę. A on opowiada o tym jak pomaga ludziom, kiedy przestanie im działać telewizja. Jak poznaje nowych ludzi i jak się cieszy, kiedy widzi że mógł im pomóc.

To niesamowite, jak ludzie tutaj dumni są ze swojej pracy. I nie ma znaczenia czym się zajmują, czy to prowadza farmę, bar, naprawiają telewizje, czy prowadzą budkę grze sprzedają małże. Każdy z nich z uśmiechem opowiada o swojej pracy, a kiedy spotkasz kogoś na ulicy, to masz pewność że powie Ci „Dzień dobry”, uśmiechnie się do Ciebie, pomoże Ci jak masz problem, od tak po prostu bez zastanowienia, po prostu to zrobi. 

Ostatnia przeprawa kosztowała nas wiele wysiłku, dlatego trzeba odpocząć. W Nelson znajdujemy kemping skąd mamy punkt wypadowy do Abel Tasman National Park. Miejsce, będące punktem obowiązkowym każdego przybywającego na wyspę południową można zwiedzić na kilka sposobów – pieszo, na łodzi, lub kajakiem morskim, opływając północno wschodnią cześć parku od strony zatoki, gdzie złoty piasek w niewielkich zatoczkach odwiedzany jest nie tylko przez turystów ale i foki, pingwiny i delfiny.

Strona patronatu

Jeżeli masz jeden dzień to za „niewielką opłatą” można ruszyć zasmakować tajemniczych i romantycznych miejsc w parku. Niewielki statek wiezie Cię od zatoczki do zatoczki, gdzie spokojnie można rozkoszować się piaskiem, i szumiącymi falami.
Park to jednak nie tylko woda i piasek z morskimi zwierzętami, ale i bujny las na zboczach gór. Desant na jednej z plaży i spacer do kolejnej zatoczki.  Wszystko byłoby pięknie gdyby nie ta pogoda, która postanowiła akurat dzisiaj lekko się popsuć i sprawić iż dzień jest szary, a czasem nawet lekko mokry. Cóż jak nie góry, to…

Samo miasteczko wydaje się być spokojnym miejscem, gdzie prócz przewijających się co chwilę turystów, reszta mieszkańców żyje swoim rytmem. Główna ulica, będąca zarazem też długim pasażem handlowym, jest spokojna i wyjątkowo urokliwa. Nad chodnikami wiszą wielkie pęki pelargonii, pozawieszanych na skraju półcieni ciągnących się przez cały trakt. Samochody powoli i uważając na każdego przechodnia przejeżdżają wtapiając się w spokój ulicy. Kilka restauracji i kawiarni, oraz mnóstwo sklepów.

Następnego dnia opuszczamy Nelson. Teraz przed nami przejazd przez kolejne góry oraz Nelson Lakes National Park.
Po drodze, niewielka przerwa na regenerację przed podjazdem, a deszcz wręcz zagania nas do baru, przy którym się zatrzymaliśmy. W środku, tylko właścicielka, długi bar trzy obszerne sale, a cały sufit zapisany różnymi wpisami ludzi z całego świata. Poza tym, to tylko my. W sumie jak już pada, to i można skosztować lokalnych wyrobów spod znaku braci chmielowych. Barmanka okazuje się właścicielką całego zajazdu i nasza konwersacja zaczyna płynąć, jak ze starą znajomą.

- Zależy czego chcielibyście spróbować?

- Czegoś co zdecydowanie jest lokalnym wyrobem.

- To Hays, jest z tych regionów, oraz  Belgrove, reszta to duże browary.

- To po mały poprosimy. Niewiele ludzi tutaj zagląda?

- Mam licencję od 9, ale nikomu się nie chwalę. Zwykle wieczorami się schodzą. Mam tu jeszcze duży ogród z tyłu. Chodźcie to Wam pokażę.

Zaraz za drugą sala obszernego baru, znajduje się wspaniały duży ogród. Niewielkie krzewy i drzewa, pomiędzy nimi zielona trawa, i niewielkie źródełko. Idealne miejsca na dobre BBQ.
Po chwili wracamy do baru, a rozmowa trwa dalej. Oczywiście jak zawsze odpowiadamy na pytania skąd jedziemy, dokąd etc. Odpowiedzi znamy już na pamięć i płynie na nie odpowiadamy, starając się lekko urywać końcówki, by wpasować się w tutejszy dialekt.

- Do Darwin? – zdziwiona, otwiera oczy.

- Tak, przez sam środek Australii. – odpowiadamy spoglądając na siebie.

- Szaleńcy. To jak tego dokonacie, i tam dojedziecie, musicie przesłać mi kartkę!

- Nie ma problemu, tylko na jaki adres? - Na jednej z map, wywieszonej przed barem, a będącej też ulotką reklamową jest reklama zajazdu. – Napiszcie koniecznie do mnie. Znajdziecie mnie jeszcze na facebook-u. Macie też swoją stronę?

- Tak, oczywiście. Jak tylko znajdziemy Internet to napiszemy do Ciebie.

I w taki oto sposób, powstało nasze kolejne zobowiązanie. Na razie na koncie mamy tylko adresy e-mail od Scott-a, Allana i teraz od Jaqi.

- Właśnie jedziemy w stronę Westport. Duży jest podjazd?

- A gdzie dokładnie chcecie jechać?

- Zobaczyć jeziora Nelson. Ale pewnie tylko jedno z nich zobaczymy. Nie wiemy jaka droga tam jest.

- Pojeździe tą drogą. - wskazuje na drogę, która rozważaliśmy, ale wydawała nam się nie dość ze dłuższa to jeszcze bardziej górzysta. - Jest piękna, i spokojnie dzisiaj dojedziecie do Tophouse. Tam moi znajomi prowadzą zajazd. Też tam można przenocować. Mają taki długi stół, przy którym wszyscy jedzą. Naprawdę jest tam pięknie. Nazywa się to – zaczęła szukać na brzegach mapy reklamy odwołującej się do punktu 2. – O tutaj Tophouse Historic Motel.

Deszcze przestał padać, a my zachęceni wizją wspaniałej drogi, żegnamy się i ruszamy.
Z początku spokojna, ciągnie się przez pastwiska, zaraz przy zboczach. Praktycznie nie ma na niej samochodów, dlatego też spokojnie jedziemy obok siebie przyjemnie gaworząc.
Z kolejnymi kilometrami góry rosną, a droga powoli zaczyna wspinać się na ich zbocza. Słońce coraz wyżej, i przypieka nasze ramiona i nogi.
Kolejne kilometry i coraz wyżej i wyżej. Tak też miało być. Tylko dwa ostre podjazdy, a potem już tylko zjazd.
Za pierwszą przełęczą, asfalt opada ostro w dół, a gorący pot, zamienia się w zimną bryzę owiewającą nas wzmagając się z każdym kolejnym kilometrem pojawiającym się na licznikach.
Chwilę później pojawiamy się w rozległej dolinie z przepięknym widokiem na góry majaczące w oddali. Dookoła nas tylko las, i nic poza tym.
Po raz kolejny, całe połaci gór są przetrzebione przez drwali, a na miejsce powalonych i wywiezionych na tartak drzew, sadzane są w rządkach nowe iglaki. Piękno i koloryt mieszających się odcieni zieleni, zastępowany jest przez sadzonki, pokrywające całe gór. Deszczowy busz, dawno temu został już przetrzebiony. Teraz pozostały tylko plantacje. Tak jak opowiadał nam Allan, nie widać tutaj zwierząt. Czasem jakiś jastrząb gdzieś przeleci nad głowami, kilka innych mniejszych ptaków pojawi się gdzieś w oddali. Trafi się i zbłąkana mewa, a jedyne zwierzęta jakie widzimy od wielu dni, to te rozkładające się na poboczu, co przejechane zostały przez pędzące samochody.
Smutny to obraz, będący zderzeniem wyobrażenia z jakim tutaj przyjechaliśmy. Wielkie wspaniałe dzikie lasy, o wyjątkowej nigdzie indziej nie spotykanej roślinności. Jak do tej pory, tylko u stóp góry Mordor, mogliśmy zasmakować tego deszczowego, soczystego buszu.
Polecany nam Tophouse Historic Motel, okazuje się być niewielkim domkiem z 1886 roku, gdzie nikogo nie ma. W środku pali się światło, lecz zaraz obok drzwi leży kredowa tablica, gdzie widnieje numer telefonu pod który należy dzwonić.

- Chcielibyśmy zatrzymać się u Was na jedną noc, ale mamy swoje namioty. Czy była by taka możliwość? – Gosia pyta przez telefon

– Ile? 150 dolarów? To trochę dużo. – tłumaczy, i powoli widać że w końcu chyba zaczynają się dogadywać.

– 15 dolarów? Ok. Czy możemy zacząć już rozstawiać namioty? (…) Dobrze, to my zaczniemy w tym czasie się rozpakowywać. Do zobaczenia. (…)

Chyba to 150 NZD to za pokój. Ale przyjedzie tu i otworzy nam prysznic. Będzie za jakieś 15-20 minut.
To co z początku z opowieści wydawało nam się być hostelem, okazało się być wyjątkowym, ale dość ekskluzywnym miejscem. Zachowane stylowe meble, różne dodatki z dawnych czasów, wystawione stoliki z krzesłami z pięknym widokiem na dolinę, gdzie na końcu leży jezioro Rotoroa, do którego zmierzamy. Widok wręcz przepiękny. Pan w lekko rozchełstanej koszuli, z zielonym kamieniem zawieszonym na szyi przyjechał i sam jest zdziwiony nasza obecnością. Chyba za bardzo nam nie ufa bo cały czas dopytuje się, za ile skończymy kąpiel i jedzenie, by wrócić i zamknąć przybytek. Zazwyczaj otwiera dopiero o 11, a co ciekawe, zamyka o 4. Na pytanie – „A jak ktoś przyjedzie po czasie?”, odpowiada bez większego zmartwienia – „Trudno.”

W środku wystrój jest tak uroczy, że jak tylko przekraczasz próg starego domu, chcesz w nim zostać. Stara drewniana podłoga, na ścianach stare obrazy i mapy, komoda z różnościami sprzed ponad wieku. Pokoje z dużymi łóżkami, na których leżą wysokie materace, poprzykrywane haftowanymi w kwiaty pledami. Do tego jeszcze niestarannie pomalowane framugi i zapach starego domu, i tylko my mogący dotknąć dosłownie wszystkiego, staramy się przenieść chodź by tyko na chwilę w czasy końca XIX wieku, kiedy to panowała tutaj gorączka złota, a Europejczycy przybywali do ziemi na dalekich rubieżach wielkiego królestwa.
Przez całą noc wiał silny porywisty wiatr, jednak nad ranem ucichł pozostawiając na zboczach gór biały szal rozciągających się chmur, opadających powoli w dół doliny, gdzie czekało na nas jezioro Rotoiti.
Oglądasz na zdjęciach piękne krajobrazy i od razu chcesz tam się znaleźć. My tym razem sami znaleźliśmy się w miejscu będącym iście malowanym, jak z pocztówki.
Wielkie zielone zbocza gór, wlewają się w brunatno niebieską taflę jeziora, cały czas mając szczyty przykryte biała pierzyną. Na brzegu niewielki drewniany mostek wchodzący na kilkanaście metrów w głąb  górskiego jeziora. Aż chce się rzucić wszystko rozbiec i wskoczyć do wody.
Udziela nam się sielankowy klimat i od razu sprawia, iż siedząc na końcu pomostu, nie myśli się o kolejnych kilometrach, tylko wpatruje w małą cienką linie rozgraniczającą błękit od zieleni, spoglądając co jakiś czas w góry z nadzieją szukając wśród obłoków szczytów, a nóż będą ośnieżone.
Nad drugim jeziorem, oddalonym o 40km drogi od pierwszego robimy przerwę obiadową, a sjestę urządzamy właśnie na samym końcu pomostu, wygrzewając się w ciepłym popołudniowym słońcu.
Ciekawe jest to, że na tak dużych jeziorach nie zobaczysz żagli, za to bardzo popularne są tutaj motorówki. Mimo, iż jest to park narodowy, to jednym z głównych sposobów spędzania niedzieli jest przyciągnięcie nad jezioro motorówki z potężnym silnikiem. Od taki sposób na spędzanie czasu.  
Wypływająca z jeziora Rotoiti rzeka Buller towarzyszy nam wijąc się pomiędzy strzelistymi górami. Wynajduje najróżniejsze sposoby na to by ominąć kolejną przeszkodę na drodze do morza Tasmana. Droga będąca niemal kopią rzeki, stara się nadążyć nad ilością zawijasów, jakie rzeka stworzyła przez ostatnie tysiące lata. W tym wszystkim my, raz z góry, raz pod górę, docieramy do Murchison, gdzie na kempingu spotykamy Francuzów.

- Dużo dzisiaj przejechaliście? – zagaduje nas płynnym angielskim francuz, konsumujący awokado w kempingowej kuchni.

- 98km. Jedziemy z Tophouse. – odpowiadamy dorywając się od naszego jedzenia.

- To spory kawałek. I tak codziennie?

- Nie. Zwykle przejeżdżamy około 70km. – co w naszym wypadków różnie bywa, ale za dużo tłumaczenia.

- I skąd jedziecie? – dopytuje się jego partnerka.

- Z Picton. Wcześniej byliśmy na wyspie północnej, a teraz na południe do Invercargill.

- Pewnie też byliście w Rotorua?

- Tak. Jednak kawałek za znaleźliśmy bardzo fajne miejsce przy gorącym strumieniu. To było jakoś zaraz przed Wai-o-tapu. Jeden z miejscowych pokazał nam to miejsce.

- Taki mały strumień, z wodospadem?

- Tak, dokładnie. – a myśleliśmy, że tylko my znamy to miejsce.

- Też tam byliśmy. – uśmiechając się odpowiada francuz.

- Nam udało się tam zanocować. Ale w nocy mieliśmy wizytację szkolnej wycieczki.

- My też chcieliśmy tam nocować, ale naszym kampervanem. Znaleźliśmy mała zatoczkę kilka metrów wcześniej, myśląc że to spokojne miejsce. Okazało się, że było to miejsce miejscowych imprez.

- To tak jak u nas. Dzieciaki siedziały chyba do 11 w nocy.

My przy herbacie, on kończąc kolację rozmawiamy o tym co widzieliśmy, jak podobną trasą podążamy z tym wyjątkiem, że oni kamperem, a my rowerami. Jednak urwali wahacz w aucie, pędząc po szutrowych drogą. Jak dla nich odległości są tutaj za duże. Dziennie robią około 100 kilometrów, bo drogi są wąskie i kręte.

- Jedziesz główną „highway” z północy na południe, a masz tylko jeden pas, do tego jeszcze na mostach zwęża się do jednej nitki. Oni nie wiedzą co to są autostrady. – żalił się francuz. I rzeczywiście, wydawałoby się, że taki kraj będzie wyposażony w dobre drogi, a tak naprawdę jedziesz wąską drogą, pobocze praktycznie żadne. Co chwilę jakiś most, często mosteczek i nagle droga zwęża się do jednej nitki z mijanką. Na drodze, też spotkasz wielu emerytów prowadzących wielkie „kampery”, a ty nie masz jak wyprzedzisz i z resztą ludzi wleczesz się do najbliższej prostej, by próbować wyprzedzić.
 
Droga w dolinie rzeki Buller przez kolejne kilometry wije się dalej ku zachodniemu wybrzeżu wyspy. Mogłoby się zdawać, że ludzie powoli zapominają o tym by się tu osiedlać. Co 50 kilometrów można znaleźć sklep czy też bar by zregenerować siły po  męczącym odcinku. Bo mimo tego, iż cały droga opada w dół, to jednak co jakiś czas trzeba sforsować niewielki podjazd.
Co rusz widać innych rowerowych podróżników. Irlandczycy, Francuz, Czech, i inni mijani po drodze. Każdy jedzie swoim tempem i jedynie na postojach wymiana kilku zdań, i pomimo tego iż jedziemy w tym samym kierunku, to nie zbieramy się w grupy.
Słuchamy szumu opon i wiatru wpatrując się w soczysto zielone zbocza gór wybijających się z dna doliny w górę by sięgnąć błękitnego nieba. Słuchamy dudnienia wody, rozbijającej się o wielkie górskie kamienie. Mając w pamięci każdy poprzedni dzień, noc, czy też kolejne nadchodzące kilometry przed nami, w pamięci powraca melodia i słowa…

„Jak po nocnym niebie sunące białe obłoki nad lasem,
Jak na szyi wędrowca apaszka szamotana wiatrem.
Jak wyciągnięte tam powyżej gwiaździste ramiona wasze,
A tu są nasze, a tu są nasze.
(…)
Jak zorze miłe, śliczne polany,
Jak słońca pierś, jak garb swój nieść.
Jak do was siostry mgławicowe,
Ten zawodzący śpiew.
Jak biec do końca, potem odpoczniesz,
Potem odpoczniesz, cudne manowce,
Cudne manowce, cudne manowce.”

Rano meszki nie odpuszczają. Cały czas atakują nas, jak tylko wystawiany nos poza namiot. Pod tropikiem cały pułk wojska czekający na zmasowany atak na ofiarę. Nie pozostaje nic innego, jak szybko zwinąć namioty i ruszać do Nelson. Przed nami około 30, może 35 km, jednak przed góry, szutrową drogą.
Na jednym z rozwidleń jest napis – Droga Zamknięta. ale nie widać by coś było na niej robione. Z początku spokojnie, jednak z każdym kolejnym metrem droga zaczyna wspinać się coraz wyżej, i wyżej stając się coraz bardziej stromą. Najniższe przełożenia, a nogi w jednostajnym rytmie pracują jak koła od parowozu. Każdy zlany potem wciąga swój dom do góry.
Nagle z góry słychać szum kół i dwóch rowerzystów gna w naszą stronę, szybko wyhamowując by nie wpaść na nas, w mgnieniu oka krzyczą:

- Daleka droga przed wam.

Strona patronatu

Ale co to znaczy daleka? Na razie jedziemy może 20 minut, to znaczy ile jeszcze? Jednak Ci już polecieli w dół. Jest rano, musieli tu jakoś wjechać, więc pewnie nie daleko. Jak na razie to da się jechać.

Kilka set metrów dalej, droga zamienia się w istny horror. Nie dość, że stroma to do tego jeszcze strasznie duże na niej kamieni i żwiru. Nie da się jechać i trzeba rowery prowadzić wpychając je pod górę.  Pot leje się z nas, i modlimy się by to się za chwilę skończyło. Ale nie kończy się. Nawet gdy jest niewielki kawałek w dół, ujeżdżamy 50-100 metrów i znowu pod górę.

Myślisz sobie, wycofać się? I tak nie będzie lepiej, bo za nami już dobre kilkanaście kilometrów tym odcinki pod górę, na które musielibyśmy z powrotem wciągać rowery. Idziemy, byle do przełęczy, potem będzie już z górki.
I tak pchamy się do góry, nogi się ślizgają, osuwają, a my staramy się złapać chodź skrawek przyczepności. Rowery mozolnie, lecz powoli wtaczają się pod górę, chcąc wymknąć się i osunąć w dół. Co chwila przerwa, bo inaczej nie damy rady, do tego słońce i zero wiatru.

- Kto to wymyślił? – tak retorycznie rzucam w eter.

- Ty! – pada, krótka odpowiedź. I nawet nie chcemy i mi się tego komentować. Teraz moglibyśmy analizować jak to się stało, ale po co. Dotrwajmy! Niech się tylko ta ścieżka skończy.

W końcu po przeszło pięciu godzinach wtaczamy się na przełęcz i tutaj kolejny znak – Droga zamknięta i stalowa lina przewieszona przez drogę. Co robić? Iść? Czy wycofać się? Brak odpowiedzi, i obawy że dalej będzie jeszcze gorzej. Ale dlaczego idą stamtąd rowerzyści?

- Da się tędy jechać? – zapytałem pierwszego śmiałka idącego z dołu.

- Tak. Chodź trzeba uważać.

- A jak długa jest ta trasa?

- Hmmm – spogląda na licznik – jakieś 11 km. Ale my wchodzimy – teraz spogląda na zegarek – dwie godziny.

- To idziemy – rzucam do dziewczyn.

W dół nie jest wcale łatwiej. Droga jest tak stroma że trzeba prowadzić rowery. To jakiś koszmar. Jakim cudem tutaj mają jeździć samochody z napędem na cztery koła? Lepsze pytanie: Jak syn tam tej pani przejechał to na skuterze?
Tak przez kolejne dwie godziny prowadzimy rowery, co jakiś czas wsiadając na rowery, kiedy ścieżka ma mniejsze nachylenie. Na jednym z postojów przypadkiem zauważam, że u Gosi jedna część bagażnika, jest w innym miejscu niż zwykle. Zamiast na zewnątrz ramy, to jest w środku do tego opiera się o wielotryb. Pękła śruba i cały bagażnik wyskoczył, wskazując na najmniejsze żęby wielotrybu. To mamy problem i to nie mały. O ile śruby zapasowe są to niestety ale ułamana śruba została w ramie. Na szczęście projektant przewidział jeszcze jedną parę, dokładnie takich samych otworów, nie wiele wyżej. Idealnie pasujących do zamontowania bagażnika. Operacja trwa dosłownie chwilę i można ruszać dalej.
Droga wcale się nie polepsza. Po kilku kilometrach kiedy wydaj się, że za chwilę wyjedziemy na prostą, pokazuje się jezioro, a ścieżka ostro podbija do góry i znowu pchanie. Umęczeni, przeklinamy skróty i znaczki na mapie, dziękując po cichu, że nie pada. Gdyby tu teraz chodź tylko trochę mżyło zostalibyśmy tu na zawsze, w bagnie po kolana.
W końcu pokazuje się iskierka nadziei – farma i owce, ale jest i płot, a za nim znak. Droga zamknięta, roboty, proszę jechać ścieżką rowerową. O nie, nie damy już rady, będziemy przedzierać się przez te roboty, może jakoś się uda.
I rzeczywiście kilkaset metrów niżej wielka koparka stoi na środku szutrowej drogi, a panowie zatrzymują nas mówiąc:

- Powinniście się cofnąć do ścieżki rowerowej. Tutaj nie da się przejechać.

- Ale my właśnie stamtąd jedziemy. A dokładniej za gór.

- Skąd?

- Z Perolus Bridge. Nie mamy już siły żeby się cofać. Ostatnie pięć godzin spędziliśmy na pchaniu rowerów. Nie da się jakoś bokiem tutaj przejść?   

Nie wierzą patrząc się na nas, że pokonaliśmy góry z takim bagażem, ale widać że widzą w naszych oczach zmęczenie i zrezygnowanie.

- Dobrze poczekajcie. Ale cofnijcie się.  

Wielka koparka rusza się i wycofuje znad długiego na kilkadziesiąt metrów rowu po środku drogi, odsłaniając nam niewielką przestrzeń zaraz obok. Wszyscy skupieni na nas, część pomaga nam przeprowadzić rowery po grudach ziemi.

- Tylko dalej też uważajcie. Tam jest jeszcze jedna pracująca na poboczu koparka. Jak ją zobaczycie to zwolnijcie, żeby ona i
Was zobaczyła. –przestrzega nas na pożegnanie młody kierownik tego zamieszania.  

Udało się, nie musimy się wracać. Droga szutrowa ale wydaje się być teraz idealna gdyż opada szybko w dół, a my pędzimy delektując się szumem opon wbijających się w małe kamienie.

Następna koparka też nas przepuszcza. Po około trzydziestu minutach nareszcie znajdujemy się mieście. Umęczeni, ale szczęśliwi, że przeżyliśmy. Pokonaliśmy przełęcz, na którą wybierają się tylko lekkie rowery górskie, i to też jak widać tylko nieliczne.

Tekst publikowany w imieniu znajomego fana NaszaNowaZelandia.pl, który postanowił z rodziną wyemigorwać do Nowej Zelandii. Ponieważ nie jest on zwierzem społecznościowym przekazuje Wam relację z Nowej Zelandii za posrednictwem mojego konta dlatego nie będę odnosił sie do uwag czytelników ponieważ nie jestem autorem tekstów ale mam nadzieję, że zapozna się z Waszymi opiniami przeglądając komentarze poniżej. Życzę miłej lektury. Rafał

---------------------------------------------------------

Minął miesiąc od dnia w którym rozpoczęła się nasza emigracja. Równo miesiąc temu zamknęliśmy drzwi naszego mieszkania w Polsce i udaliśmy się na lotnisko w Balicach. Na stole przede mną leżą klucze do nowego domku, który wczoraj wynajęliśmy i do którego mamy nadzieję się przeprowadzić za parę dni. Trzeba jeszcze kupić meble, bo większość domów tu w Nowej Zelandii jest wynajmowana jako nie umeblowane. Rynek nieruchomości na pewno pod tym względem różni się od tego w Irlandii.

Z wynajęciem domu w Nowej Zelandii wcale nie było tak łatwo jak się spodziewaliśmy. Powiedzmy sobie szczerze, było bardzo trudno jak na europejskie standardy. Ostatnie dwa tygodnie były jednymi z najbardziej stresujących okresów w życiu i myślę, że faktycznie dało nam to trochę do myślenia.

Po części to, co przeczytaliśmy w poradnikach czy też na stronach internetowych na temat emigracji do Nowej Zelandii niewiele ma się do rzeczywistości. Informacje, które można przeczytać mówiąc szczerze są przeterminowane. Rynek nieruchomości w Auckland jest cholernie trudny, a znalezienie jakiegokolwiek sensownego lokum wymaga sporego samozaparcia. Styczeń to chyba najbardziej pechowy czas na wynajmowanie. W lutym rozpoczyna się rok szkolny i rodzice chcący posłać pociechy do dobrej szkoły szukają domów do wynajęcia. Tak, nie musicie przecierać okularów, cała masa rodzin gotowa jest się przeprowadzić na drugi koniec Auckland żeby posłać dziecko do dobrej szkoły, panuje tu bowiem rejonizacja a liczba miejsc jest w placówkach oświatowych ograniczona. Ponadto po trzęsieniu ziemi w Christchurch wiele rodzin straciło swoje domy i postanowili się przenieść do Auckland. Normalne zatem jest, że na oglądanie domu przychodzi po 10 a czasami nawet 15 rodzin. Przed domem do wynajęcia ustawia się istna kolejka a każdy z potencjalnych najemców tylko patrzy jak zabiec o względy agenta nieruchomości, od którego w pierwszej kolejności zależy posiadanie domu nad głową. O skali problemu niech świadczy fakt, że nie dalej jak trzy dni temu przeczytałem w gazecie artykuł o parze młodych Nowozelandczyków, którzy szukają domu od ponad pół roku. Ironią losu jest fakt, że na drugim końcu świata w Irlandii istnieją całe osiedla duchów, których nikt nie chce wynająć, gdzie porządny „tenant” z pracą jest na wagę złota. Tu jest wprost odwrotnie. Właściciele nieruchomości wybierają sobie przyszłych najemców jak czerwone drażetki z opakowania m&m ‘sów.

Zacznijmy jednak od początku czyli gdzie szukać mieszkania, bo podejrzewam że wszystkich potencjalnych przyszłych emigrantów będzie to interesować. Pierwsza odpowiedź jest w Internecie. I jest w tym dużo prawdy, trzeba jednak dodać trochę dziekciu do miodu. Jeśli lokum jest na stronie wcale nie znaczy, że jest do wynajęcia. Bardzo często już jest wynajęte w momencie jak się na niej pojawia. Gdzie zatem szukać? Nauczyliśmy się, że trzeba rano wstawać i sprawdzać oferty o bladym świcie bezpośrednio na stronach agencji wynajmu nieruchomości. Wtedy ma się największą szansę, że domek który pojawił się tego samego dnia będzie jeszcze dostępny i możliwy do wynajęcia. Strony takie jak Trade-Me generalnie też są dobre ale musimy być świadomi, że pojawią się na nich domy, które nie schodzą czyli, przeciekające albo po prostu stare, zapleśniałe rudery w których nie chcielibyście mieszkać z rodziną. Tym bardziej z małym dzieckiem. Czasami na stronach nie agencyjnych pojawiają się ogłoszenia wystawiane przez osoby prywatne, właścicieli nieruchomości i mogą się trafić prawdziwe rodzynki. To zabrzmi trochę staroświecko i niezbyt technicznie, ale najlepiej jest ruszyć tyłek, pojechać do dzielnicy, która się nam podoba i przejść się po agencjach nieruchomości, koniecznie z rana. Ma to swoje zalety, większość wizytacji domów odbywa się w porze popołudniowej i tylko rano można zastać agentów i zamienić z nimi słowo. Agent w większości przypadków jest osobą, która przyjmie lub odrzuci podanie o wynajęcie nieruchomości. Zazwyczaj tylko kilka podań jest prezentowanych landlordowi czyli właścicielowi i jego sugestia się liczy. Czym jest podanie i co zawiera można przeczytać na stronach odpowiedniej agencji sprawującej kontrolę. Trzeba być przygotowanym na totalne prześwietlenie. Absolutną koniecznością są referencje od poprzedniego landlorda, od którego wynajmowało się mieszkanie. W naszym przypadku było to ponad pięć i pół roku i wcale taki list sam w sobie nie gwarantuje powodzenia przy składaniu wniosku. Tylko dzięki uprzejmości bardzo sympatycznego portiera, nawiasem mówiąc o polskich korzeniach, jego dziadek Polak mieszka w Brazylii, dowiedzieliśmy się że warto poprosić o referencje z hotelu. Jeśli spędzi się parę tygodni w hotelu i opłaca się rachunki taki list będzie o wiele więcej warty a przynajmniej uwiarygodni referencje z drugiego końca świata. Na co jeszcze potencjalni wynajmujący zwracają uwagę? Należy odpowiadać na wszystkie pytania. W naszym przypadku musieliśmy nawet pokazać wizę i kontrakt z pracy. Podać referencje do poprzednich pracodawców i konto bankowe. Tak, zakrawa to na małą paranoję, ale jest to chyba specyfika tutejszego rynku. Niestety nałogowi palacze i miłośnicy czworonogów mogą zapomnieć o jakimkolwiek lokum, 99.9% właścicieli nieruchomości zastrzega sobie, że nie życzy sobie ani nałogowych palaczy ani psów, czasami jest notka o kocie, koty z jakichś powodów są w Nowej Zelandii uprzywilejowane. Nie wiem czemu ale nasuwa mi się obraz buldoga palącego cygaro i siedzącego na sofie przed telewizorem. Nie byłoby mu łatwo w Nowej Zelandii.

Taki stan rzeczy niestety rodzi pewne patologie. Najlepsze nieruchomości idą pod stołem, nie mówię tu o przekupstwie bo tego tu nie ma, ale bardzo często agenci nieruchomości mają listę potencjalnych „dobrych najemców” i jak tylko pojawi się coś dobrego dadzą znać znajomym. Takie rodzynki nawet nie pojawią się na stronie ani nie będzie zorganizowane oglądanie domu. A jak nawet będzie zorganizowane, najprawdopodobniej karty będą rozdane jeszcze zanim usiądziemy do stołu. Przykre, ale prawdziwe.
 
Czas się wprowadzić, kupić jakieś meble, szczęście w tym, że przynajmniej podłączenie internetu, wody, gazu i prądu udało się załatwić on-line w przeciągu powiedzmy godziny. Faktycznie jeśli pomyślę o formalnościach w Polsce, włos się jeży. Teraz gdy mamy adres wreszcie możemy wysłać z Polski paczki. Mała wreszcie będzie miała swoje klocki. Myślę, że możemy przyjmować zakłady czy paczka dziwnym trafem zaginie gdzieś w drodze czy nie. Ale mam nadzieję zdać relację z tego jak tylko przyjdzie na to czas.

Tekst publikowany w imieniu znajomego fana NaszaNowaZelandia.pl, który postanowił z rodziną wyemigorwać do Nowej Zelandii. Ponieważ nie jest on zwierzem społecznościowym przekazuje Wam relację z Nowej Zelandii za posrednictwem mojego konta dlatego nie będę odnosił sie do uwag czytelników ponieważ nie jestem autorem tekstów ale mam nadzieję, że zapozna się z Waszymi opiniami przeglądając komentarze poniżej. Życzę miłej lektury. Rafał

---------------------------------------------------------

Trzeba przyznać że bagietki z supermarketów tu w Nowej Zelandii są wyśmienite. I właściwie jeśli chodzi o pieczywo to tylko bagietki. Chleby, nawet te, które są sprzedawane jako europejskie lub też na zakwasie przypominają bardziej słodką, niezbyt wypieczoną bułkę. Co kraj to obyczaj, zawsze można przerzucić się na anglosaskie tosty lub sandwich. Pamiętam, że jeszcze podczas naszego pobytu w Irlandii za każdym razem gdy odwiedzał nas ktoś z rodziny przywoził bochenek naszego rodzimego chleba. Polacy są z natury narodem pomysłowym pomimo tego, że nie jestem z zawodu piekarzem postawiłem sobie za szczyt honoru upiec nasz rodzimy chlebek za zakwasie. Mając koniec języka za przewodnika uzbrojony w przepisy od trzech znajomych i wskazówki z internetu wybrałem się do sklepu po konieczne składniki. O dziwo bez problemy można kupić wszystkie potrzebne składniki czyli drożdże piekarnicze, ziemniaki, kwaśny jogurt, mąkę żytnią, mąkę pszenną a nawet taki rarytas jak sól.
Jednym z plusów mieszkania w apartamencie hotelowym jest darmowy prąd i dostęp do piekarnika a co za tym idzie nieograniczona możliwość przeprowadzania niezliczonej ilości eksperymentów kulinarnych. W trakcie tych eksperymentów dzielnie sekundowała mi moja córeczka.

Przepis na zakalec

Jednym z najprostszych sposobów zrobienia wyśmienitego zakalca czyli chlebka który ma konsystencję cegły szamotowej jest bycie niecierpliwym i oziębłym. Chlebek potrzebuje czasu do wyrośnięcia i ciepełka z racji zawartych w nim drożdży. Jeśli woda którą użyje się do wymieszania ciasta jest zbyt chłodna czas potrzebny na wyrośnięcie będzie dłuższy, jeśli za ciepła urządzimy pożytecznym drożdżom krwawą łaźnię a martwe drożdże nie wyprodukują potrzebnych bąbelków. Całe szczęście kaczuszki w parku uwielbiają chlebki zakalce *.

Przepis na kruche ciasto

Zapaleni ogrodnicy, którzy mają rękę do kwiatków i nawozów z całą pewnością poradzą sobie ze zrobieniem sypkiego chlebka, który wprost rozpada się w ustach, lub raczej w ręce tuż po lub jeszcze w trakcie krojenia. Wystarczy wsypać pół słoika drożdży zamiast dwóch płaskich łyżek stołowych. Chlebek który jest sypki o wiele łatwiej podawać kaczuszkom niż chlebek zakalcowaty *.

Przepis na babkę chlebową

Babka chlebowa to taki chlebek na zakwasie który wygląda jak chlebek, pachnie jak chlebek ale nie jest ani słony ani kwaśny. Przypomina w smaku słodką bułkę, by wypiec taki chlebek wystarczy użyć wyłączenie mąki pszennej dodać świeży zakwas, który jeszcze nie skisł i zapomnieć dosypać łyżki soli do wyrośniętego ciasta. Kaczuszki wprost za takim chlebkiem przepadają*.

Przepis na chlebek który nie smakuje kaczuszkom

Czyli kwaśny słony chleb o swojskim smaku. Pierwszą rzeczą którą należy zrobić to przygotować zakwas, zajmie to około tygodnia. Potrzebny będzie czysty słoik, mąka żytnia i odrobina cierpliwości. Parę łyżek mąki trzeba dobrze wymieszać z czystą wodą aż do uzyskania śmietany i mieszając codziennie odczekać aż poczuje się ze słoika kwaśny zapach. Dopiero wtedy można się zabrać za pieczenie chlebka.

Na dno naczynia sypiemy mąkę żytnią, dolewany taką ilość zakwasu jak bardzo kwaśny chcemy mieć chleb, następnie dodajemy kwaśnego, naturalnego jogurtu, łyżkę drożdży piekarniczych i odpowiednią ilość przyjemnie letniej wody. Całość dobrze mieszamy do uzyskania jednolitej konsystencji. Zaczyn w tym przepisie powinien mieć konsystencję gęstej owsianki. Musimy go pozostawić do wyrośnięcia w tym celu przykrywamy go ściereczką i bierzemy się za obieranie i przygotowywanie ziemniaków. Tak, ziemniaków, bo żeby chlebek miał odpowiedni smak potrzebne są ubite trzy ziemniaki. Czas, który potrzebny jest na obranie, ugotowanie i ubicie ziemniaków mniej więcej odpowiada czasowi, który jest potrzebny do wyrośnięcia zaczynu. Jak już mamy ziemniaczki, koniecznie cieplutkie, pamiętajcie drożdże lubią ciepełko trzeba je dodać do zaczynu. Dodajemy również łyżkę soli i kolejną łyżkę drożdży, całość uzupełniamy mąką pszenną i odpowiednią ilością przyjemnie letniej wody. Tym razem musimy wyrobić ciasto na konsystencję bułeczki, powinno zaczynać odchodzić od ręki, jeśli będzie zbyt rzadkie chleb będzie się sypał i nie będzie spójny. Wyrobione ciasto można przerzucić do foremki keksowej lub też odpowiednio uformować w bochenek, obydwie metody działają. Oczywiście jeśli ciasto jest zbyt rzadkie bochenek nie wyjdzie. Odstawiamy do wyrośnięcia aż do czasu gdy bochenek nie urośnie. Znowu ściereczka i ciepełko zrobią swoje. Wyrośnięte ciasto wstawiamy do zimnego piekarnika elektrycznego z termo obiegiem nastawionego na 180-200 stopni. Jeśli wstawimy do zimnego, jeszcze trochę podrośnie w piekarniku jeśli do gorącego, przerwiemy proces rośnięcia. Wypiekamy aż do czasu gdy skórka nie nabierze koloru. Po wypieku zostawiamy chleb w piekarniku do wystygnięcia. Więc całą procedurę warto robić wieczorem. To właściwie tyle, po paru eksperymentach myślę że każdy sobie z tym poradzi.

*W trakcie eksperymentów kulinarnych nie ucierpiała żadna kaczuszka

Nasz czas na wyspie północnej kończy się. Po przejechaniu przeszło 450 kilometrów, musimy udać się bardziej na południe. Lekko zmodyfikowaliśmy nasz plan, musimy też trochę odpocząć, a wiedząc iż wyspa południowa skrywa przed nami największe tajemnice, udajemy się do Wellington, gdzie wsiądziemy na prom do Picton.
 
To chyba najmniejsza stolica jaką znam. Mieszka tu zaledwie 140 000 ludzi. Położone w zatoce, pomiędzy wzgórzami, wyraźnie oddziela swoją część biznesową od sypialni miasta, za to portowe doki to liczne bary, restauracje i przestrzeń do odpoczynku, relaksu, spotkań z przyjaciółmi. To bary, restauracje i dyskoteki. Nikt nikomu nie przeszkadza, mimo tego że muzyka wydobywa się z dwóch lokali obok siebie.

Strona patronatu

Wnikając dalej w serce miasta, odnajdujemy i monumentu typowo europejskiej architektury, monumentalne kamienne budowle, z tak charakterystycznymi dla Londynu zdobieniami budynków, sąsiadujące z prostą nowoczesną linią, będącą lekką kontra dla dawnej stylizacji.

Przyklejone do zatoki miasto, stara się pokazać swoją nowoczesność, ale i dawne czasy kolonialne. Pozostawione stare drewniane nabrzeża, wciśnięte są w betonowe konstrukcje. Mogłoby się wydawać, że ktoś zapomniał o nich, lub też architekt nie miał sprecyzowanej wizji, a nieład jest tu motywem przewodnim, jednak młode miasto, z tradycją sięgającą zaledwie kliku stuleci, stara się nie odcinać od czasów kolonialnych czy też okresu drugiej wojny światowej. Wmurowana na nabrzeżu tablica ze stalowym masztem ponad nią, przypomina o przybiciu w latach czterdziestych statku z grupą polskich dzieci, uciekających przed reżimem ZSRR. Można też znaleźć liczne tablice z takimi napisami jak „I lice at the edge of the universe, like everybody else.”

Wellington, jak pozostałe miasta Nowej Zelandii, zdaje się nie zwracać zbytnio uwagi na resztę świata. Pomimo tego iż powiązani ekonomicznie, z bieżącymi wiadomościami, żyje swoim spokojnym, nie zmąconym rytmem. Można często spotkać ludzi chodzących na bosaka, czy też patrząc na nich mieć wrażenie że dla nich czas płynie kompletnie inaczej. Jest to zderzenie, a nawet mały szok dla nas pędzących stale Europejczyków. Zdaje się, że to jest właśnie sekret mitycznego zachwytu tym krajem. Nie krajobrazy, których wiele na całym świecie i każdy piękniejszy, w zależności od tego kto na niego patrzy, nie historia, bo tej tutaj w porównaniu z naszą jak na lekarstwo, lecz właśnie ten spokój, inny rytm życia. Coś co pozwala oderwać się od codzienności.
 
W samym centrum miasta, w jednym z wieżowców, za wielkimi drewnianymi drzwiami, mieści się najmniejsza Polska Ambasada, będąca też najdalej umieszczoną placówka dyplomatyczną naszego kraju. Nasza wizyta, krótka ale jakże miła. Pani Ambasador wraz z mężem, serdecznie nas witają zdradzając nam, iż tam gdzie teraz się udajemy, drogi będą już bardziej nam przyjazne, a i więcej rowerzystów też spotkamy na naszej drodze.

O 6 rano, jeszcze w ciemności czekamy na autokar, który ma zawieźć nas do rezerwatu, gdzie od bazy, mamy 19km do przejścia przez dwa wulkany. Z początku spokojna droga, z czasem zaczyna wysoko wspinać się na zbocza wciąż aktywnego wulkanu, który nie dość że jeszcze niedawno wylewał z siebie lawę, to udało mu się dostać do najsłynniejszego filmu, który rozsławił Nową Zelandię. Plan, gdzie Frodo wraz z Golumem wspinali się do zbocza Morodru to właśnie zbocza trzech wulkanów parku Tongariro. Czarna bazaltowa ziemia, w niższych partiach miesza się z kępami zielonych roślin, z czasem staje się zupełnie jałowa. Jęzory lawy, zastygnięte zsuwają się ze zbocza, przez które wiedzie niewielka ścieżka, biegnąca w stronę samego krateru.

Strona patronatu

Chłód i wilgoć potęgowane są przez chmury, które zawisły nad górą, powodując że jedyne widoki jakie mamy to czasem kilka kamieni przed nami, lub plecy poprzedzającego nas turysty. Dookoła dosłownie mleko, zasłaniające wszystko. Zmęczeni wczorajszym wyczynem wspinamy się coraz  wyżej, jednak mgła nie ustępuje.

Po przeszło dwóch godzinach dochodzimy do rozwidlenia szlaków, skąd jednym można było iść dalej w stronę autokarów, lub na trzy godziny odbić do krateru, którego wierzchołek sięga 2300 m npm. Cóż to dla nas, w końcu teraz pokonaliśmy odcinek o pół godziny szybciej niż pokazuj na planach. Idziemy.

Sypki pył, osuwa się przy każdym kolejnym kroku. Ścieżka wspina się jeszcze wyżej czasem niknąc, czasem znowu odnajdując się. Sami, dookoła tylko lawa, mgła i niesamowicie stroma droga. W końcu ktoś dołącza do nas, ale tak jak i my mozolnie i powoli wspinają się coraz wyżej. Co kilka metrów chwile zwątpienia, i próby wdrapania się na szczyt. Nasza grupa powiększa się, ale z każdym metrem wyżej zaczyna padać coraz mocniejszy deszcz. Chyba jednak nie ma sensu wdrapywać się coraz wyżej. Jesteśmy może w 1/3, może nawet niżej, a zmęczenie daje się coraz bardziej we znaki. Niestety, czasem trzeba odpuścić. Przed nami jeszcze wiele kilometrów do czerwonego krateru i małych jezior, oraz zejście na dół.

W tym czasie kiedy my wspinaliśmy się na wulkan, liczba kolejnych turystów tak wzrosła iż na szlaku utworzyła się kolejka na podejściach pod ostrzejsze odcinki. Na rozwidleniach szlaków, nie było miejsca na kamieniach by przysiąść i odpocząć. Mięśnie zaczęły odmawiać nam posłuszeństwa, a każdy krok stawał się wysiłkiem. Wpatrzeni w drogę przed sobą, otoczeni gęsta, mleczno-białą mgłą ledwo dostrzegliśmy zbocze czerwonego krateru. Spadające w dół niczym zbocze klifu brzegi wulkanu, dały o sobie znać dobrze nam już znanym zapachem siarki. Stojąc na jego krawędzi, nie widzimy dna, tylko pozostawione przez ostatni wybuch wielkie głazy, które nie zdołały w ostatnich chwilach erupcji wylecieć na zewnątrz. Kilkanaście minut dalej, kolejny zjazd na piętach, zboczami  wulkanu i lądujemy nad niewielki stawem. Dookoła lazurowej wody, znana nam żółta siarczana obwódka mocno kontrastuje z czarną lawową ziemią. Każdy przystaje i dosłownie spragniony zrobienia sobie chodź by jednego pamiątkowego zdjęcia z wulkanu, pozuje do zdjęć prosząc innych naciśniecie przycisku migawki, by za chwile odwdzięczyć się tym samym.   

Schodzimy coraz niżej, mgła ustępuje, a przed nami rozciągają się niesamowite połacie brązowych kęp wysokiej trawy, okalających zbocza. Sznurek ludzi wije się na ścieżce kręcącej się serpentynami w dół zbocza. Dosłownie autostrada, gdzie przystajesz by ktoś cię wyprzedził albo sam starasz się wyprzedzić i zaraz wpadasz na kolejną grupę.
Całe zmęczenie i rozczarowanie w końcu rekompensuje nam wspaniale zielony las deszczowy, gdzie starając się nie wejść w błoto otoczony jesteś soczyście zielonymi paprociami stanowiącymi ściany tunelu, a wysokie palmy i porośnięte mchem drzewa zamykają dach tej zielonej przeprawy. Huczące strumienie rzeźbią zbocza czarno zielonych zboczy wulkanu, a my przedzieramy się dalej marząc o nagrodzie za to że po raz kolejny zafundowaliśmy sobie ostry wycisk.

Siedząc nad talerzem pełnym baraniego mięsa, opieczonego jak nasza golonka, z ziemniakami i gęstym sosem, zastanawiamy się co dalej. Zmęczenie daje się we znaki, a my z jednej strony chcemy jeszcze sporo zobaczyć a z drugiej znajdujemy się po środku gór. Gdziekolwiek nie chcielibyśmy dojechać, to musimy wjechać. Pani w informacji niestety nie okazuje się zbytnio pomocna, wskazując nam kilka atrakcyjnych miejsc nie na naszej drodze, lub też wskazując nocleg w środku miasta, na czym nam nie zależy. 

Strona patronatu

Zdecydowaliśmy się na wieczorne opuszczenie miasta i podjechanie kilka kilometrów nad brzegi jeziora Niebieskiego. Droga oczywiście pnie się do góry, a na naszych licznikach stukają kolejne kilometry i jest ich sporo więcej niż sześćdziesiąt. W końcu wczesnym wieczorem lądujemy nad jeziorem. Niewielkie, dookoła osłonięte górami, wydaje się być jednym z planów filmowych Władcy Pierścieni. Siedzimy nad brzegiem przy namiotach, wpatrujemy się w jego taflę zmąconą niewielką bryzą delikatnego wiatru. Z każdą minutą robi się coraz ciemniej, a w około nas ani jednego namiotu czy campera. Jesteśmy sami i możemy spokojnie udać się spać.

Tym razem w nocy pada, jednak jest cieplej. Zaraz nad ranem śniadoskóry mężczyzna z psem Hasky, patrząc na nas zwijających swoje manatki, rzuca lekko roześmiany.
-         Wariaci. Skąd jesteście?
-         Z Polski.
-         Ale przyjechaliście tutaj z Polski?
-         Nie. Jedziemy od Auckland. A potem dalej na południe.
-         To sporo drogi przed wami. Polska, hmm to kraj na który pierwszy napadł Hitler.
-         Tak dokładnie.
-         Cóż, to powodzenia! Idę pobiegać z psem.
I znika w gęstym lesie przylegającym do plaży. My spokojnie dalej pakujemy się, kiedy po kilkunastu minutach widzimy wracającego mężczyznę.
-         A gdzie teraz jedziecie?
-         Do Rotorua, obejrzeć wiosnę Maoryską, a potem do Wai-o-tapu.
-         Do wioski nie warto jechać. A Wai-o-tapu jest niesamowite. Tak naprawdę nie ma już Maorysów. Sam jestem jednym z nich, ale przebieranie się i tańczenie haka, to nie dala mnie – mówiąc to ustawił swoje ciało tak jak robili to wojownicy, a obecnie zawodnicy rugby, kiedy to przed każdym meczem odtwarzają dawny taniec. – Wymachują językami i tańczą dla turystów. – widać, iż parodiuje taniec idealnie, z ironią w głosie. – ta wioska to tylko dla turystów.
-         Właśnie, a może znasz tutaj kilka ciekawych miejsc w okolicy.
-         Tak, jest tutaj niedaleko mała rzeczka, gdzie często jeżdżę jak chcę odpocząć i rozmasować swoje mięśnie. Jest tam wodospad i gorąca woda.
-         Gdzie dokładnie? – miejsce było położone na naszej drodze zaraz przed Wai-o-tapu, do którego chcemy jechać. Może odpocząć dzisiaj, obejrzeć Rotorua, i zatrzymać się na zasłużony odpoczynek? To jest myśl, i tak też zrobimy.
-         Pewnie nie wiecie, ale jestem sławnym aktorem z Hollywood.
-         Naprawdę? A w jakich filmach grałeś?
-         Ostatnio w Gwiezdnych Wojnach, wcześniej w Speed 2, w Zielonej Latarni. Zawsze gram złe charaktery.
-         A tutaj co robisz?
-         Tutaj żyję, a pracuje tam.
I kto by pomyślał, że nad brzegiem Blue Lake spotkamy sławnego aktora. Chodź nikt z nas go nie kojarzy.

W Rotorua, prócz restauracji, moteli, hoteli i sklepów jedyne co zasługuje na uwagę to parujący brzeg jeziora. Szara, parująca woda niedostępna jest dla zwiedzających, którzy oglądają ją tylko z brzegu. Za to setki ptaków wygrzewa się w niej czy też przesiaduje nad brzegiem, nie bacząc na tabliczki. Wysuszone drzewa i krzewy załamują się nad siarczystymi błotami, a ziemia aż parzy kiedy dotknie się jej ręką.

I rzeczywiście wioska Maoryska, to typowa atrakcja dla turystów. Relikt, niby zachowany oryginalnie, z domami i żyjącymi tu jeszcze ludźmi. Przewodnik oprowadza Cię po miasteczku pokazując jak kiedyś żyli i jak oswajali gorące źródła. Jak gotowali kukurydze, czy jak w garnkach przyrządzali jedzenie wstawiając je do niewielkich kraterów z gorącą parą. Część domów, jednak rozpada się, a reszta to sklepiki z pamiątkami.  Na koniec możesz obejrzeć „performace”, gdzie jedna rodzina w tradycyjnych strojach śpiewa i tańczy dla widowni. A zaraz po spektaklu można zrobić sobie zdjęcie z Morysami. I wszystko było by pięknie gdyby nie to, że po chwili jednego z wielkich umięśnionych wojowników z tatuażami, spotykamy na parkingu w luźnej koszulce, klapkach i modnych okularach, ledwo poznając że to właśnie on przed chwilą odgrywał taniec Haka.

Droga do gorącej rzeki dłuży się, i pnie do góry. Cały czas nie możemy przyzwyczaić się do pędzących koło nas samochodów. Na szczęście, przed dobre 10km zaraz obok drogi wiedzie ścieżka rowerowa i możemy spokojnie wspinać się w stronę Wai-o-tapu. W końcu jest nasza droga w lewo, którą rekomendował nam nasz aktor. Zaraz za zakrętem, za kępą krzaków ukrywa się niewielkie jezioro, którego zielona tafla wody paruje, unosząc się do góry. Schowane, widać ze za często nie odwiedzane spokojnie paruje. Dosłownie 2 kilometry dalej, natrafiamy na parking i niewielką ścieżkę w głąb lasu. Prowadząc rowery, przedzieramy się przed krzaki i niewielkie błota, by dotrzeć do miejsca, którego szum słyszeliśmy z oddali i parującego charakterystycznym zapachem. Niewielka, bo może trzy metrowej szerokości rzeczka, spada metr niżej do wielkiej wanny. Pod wodospadem siedzą ludzie, spokojnie wygrzewając się w wielkim kipiącym jacuzzi. Zaraz obok, niewielka polana na kilka namiotów, a dookoła gęsty iglasty las z bujnie wypełniającymi go paprociami i niewielkimi tropikalnymi palmami. Zieleń jest tak soczysta, że nie chce się uwierzyć, że tutaj nie ma tłumu turystów. Widać, iż zaglądają tu tylko miejscowi. Przy wodzie pod niewielkim nawisem, dziesiątki małych wypalonych świeczek. Klimatyczne miejsce, w środku niczego. Rzucamy rowery i wskakujemy do wody. Woda aż parzy, ale nie wiele trzeba żeby się do niej  przyzwyczaić. W końcu zasłużyliśmy na dobry odpoczynek.

Wai-o-tapu, park setek gejzerów, gorących strumyków i jezior. Miejsce, do którego zagląda każdy, kto pokazuje się na północnej wyspie. Wąskie alejki, wiodą pomiędzy kolejnymi zapadlinami, z których wydobywa się siarka. A na zboczach każdego krateru, widać różnokolorowe minerały. Pomarańczowe, żółte, zielone i brunatne kolory pokazują jakie związki wydobywaj się akurat w tym miejscu. Jedne uzdrowicielskie, inne zabójcze, tworzą piękne struktury. Wielkie jezioro o głębokości ponad 100 metrów z temperaturą na dnie powyżej 170 stopni schładza się na powierzchni do około 100 stopni Celsjusza. Pomiędzy lazurowym środkiem jeziora, a szarym brzegiem wije się żółto-pomarańczowy stopień z minerałów odkładających się od setek lat. Linia ta odcina tak wyraźnie jezioro od brzegu, iż ma się wrażenie że została przez kogoś namalowana. Aż chce się jej dotknąć jednak temperatura wody na to nie pozwala. Chwilę dalej, przed nami rozciąga się kolejne zielone jezioro, gdzie brzeg aż kipi od gotującego się szarego błota i co chwilę wybucha rozlewając dookoła siebie swą zawartość.

Siarczyste gorące środowisko wydawałoby się, że bez życia, co jakiś czas odkrywa iż tak niedostępne nie jest. Wszędzie gdzie tylko mogą wdzierają się zielone rośliny, a w strumykach można dostrzec niewielkie rośliny i małe stworzenia pływające jak gdyby nigdy nic.

Główną atrakcją każdego poranka jest gejzer Lady Knox. Strzelający na kilkanaście metrów w górę przyciąga tłumy.  Jeden ze strażników wychodzi z mikrofonem przed zgromadzony tłum siedzący na ławkach jak w amfiteatrze i opowiada historię słynnego gejzera. Jak to więźniowie zatrudnieni do budowania dróg, pewnego dnia piorąc swoje ubrania przy małym gorącym oczku wodnym niechcący wrzucili mydło do środka. Woda zaczęła pienić się i strzelać w górę. By uzyskać lepszy efekt, ułożyli w około niego kamienie by zmniejszyć otwór i tym samym zwiększyć zasięg wystrzału.
Po chwili od wrzucenia przez naszego strażnika mydła, podobno ekologicznego, gejzer też zaczął kipieć, a po paru minutach wystrzelił w górę. Ilość nagranego materiału i zdjęć zrobionych w tym momencie, mógłby równać się bibliotece youtube i facebook-a. Przed dobre kilka minut gejzer wyrzucił z siebie przeszło 25 000 litrów wody.
Opuszczamy krainę gorących źródeł udając się w stronę jeziora Taupo i góry Ruapehu w rezerwacie Tongariro. Z map wynika, iż mamy do pokonania 90km. By zaoszczędzić czas i wspiąć się na górę, przyciskamy na pedały, a naszym celem staje się niewielka turystyczna mieścina Turangi.

Zjeżdżamy też z głównej drogi i spokojną boczna szosą gnamy do Taupo, a potem nad brzegiem wielkiego jeziora Taupo do naszego celu. Kilometry stukają na licznikach. Wydawałoby się, że jesteśmy w połowie drogi na liczniku mamy już 67km. Do Turangi jeszcze 43, jak wynika z mapy, jednak przy wyjeździe z miasta na drogowskazie pokazuje się 50. Teraz już trudno wycofać się, mamy opłacony nocleg w Turangi i musimy dzisiaj dojechać.

Każdy kolejny kilometr staje się coraz bardziej meczący, a walka z czasem i wyczerpaniem, coraz trudniejsza. Niespodziewanie na naszej drodze pokazuje się długi mozolny podjazd, odbijający do jeziora. Na szczęście kilka kilometrów dalej zjazd rekompensuje nam wysiłek wcześniej poniesiony. Słońce powoli chowa się za górami okalającymi jezioro. W ostatnim momencie, w szarości końcówki dnia docieramy do celu. Sami nie możemy uwierzyć, że zdecydowaliśmy się na takie coś. 120km, tyle pokazuje licznik przy recepcji Motelu.

Po przeszło trzydziestu godzinach spędzonych w samolocie, w końcu dotarliśmy do ziemi wymarzonej. Mityczna dla wszystkich, którzy o niej myślą, z początku zupełnie zaskakuje takim naszym europejskim wyglądem. Coś w rodzaju połączonej Wielkiej Brytanii z Danią, oraz Szkocji z Niemcami. Zgrabne domki, elegancko przystrzyżona trawa, lewostronny ruch, wszystko prawie że idealne, i pierwsze co sobie myślisz - Boże, tyle się męczyłem w tym samolocie, a teraz widzę to co mam na wyciągnięcie ręki zaraz za granicą.

Strona patronatu

Pierwsze wrażenie mija jednak z każdym kilometrem, kiedy możemy doświadczyć tego co jest zaraz przy drodze, czy też wzrokiem staramy się uchwycić to co na horyzoncie. Bujna tutejsza roślinność wymieszała się też z wieloma przywiezionymi przez Europejczyków sadzonkami. Znajdziesz i eukaliptusy, agawy, i lipy. Wijąca się na boki, ale też i w górę i w dół, droga zwana Pacyfic Coast Highway odkrywa przed nami turkusową zatokę z niewielkimi górami. Liczne ogrodzone kilometrami pastwiska dla owiec, i krów, stanowiących jedną z głównych gałęzi tutejszego eksportu, stawiają przed nami swego rodzaju ograniczenie w postaci braku znalezienia dobrego miejsca na nocleg. Nawet campingów jest tutaj jak na lekarstwo co kończy się tym, iż lądujemy w niewielkim parku z kilkoma ławkami nad zatoką. Zaraz przy wjeździe wita nas znak: Zakaz nocowania! Ale za znakiem stoi kilka camperów.  Przy jednym z nich siedzi para Maorysów, pijących spokojnie piwo na rozkładanych fotelikach, wpatrując się w faje rozbijające się o kamienisty brzeg.

- Przepraszam, czy można tutaj nocować? – zapytałem zatrzymując się zaraz przy nich.

- Oczywiście! – odparł potężny mężczyzna, dość śmiesznie chichocząc - Nie ma żadnego problemu.

- Ale tam na wjeździe jest napisane, że nie można się tutaj rozbijać.

- Spokojnie, to moja wyspa i możecie tutaj nocować. My tu stoimy już od 3 tygodni.

- To my postawimy nasze namioty tam.

- Nie ma problemu. Oczywiście. Czujcie się jak u siebie nikt wam nie będzie przeszkadzał.

I rzeczywiście, jedynie jeden z tutejszych chwilę po tym jak zaczęliśmy rozstawiać namioty podjechał, zagadał z nami chwilę i odjechał, a my spokojnie rozkoszowaliśmy się widokiem zatoki, z niewielka wyspą nieopodal, popijać białe nowozelandzkie wino,  o lekko gorzkawym smaku. Wpatrując się w rozgwieżdżone niebo, które wyglądało zupełnie inaczej niż nasze rodzime, staraliśmy się znaleźć charakterystyczne konstelacje.

            Następnego dnia lazurowa zatoka Firth of Thames, kusi nas, jednak pierwsze czego trzeba nauczyć się, to to że nie każda kropka na mapie to miasto czy wieś. Czasem to po prostu skupisko kilku farm, a w przypadku niejakiego miasteczka Miranda, o która dzień wcześniej opowiadał nam tutejszy, okazuje się być hotelem z gorącymi źródłami oddalonym o kilka set metrów od wody. Do tego jeszcze dostęp do plaży jest swoistym wyzwaniem, bo pomiędzy drogą a wodą, są porośnięte wydmy. Praktycznie nie do przejście, często też ogrodzone. I tyle byłoby z naszej kąpieli.

            Układające się z północy wiatry pchają nas na południe, dodając nam niesamowitego pędu, dzięki czemu możemy spokojnie pokonać już drugiego dnia 90 kilometrów, co wydaje się być niesamowitym wynikiem, szczególnie że z rana przez ponad 20 kilometrów musieliśmy przebijać się przez niewielkie gór, przypominające nam Szwajcarię, z delikatnie opadającymi zboczami gór, poprzedzielanymi niewielkimi strumykami, nad których brzegami pasą się stada bydła. Sielankowy widok, ciągnął się praktycznie przez cały dzień, z tym że od momentu wjechania nad wybrzeże góry zniknęły a my przez płaski jak patelnia teren rozlewiska rzeki Waihou dojechaliśmy aż pod samo Paero, mając na licznikach 80 kilometrów.

Niewielka szkoła podstawowa wydaje się być idealnym miejscem do przenocowania. Duże boisko, wszystko ogrodzone,  cóż więcej można chcieć. Dziewczyny na zwiad, o wiele lepiej prezentują się niż Ja, i wzbudzają we dwie dużo zaufania. Ciekawe czy dzisiaj sprawdzi się ten eksperyment?

Rowery oparte o ogrodzenie szkoły spokojnie czekają aż powróci zwiad, którego cały czas nie ma. W końcu są. Gosia w ręku ma kilak białych kartek, i machając nimi krzyczy przez dzieciniec – Jeszcze 10 kilometrów, i mamy nocleg! – 10? Już mamy 80! – pomyślałem sobie. – Udało nam się załatwić nocleg u jednej z nauczycielek. 10 kilometrów stąd mają z mężem farmę, i tam możemy się rozbić. Ona będzie gdzieś około 7. – lekko podekscytowana druga Gosia z uśmiechem aż pali się do ruszenia dalej.

Farma Farminco, bo tak się nazywa leżąca przy drodze o wdzięcznej nazwie Awaiti, okazuje się być jedną z większych w okolicy. Mąż Alicji, Scott, były zawodnik rugby, teraz hoduje 660 krów i jest jednym z większych hodowców w Nowej Zelandii, tylko kilku innych ma większe stada od jego.

Siedząc w jego obłoconym tickup-ie poznajemy farmę, będącą jak nam się zdaje wielkości niewielkiego miasteczka. Poodgradzane pola, w rotującej kolejności przyjmują dwa stada, podzielone na pół. Każda jedna krowa, każdego dnia, zaganiana jest do dojarni gdzie będąc na swoistej karuzeli z automatyczną dojarką sama wchodzi i kręci się z resztą 30 innych krów, aż w końcu odda prawie 25 litrów mleka i co ciekawe sama tam wchodzi i sama wychodzi, ze zmyślnego urządzenia. Scott, zaciągając tak, że praktycznie możemy zrozumieć może co trzecie, czasem czwarte słowo, opowiada nam o każdym jednym szczególe swojej farmy. Niesamowite jest to, że człowiek który jeszcze 5 lat temu grał w jednym ze szkockich zespołów, teraz z wielką pasją opowiada o tym czym się zajmuje. Ile przyjemności sprawia mu, doglądanie każdego stada, opiekowanie się niektórym chorymi krowami. Sam wywodzi się z rodziny, do której należy ponad 2000 krów. A tylko jego farma codziennie produkuje ponad 16 000 litrów świeżego mleka.

- To jedno stado, tutaj dzisiaj nocują – zatrzymuje swój samochód przed rozciągniętym elektrycznym pastuchem, wysiada i woła nas - Chodźcie, zobaczycie je z bliska. Tutaj jest 320 krów.

- Co z nimi robicie w zimie? A kiedy właściwie zaczyna się u was zima?

- Tak od końca maja. Tutaj są na farmie na łąkach, ale nie dają mleka – powoli zaczynamy przyzwyczajać się do jego akcentu, ale nadal co chwilę prosimy by powtórzy co powiedział, bo nie możemy domyśleć się nawet kontekstu zdania. – jeżeli mamy tak 250 – 260 dni, w których dają mleko, to można powiedzieć, że do był dobry rok.

- Czyli przez jakieś dwa, trzy miesiące mają wolne?

- Tak! Wtedy odpoczywają przed kolejnym sezonem.

- A jak wygląda tutaj zima?

- W Szkocji, kiedy jest mróz i jest -10st, to czujesz -10. A tutaj pada deszcz i jest wiatr. Kiedy jest 0st to odczuwasz –15st. Od taka to nasza zima. Nie ma tu śniegu, tylko czasem rano trochę go leży, ale zaraz potem znowu pada deszcz. – Scott, odpowiadał na każde nasze pytanie, a my staraliśmy się wyłapać ile się dało. Bo takiej wycieczki, naprawdę nie spodziewaliśmy się. Ludzie oglądają tysiące innych rzeczy opisywanych w przewodnikach, a kto by pomyślał, że tak właściwie to to jest prawdziwa Nowa Zelandia. Potomkowie Brytyjczyków, dzisiaj hodują tysiące sztuk bydła, zajmując tysiące hektarów ziemi zaledwie w kilka, czasem kilkanaście osób.

Czym dalej kierujemy się na południe w stronę Rotorua, tym okolica zaczyna zmieniać się w krainę okolic Shire, gdzie Hobbici spokojnie palą swoje fajki, siedząc pod drzewami, na niewielkich pagórkach. Towarzyszy to nam od dwóch dni, a żaden z naszych aparatów nie potrafi odzwierciedlić tej sielankowej krainy, porośniętej trawą, z wybijającymi się od czasu do czasu gołymi skałami. Jednak co jakiś czas, zanurzamy się w las, który przenosi nas w zupełnie inną krainę. Dosłownie w mgnieniu oka jesteśmy raz w Shire, raz w lesie deszczowym, gdzie regularny odgłos ukrytych cykad, aż porusza lasem, a tętniący bujną zielenią las, z przeróżnymi dotąd dla nas nie spotykanymi roślinami stanowi zielony mur nie do przejścia. Niestety na naszej drodze jak dotąd nie udało nam się znaleźć chodź jednej ścieżki, która wprowadziłaby nas w gąszcz kipiący bujną zielenią. Sami też, dość mocno wyczerpani poprzednim dniem, nie jesteśmy zdecydowani na pokonanie niewielkiego masywu przed jeziorem Rotorua, gruntową górską drogą, prowadzącą właśnie przez ten las. Gna nas chęć dotarcia do Maorysów, kipiących błot i gejzerów, z malowniczymi krajobrazami.     

Tak więc siedzę od trzech dni z dwójką przyjaciół ze Speleoklubu Warszawskiego w Beachlands, na przedmieściach Auckland. Gości nas Phill, dobra dusza z Auckland Speleo Group, przyjmujący często-gęsto w swoje gościnne progi speleologów z całego świata. Za oknem deszczowo (ale zaczyna się przejaśniać), choć pierwsze dwa dni były słoneczne i bardzo ciepłe. Próbuję „wczuć się” ponownie w atmosferę tego zielonego kraju, ale jak na razie przychodzi to z trudem. Zbyt dużo spraw z Polski wciąż tkwi pod czaszką? Od mojej ostatniej wizyty w Nowej Zelandii wiele zmieniło się w moim życiu, wkrótce okaże się, jak zmienił się ten kraj…

Strona patronatu

Cała awantura z wyjazdem zaczęła się jeszcze w ostatnie wakacje, wyjazd cały czas wisiał jednak na włosku. Jak to zwykle bywa. Tym razem jest też o tyle trudniej, że wyprawa jest dość długa, bo 6-tygodniowa. Trudno rzucić wszystkie obowiązki czy pracę naukową na tak długi czas, zwłaszcza w dzisiejszych, „szybkich czasach”. Jechać chciałem ponownie sam, lecz wkrótce dołączyła mocno zmotywowana do tego wyjazdu Luca, a w jakiś czas potem do ekipy dołączył Mikołaj, w sumie dość niespodziewanie. Fakt jest faktem, „w kupie raźniej”.

Przygotowania do wyjazdu przebiegały nie bez problemów. O ile sprawa biletów lotniczych spędzała nam już powoli sen z powiek, a ceny galopowały w niewłaściwą stronę, to rozwiązanie przyszło dość niespodziewanie niemal samo. Udało się kupić bilety w bardzo atrakcyjnej cenie, poniżej czterech tysięcy złotych, a linie lotnicze i sama trasa wyglądały dla nas dość abstrakcyjnie i podejrzanie – mieliśmy gościć na pokładach samolotów Korean Air, na trasie Warszawa-Praga-Seul-Auckland.  Jak się później okazało, nasze obawy były bezpodstawne, a jakość obsługi nie pozostawiała wiele do życzenia. Główny problem pojawił się podczas ważenia naszych bagaży. Ponieważ założyliśmy sobie dość ambitne cele nurkowe i speleologiczne, postanowiliśmy zabrać większą część sprzętu z Polski. Ponieważ ja i Luca jesteśmy nurkami technicznymi, uzbierało się wszystkiego około 160 kilogramów, czyli byliśmy bez szans na zapakowanie całego dobra do bagażu lecącego z nami. Wydawało się, że rozwiązanie znalazło się dość szybko, w postaci firmy UPS, ale niestety był to zupełnie błędny kierunek. Ostatecznie, po kilku dniach nerwowego kombinowania ze wszystkimi chyba przewoźnikami dostępnymi w Polsce, nawiązaliśmy kontakt z firmą FedEx Trade Network – to był prawdziwy strzał w dziesiątkę. Kolejne dni i noce zeszły mi na przygotowywaniu przesyłki, opakowania, ogarnięciu dokumentacji celnej i korespondencji z FedEx’em i urzędami nowozelandzkimi. Ba, o pomoc prosiłem nawet przesympatycznego Konsula Honorowego RP w Nowej Zelandii! Dość powiedzieć, że załatwianie sprawy wymagało wymiany przeszło trzystu (!) maili zarówno po polsku, jak i po angielsku oraz przeszło setki rozmów telefonicznych. Ostatecznie wszystko się udało, a przesyłka dotarła do Nowej Zelandii dzień przed nami. Uffff…

Sama podróż to niemal czysta przyjemność -upłynęła bez przygód, choć mogę z czystym sumieniem ponarzekać na PLL LOT – jeśli linie te znikną pewnego dnia z rynku, będę ostatnią osobą, która będzie tego żałować. Korean Air to była już czysta przyjemność. Podróż minęła nam nadspodziewanie szybko, bagaże także dotarły bez problemu na miejsce. Mimo dość ryzykownej, z punktu widzenia nowozelandzkiej kontroli biologicznej, zawartości naszych bagaży, odprawa zakończyła się tylko jednym niewielkim incydentem – Mikołajowi zabrano słoiczek miodu, przeznaczonego na prezent dla Phill’a. Na szczęście butelka francuskiego wina, przywieziona przeze mnie osobiście z Francji w styczniu, pozostała z nami, podobnie jak resztki murzynka, upieczonego przez Mamę Mikołaja. Phill niezawodnie odebrał nas z lotniska i zawiózł do wypożyczalni aut, znanej mi już z wcześniejszej podróży do Nowej Zelandii. Samochód, Toyota Camry w wersji kombi, czekała już na nas. Krótka podróż do Beachlands „po lewej stronie drogi” poszła już miękko i mogliśmy zacząć ogarniać problem jet lag’u. Cóż, zmiana klimatu z zimowego na letni, krótkiego dnia na bardzo długi, temperatury z bliskiej zera na przekraczającą dwadzieścia stopni na plusie, i wreszcie strefy czasowej o całe 12 godzin – to dość duże obciążenie dla organizmu. Ja zająłem się załatwianiem spraw związanych z naszym pobytem oraz zaległości przywiezionych z kraju, a Luca i Mikołaj zapadli w długi, 14-godzinny sen.
Na chwilę obecną udało się nam się odwiedzić Auckland (świetne połączenie szybkim tramwajem wodnym z Beachlands do centrum Auckland przetrwało, a nawet firma dynamicznie rozwija się) i muszę stwierdzić, że nie odczułem tutaj raczej większych różnic w stosunku do końca 2007 roku (kiedy to gościłem tu pierwszy raz). Przybyło tylko kilka odcinków autostrady i obwodnicy, a także kilka budynków w samym centrum. Pogoda nam dopisała, więc widoki z wieży Sky Tower były dobre, próbowaliśmy też nieco wczuć się w atmosferę miasta, które chyba coraz intensywniej tętni życiem. Zarówno za sprawą turystów, jak i imigracji, jak też mieszkańców, zmieniających powoli swoje dawne nawyki. Wszak kiedyś ulice Auckland wymierały dość wcześnie.

 
A teraz odpoczywamy w Beachlands, próbujemy dogadzać sobie i naszemu gospodarzowi kulinarnie, a jutro ruszymy na północ, gdzie czeka nas dwudniowy rejs nurkowy na wyspy Poor Knights Islands, jednego z „kultowych” miejsc nurkowych na świecie. Ponurkujemy tam zarówno w wodach otwartych, jak i w jaskiniach. Na północy, której nie było mi dane zwiedzić cztery lata temu, będziemy podziwiać także drzewa Kauri (czy z polska - Agatisu nowozelandzkiego), rośliny dość kultowej, bo osiągającej 50 metrów wysokości. Mało kto wie, że w miejscu jego występowania przy dużym szczęściu udaje się zobaczyć Kiwi. Stało się to kilka lat temu udziałem przyjaciela Philla ze Szwecji. Na szczęście dostarczył dokumentację fotograficzną – inaczej  nikt by mu nie uwierzył. Spróbujemy także nurkowań z brzegu w kilku intersujących miejscach, po czym wrócimy do Auckland i udamy się na południe, do krainy wulkanów, gejzerów, wrzącego błota i gorących źródeł. Ale póki co – nie ma sensu wybiegać w przyszłość. W Nowej Zelandii pogoda i inne czynniki potrafią diametralnie zmienić wcześniejsze plany.

AW
Beachlands, 27.01.2012 roku
http://www.nowazelandia2012.blogspot.com/

Strona patronatu: /TransOceania2012

Tekst publikowany w imieniu znajomego fana NaszaNowaZelandia.pl, który postanowił z rodziną wyemigorwać do Nowej Zelandii. Ponieważ nie jest on zwierzem społecznościowym przekazuje Wam relację z Nowej Zelandii za posrednictwem mojego konta dlatego nie będę odnosił sie do uwag czytelników ponieważ nie jestem autorem tekstów ale mam nadzieję, że zapozna się z Waszymi opiniami przeglądając komentarze poniżej. Życzę miłej lektury. Rafał

---------------------------------------------------------

Zaraz po przylocie i po zalogowaniu się w apartamencie dziewczyny odświeżyły się i poszły spać. Przespały dwadzieścia godzin ciurkiem. Tatuś poszedł zorganizować coś do jedzenia. Błędnie założyłem, że ponieważ będziemy mieszkać w centrum Auckland supermarketów będzie na pęczki. Jakież było moje zdziwienie gdy kupienie czegoś tak pospolitego jak pieluszki Huggies zajęło mi ponad dwie godziny. W Irlandii na zapadłej wiosce, w której mieszkaliśmy mieliśmy 4 duże supermarkety w promieniu 2 mil od miejsca zamieszkania. Tu jest dużo sklepików prowadzonych przez mniejszość z krajów arabskich lub dalekiego wschodu. Są to bardziej sklepiki pokroju sklepów osiedlowych i to raczej słabo zaopatrzonych nazywane Convenience Stores. Trudno kupić to coś bardziej wymyślnego niż jakieś gotowe zupki w puszkach lub kawę i herbatę. Nawet przygotowanie prostego obiadu czy zupy może być nie rada wyzwaniem. Zatem po mszy w niedzielę wybraliśmy się bardziej do centrum niedaleko Sky Tower. W końcu w centrum muszą być jakieś supermarkety. Po krótkich poszukiwaniach i z odrobiną szczęścia udało się jeden zlokalizować. Pomogła nam Pani, którą zaczepiłem z pytaniem o sklep i okazało się, że jest kasjerką właśnie w takim supermarkecie. Szła właśnie do pracy. Pomimo deszczu i uwieszonej u szyi córeczki,  mamusi i nam udało się doczłapać do celu w parę minut. W trakcie krótkiej pogawędki, którą uciąłem sobie z naszą przewodniczką okazało się, że to sieć supermarketów Coutdown, prowadzona przez Amerykański Wallmart. Pozostałe dwie sieci, które są poza miastami również należą do tego samego właściciela, więc raczej nie ma się co spodziewać super atrakcyjnych ofert jak w Aldi czy Lidl. Konkurencji na tym rynku raczej nie ma. Mimo tego ceny i tak są niższe niż w sklepikach osiedlowych, które podobnie jak w Polsce zaopatrują się w towar właśnie w Coutdown. Zrobiliśmy właściwie podstawowe zakupy i postaram się wcisnąć poniżej wyciąg z rachunku, tak by było łatwiej mieć pogląd na aktualne ceny, bo te które są na stronie są już odrobinę zdezaktualizowane.

Ceny w Nowej Zelandii - paragony supermarket Auckland

Tekst publikowany w imieniu znajomego fana NaszaNowaZelandia.pl, który postanowił z rodziną wyemigorwać do Nowej Zelandii. Ponieważ nie jest on zwierzem społecznościowym przekazuje Wam relację z Nowej Zelandii za posrednictwem mojego konta dlatego nie będę odnosił sie do uwag czytelników ponieważ nie jestem autorem tekstów ale mam nadzieję, że zapozna się z Waszymi opiniami przeglądając komentarze poniżej. Życzę miłej lektury. Rafał

---------------------------------------------------------

Przez ostatnie siedem lat właściwie modliłem się po angielsku i wizyta na polskiej mszy na końcu świata na pewno była przeżyciem. Śpiewanie kolęd po polsku z ludźmi, których człowiek nie zna, ale w gruncie rzeczy wie że przeszli przez podobne historie w życiu ma w sobie coś nie tyle z magii, która nie byłaby na miejscu w kościele ale z przysłowiowego mistycyzmu, i trudno wytłumaczyć to komuś kto ma to na codzień. Sarenka stwierdziła, że na mszy jest „dużo starzyków” co było dla niej zaskoczeniem większym niż dla mnie. Faktycznie chyba tu w Auckland więcej jest starszej emigracji. Młodszych ludzi jest zdecydowanie mniej niż w Irlandii. Na mszy naliczyliśmy dwie, może trzy rodziny z małymi dziećmi. Emigracja na Wyspach Brytyjskich wydaje się znacznie młodsza. Niestety nie mieliśmy okazji porozmawiać ani z księdzem ani z rodakami gdyż mała przyzwyczajona do standardów mszy irlandzkich zaczęła rozrabiać i musieliśmy wyjść wcześniej. Tu mała dygresja. Na mszach katolickich w UK dzieciaki zazwyczaj się zbierają i idą na katechezę rysować, malować itp. W Irlandii dzieciaki dokazują na całego, hulaj dusza w kościele, piekła nie ma, ku uciesze księdza i wszystkich ludzi zgromadzonych. Właściwie dziecku na mszy w Irlandii można wszystko. Inaczej jest na mszy w Polsce, gdzie dziecko siedzi grzecznie i pokornie w ławce. W naszej małej Irlandce raczej odezwał się dzisiaj duch świętego Partyka a nie świętego Stanisława. Po mszy niezbyt po katolicku postanowiliśmy udać się do miasta zrobić zakupy. Tak się złożyło, że po wczorajszym przylocie i po bio kontroli na lotnisku właściwie w lodówce mieliśmy tylko dwa słoiczki z jedzeniem dla małej.

Tekst publikowany w imieniu znajomego fana NaszaNowaZelandia.pl, który postanowił z rodziną wyemigorwać do Nowej Zelandii. Ponieważ nie jest on zwierzem społecznościowym przekazuje Wam relację z Nowej Zelandii za posrednictwem mojego konta dlatego nie będę odnosił sie do uwag czytelników ponieważ nie jestem autorem tekstów ale mam nadzieję, że zapozna się z Waszymi opiniami przeglądając komentarze poniżej. Życzę miłej lektury. Rafał

---------------------------------------------------------

Właściwie o tym, że jest sobota a nie piątek uświadomił nas oficer imigracyjny na lotnisku, nie wiedzieć czemu przez ostatnie parę miesięcy byłem przekonany, że przylecimy szóstego w piątek a nie siódmego w sobotę i nawet zarezerwowałem hotel i umówiłem się na wizytę w banku właśnie na piątek. Naprawdę dziwne uczucie jak człowiek traci rachubę czasu ale podczas ponad dwudniowego lotu wszystko jest możliwe. Lotnisko w Auckland nie jest wcale takie duże jak mogłoby się wydawać. Jeśli porównać je do lotnisk europejskich można się pokusić o Gatwick, naprawdę nie da się zgubić. Na swój sposób jest nawet przytulne i ciche. Bardzo widowiskowe jest podchodzenie do lądowania, szczególnie Jumbo Jetem. Leci parę metrów nad wodą by właściwie ni z tego ni z owego dotknąć ziemi, która dla niektórych jest końcem dla innych jest początkiem świata. Wszystko w zależności od punktu siedzenia. My w trakcie lądowania siedzieliśmy akurat przy oknie zajmując jeden cały rząd w kąciku przeznaczonym dla rodzin z małymi dziećmi. Jeśli leci się z dzieckiem poniżej dwóch lat warto postarać się o rezerwację miejsc tuż za dzielnikami w samolocie. Stewardesy przyniosą specjalne łóżeczko dla dziecka, które zamontują na partycji. Rodzice będą mieli o wiele bardziej komfortowy lot niż gdyby siedzieli gdzieś w środku. W naszym przypadku maleństwo już nie jest takie małe i siedzenia za partycją nie zdałyby egzaminu z tego względu, że oparcia foteli się nie rozkładają. Podnieśliśmy w trakcie lotu oparcia dwóch foteli tworząc dla małej małe łóżeczko. Zaraz po starcie zarówno z Paryża jak i z Seulu rozebraliśmy małą do piżamki i większość lotu przynajmniej tego pierwszego ze zmianą czasu przespała.

Teraz mała niespodzianka. Spędzając tyle czasu w fotelach samolotu udało mi się wraz z żoną wypróbować kilka nowych pozycji męsko-damskich. Trudno ich szukać u Wisłockiej lub Lwa-Starowicza. Całe szczęście że Sarenka jest drobnej postury, no w końcu ma figurę sarenki. Parę pozycji do przetestowania w Jumbo Jecie na wysokości 12 tysięcy kilometrów pędząc z prędkością 1000 kilometrów dookoła ziemi z małym dzieckiem. Bezcenne.

Pozycja na akrobatkę

Tylko dla dziewczyn bardzo wysportowanych, najlepiej ćwiczących jogę lub aerobik. Królewna (córeczka) rozłożona na dwóch fotelach, smacznie śpi, tatuś siedzi na fotelu najbardziej wysuniętym na prawo, mamusia wtulona głową w tatusia a nogi na stoliczku wysuniętym z fotela najbardziej przy oknie.

Pozycja na kanapkę

Ta sprawdziła się w ostatnim etapie podróży. Tatuś siedzi na fotelu najbardziej przy oknie mamusia trzyma nogi na kolanach tatusia, głowę przy przejściu a maleństwo śpi przytulone na mamusi.

Pozycja na big maca

Sprawdza się kiedy maleństwo koniecznie chce się przytulić i do mamy i do taty. Tatuś na fotelu przy przejściu mamusia na środkowym fotelu wtulona w tatusia, maleństwo na mamusi. Przypomina potrójną łyżeczkę dla wtajemniczonych.

Pozycja na kreta

Ta pozycja podobnie jak pozycja na kanapkę daje tatusiowi lub mamie małą szansę na sen. Warunek jest taki, że znaczek zapiąć pasy nie może świecić a stewardesa, która patroluje dany przedział nie może być zbyt upierdliwa. Maleństwo leży na fotelach najbardziej przy oknie, mama lub tata śpi na fotelu przy przejściu. A drugi rodzic skulony na podłodze pod fotelami. W jumbo są konwertery napięcia pod fotelami, więc pod fotelem środkowym nie ma zbyt dużo miejsca. Trzeba się trochę powyginać ale da się zdrzemnąć przez chwilkę.

Właściwie nie ma wygodnej pozycji w klasie ekonomicznej i o jakimkolwiek śnie przez dwa dni można zapomnieć.

Również branie melatoniny można sobie podarować. Dla rodziców tylko pogorszy sprawę. Dawanie syropu dziecku to porażka. Rodzice obok lecieli z synkiem w podobnym wieku, dali mu syropek przy pierwszym locie do Seulu ale w drugim po prostu już nie zadziałał i całą noc w drodze do Auckland im bajzlował. Nasza spała nawet bez syropu. Warto pamiętać o jednym. Nie jesteście jedynymi rodzicami, którzy lecą na tej trasie z małymi dziećmi a stewardesy potrafią być naprawdę pomocne. Mimo spartańskich warunków da się to przeżyć ale pamiętajcie o solidnym zapasie pieluszek. My zabraliśmy około dziesięciu i ledwo starczyło. Lepiej wziąć mniej ubranek i więcej pieluszek. Jeśli chodzi o jedzenie dla dzieci w samolocie, dzieciaki mają różne gusta. Naszej za bardzo nie smakowało i dobrze, że mieliśmy dla niej obiadki. Bio-Security w Auckland nie robiło z tego żadnego problemu. Na następny lot pewnie zastanowimy się czy nie lecieć z Air New Zealand, które oferuje fotele rozkładające się do czegoś na kształt łóżka. Problem w tym że mała pewnie będzie większa i już się to nie sprawdzi. Ci z Was, którzy mają czas na załatwienie wizy tranzytowej do stanów i lecą z dzieckiem w podobnym wieku powinni się zastanowić. Wszystko również zależy od waszych gabarytów. Dwa duże miśki i pulpecik raczej nie będą miały wygodnie w klasie ekonomicznej. Mimo tego, że w naszym samolocie jest więcej miejsca niż w airbusie 320 pamiętajcie, że czeka was 30 godzin na dwóch metrach kwadratowych.

Tekst publikowany w imieniu znajomego fana NaszaNowaZelandia.pl, który postanowił z rodziną wyemigorwać do Nowej Zelandii. Ponieważ nie jest on zwierzem społecznościowym przekazuje Wam relację z Nowej Zelandii za posrednictwem mojego konta dlatego nie będę odnosił sie do uwag czytelników ponieważ nie jestem autorem tekstów ale mam nadzieję, że zapozna się z Waszymi opiniami przeglądając komentarze poniżej. Życzę miłej lektury. Rafał

---------------------------------------------------------

Z rocznym dzieckiem przy podejmowaniu decyzji o emigracji raczej szaleństwa nie są wskazane. Z perspektywy dwóch lat, które minęły od czasu rozpoczęcia tego procesu muszę stwierdzić że nie jest to ani łatwe, ani tanie, ani szybkie. Zaczynam rozumieć dlaczego niektórzy postanawiają zaoszczędzić sobie trochę bólu głowy i część papierkowej roboty zlecają to za ciężkie pieniądze różnorodnym firmom, które się w tym specjalizują. Tu trzeba zaznaczyć że firmy takie muszą posiadać odpowiednią certyfikację i nikt włącznie z moją skromną osobą nie może udzielać jakichkolwiek rad na temat procesu emigracyjnego. Ja i tak to należy traktować (red. podobnie jak wszyscy użytkownicy NaszaNowaZelandia.pl) mogę tylko opisać moje wrażenia z przechodzenia przez proces SMC i jak myśmy się to tego zabrali z żoną.

Po pierwsze język

Niby jest to banalna sprawa, ale jeśli myśli się o wyjeździe do jakiegokolwiek kraju trzeba znać język jakim posługują się jego mieszkańcy. IELTS był pierwszym egzaminem językowym do jakiego podchodziłem i muszę stwierdzić że jest cholernie trudny. Chodzi tu bardziej o jego formę i cel niż o to jak trudne są zadania. Generalnie w przypadku egzaminów innego typu podchodzi się do kolejnych egzaminów i albo się je zdaje albo nie. W Przypadku IELTS czegoś takiego nie ma, tego egzaminu nie da się nie zdać, ten sam test jest przeznaczony zarówno dla kogoś kto tylko potrafi się przedstawić po angielsku jak i dla Native Speaker, który włada tym językiem przez całe swoje życie i z tego właśnie wynika jego trudność. Raczej nie wyjdzie się z niego zadowolonym. To co jest w nim trudne to bardzo mała ilość czasu. Żeby zdać IELTS’a na odpowiednim poziomie, trzeba nie tylko mówić po Angielsku ale myśleć po Angielsku. Piątka z angielskiego w szkole raczej o niczym nie świadczy. Testy są ważne dwa lata więc jest to pierwszy krok.

Po drugie dokumenty

Trzeba przeanalizować absolutnie wszystkie informacje i sprawdzić jakie dokumenty będą wymagane. Czasami załatwienie transkryptów z uczelni wcale nie będzie takie szybkie i proste jak się wydaje, wyciągnięcie aktów urodzenia też trochę potrwa. Część z tego można zacząć załatwiać jeszcze przed całym procesem. Jest tego dużo. Będą to różne dokumenty dla różnych osób starających się o różne wizy więc nie ma co się rozpisywać. Trzeba dokładnie poczytać w źródłach.

Po trzecie losowanie

Trochę szczęścia zawsze się przydaje, my zostaliśmy wylosowani po dwóch tygodniach, ale wiem że niektórzy ludzie czekają parę miesięcy zanim ich wyciągną z koszyka do rozpoczęcia procesu wizowego. Jeśli zostanie się wylosowanym skontaktuje się z wami osoba z oddziału imigracyjnego by zweryfikować podane informacje. Na tym etapie trzeba będzie udowodnić, że nie jest się wielbłądem i dokumenty się przydadzą. W naszym przypadku pani zakwestionowała moje wykształcenie i uczelnię, ta jednak jak byk stała w wykazie i udało się w miarę szybko sprawę wyprostować odzyskując odebrane punkty. Generalnie trzeba być przygotowanym na wymianę korespondencji.

Po czwarte zdrowie

Może nie jest to oczywiste ale trzeba być cholernie zdrowym a jeśli emigrujesz z rodziną to cała ekipa musi być zdrowa, włącznie z tymi osobami które nie emigrują. Przygotuj się na to, że pobiorą Ci kilkanaście próbek krwi, prześwietlą cię kilka razy, bo zdjęcie klatki piersiowej musi być odpowiedniej jakości, no a na koniec rozbiorą cię do naga by dokładnie zbadać. Nie jest to przyjemne, ale jeśli cokolwiek znajdą, o emigracji możesz zapomnieć. Do Nowej Zelandii wpuszczają tylko ludzi absolutnie zdrowych. Badania nie są również tanie. Mogą być wykonane tylko przez wybranych lekarzy.

Po piąte papierkowa robota

Dokumentów które trzeba zgromadzić i wypełnić jest multum. Dobra wiadomość jest taka, że jeśli jesteś na tym etapie i przydzielili Ci oficera imigracyjnego masz kogoś kto Ci w tym pomoże. Zapomnij o polskich urzędnikach. Czasu jest jednak niewiele, około trzech miesięcy a skompletowaną dokumentację przesyła się kurierem.

Po szóste rozmowa

Pod sam koniec procesu emigracyjnego trzeba porozmawiać z oficerem emigracyjnym, jest to właściwie formalna rozmowa, po której zdecyduje czy wpuścić Cię z rodziną do Nowej Zelandii. Czy da się do tego przygotować nie wiem, mi wydała się ta rozmowa całkiem przyjemna i miła a pytania w miarę oczywiste, na które człowiek który świadomie decyduje się wyemigrować do Nowej Zelandii powinien znać odpowiedzi. Warto zadbać o dobre stacjonarne połączenie, raczej unikać telefonów komórkowych. W moim przypadku podałem komórkę i ani oficer mnie nie słyszała dobrze ani ja jego. Musiałem na szybko znaleźć aparat stacjonarny by dokończyć rozmowę.

Po siódme bilet

Po rozmowie przyjdzie czas na decyzję. Z tego co wiem mogą być to trzy decyzje. Opcja pierwsza. Kompletnie odmówią. Opcja druga. Jeśli wszystko jest ok lecz brakuje w tym momencie oferty pracy przyznają wizę Work To Resience, czyli odroczą decyzję. Opcja trzecia. Przyznają Rezydenturę. Przy założeniu, że jest to jedna z tych dwóch ostatnich decyzji trzeba kupić bilet, im wcześniej tym lepiej bo bilety do Nowej Zelandii nie są wcale tanie.



Cały proces zajmuje od kilku miesięcy do roku czasu jak to było w naszym przypadku. Naprawdę trzeba być wytrwałym i mieć zdrowie, w przenośni i dosłownie. Nie będę udzielał porad, bo po prostu nie wolno. Każdy musi przez to przejść na swój sposób i najlepiej w pełni samodzielnie.

Tekst publikowany w imieniu znajomego fana NaszaNowaZelandia.pl, który postanowił z rodziną wyemigorwać do Nowej Zelandii. Ponieważ nie jest on zwierzem społecznościowym przekazuje Wam relację z Nowej Zelandii za posrednictwem mojego konta dlatego nie będę odnosił sie do uwag czytelników ponieważ nie jestem autorem tekstów ale mam nadzieję, że zapozna się z Waszymi opiniami przeglądając komentarze poniżej. Życzę miłej lektury. Rafał

---------------------------------------------------------

Wstęp

Nigdy nie byłem zbyt wylewny, zatem nie zamierzam prowadzić bloga ani tym bardziej udzielać się zbytnio na forum lub na facebooku, pomimo wykonywanego zawodu zawsze pałałem żywą antypatią to portali i serwisów społecznościowych mimo tego że swoją drugą połówkę poznałem właściwie dzięki jednemu z nich. Staram się jednak dotrzymywać obietnic a parę miesięcy temu, gdy Rafał pomógł nam w zorganizowaniu kupna biletów do Kiwilandii obiecałem że z chęcią napiszę parę słów jak już będzie po wszystkim i będziemy na miejscu.

Jesteśmy na miejscu, wylądowaliśmy wczoraj, na palniku stoi zupka pierwsze zakupy są rozpakowane, a Sarenka czyli moja żona i dwuletnia córeczka odsypiają trudy podróży w pokoju obok. Zdecydowałem że napiszę parę artykułów i poproszę Rafała o opublikowanie ich niekoniecznie w kolejności pisania w odstępach tygodniowych po odpowiednim zredagowaniu tak by było to pomocne dla tych z Was, którzy zamierzają bądź są w trakcie emigracji.

Czy jest to straszne, pracochłonne, trudne i wreszcie czy warto? Myślę że ocenicie sami, moje talenty literackie nie są może na miarę Szalonego Emigranta albo Paśnika, których wkład jest po prostu genialny i bardzo wartościowy dla każdego kto zamierza wyemigrować do Nowej Zelandii ale warto dorzucić również parę słów od siebie.

Czy ktoś kto wyemigrował może wyemigrować? Może i w naszym przypadku tak właśnie jest.
Dwa lata temu usiedliśmy z kartką i zdecydowaliśmy, że czas coś w życiu zmienić i spróbować czegoś nowego. Żona w tym czasie była w Irlandii już prawie pięć lat, ja około czterech. Bardzo wielu ludzi zadaje nam pytanie dlaczego właśnie Nowa Zelandia, włącznie z Nowozelandczykami. W Nowej Zelandii pierwszym który nas o to zapyta będzie najprawdopodobniej oficer emigracyjny podczas procesu wizowego i dobrze jest mieć przygotowaną odpowiedź.

Irlandia to był pewien etap w naszym życiu, myślę że bardzo fajny i jeszcze przez wiele lat będziemy do tego wracać. Ja byłem zarówno w Wielkiej Brytanii jak i w Irlandii. Poznałem te dwa kraje i muszę stwierdzić że są inne. Dla mnie generalnie ujmując, ludzie w Irlandii są fajniejsi. Wiem że jest to subiektywne wrażenie, ale tyle życzliwości która nas spotkała od rodowitych Irlandczyków a także Polaków mieszkających w Irlandii nigdy nie doświadczyliśmy w Polsce. I nie chodzi tu o jakąkolwiek pomoc, bo na emigracji każdy powinien liczyć na siebie, to wiedzieć trzeba. Chodzi o zwykłą ludzką życzliwość. Po sześciu latach nasi przyjaciele i znajomi urządzili nam naprawdę wspaniałe i wzruszające pożegnanie, takie rzeczy zapadają w pamięć. Na pytanie dlaczego Nowa Zelandia, można sobie odpowiedzieć nie wprost. W Kanadzie jest za zimno, w Skandynawii za ciemno, w Irlandii zaczyna być bardzo nieciekawie, w UK zaczyna być niebezpieczne dla emigrantów, a w Australii są wredne małe jadowite zwierzątka, co nam zatem zostaje? Oczywiście Nowa Zelandia.

Na NZHerald znalazłem artykuł, którego autorką jest Rebbecca Kamm „Waiheke: Ladies at leisure on an isle idyll”. Tytuł brzmiał tak intrygująco, że postanowiłem przeczytać go od deski do deski bo nie mogłem pojąć jak Waikeke Island można widzieć jako idylliczną wyspę. Okazuje się, że można i mi ta wizja też się spodobała tylko musiałem szerzej „otworzyć oczy”.

Podczas podróży do Nowej Zelandii odwiedziłem Waiheke. Była to nasza pierwsza w krainie Kiwi podróż promem. Przyznam, że na kolana mnie nie powaliła, nawet retrospekcja po latach nie dawała mi wrażenia, że byłem w miejscu niezwykle pięknym i wartym głębszej refleksji. Dlatego postanowiłem przeanalizować tekst Rebeki, przypomnieć sobie czy Monika, moja współtowarzyszka podróży była zachwycona a jeśli tak to dlaczego. I na końcu, dlaczego przez moje męskie spojrzenie ominęło mnie coś co było warte znacznie więcej niż się wydawało i jak uniknąć tego w przyszłości aby nie tracić ukrytego piękna z oczu.

Jak zauważa autorka oryginału wyspa położona nieopodal Auckland ma specyficzny mikroklimat a leżąc w zatoce pośród wielu wysp współdzieli go z innymi. Na czym polega fenomen. Otóż kiedy nad Auckland kłębią się chmury nad Waiheke świeci słońce. Przyznam, że tego nie zauważyłem. Jak dla faceta ot po prostu pogoda, tam padało, tu świeci Słońce. Trzeba by zapytać meteorologów czy jest to fakt czy tylko złudzenie autorki ale nawet jeśli to tylko przypadek Rebeka to zauważyła. Jest też coś ważniejszego. Urzekło ją coś prostego, coś co facetowi jak ja umknęło a szkoda bo sposób podejścia do zaistniałej sytuacji autorki jest znacznie bardziej barwny i romantyczny a to zwiastuje chociażby możliwość większego zaangażowania emocjonalnego w wykonywane zdjęcia na wyspie. Ten argument do mnie jako pasjonata fotografii przemawia idealnie. Tak, tak Panowie. Panie widzą świat barwniej niż my. Wniosek. Obserwuj kobiety wokoło, traktuj je jak swoje dodatkowe zmysły a może uchwycisz więcej. Jeśli nie to i tak nic nie tracisz.

Sama Waiheke to faktycznie świetnie zorganizowana wysepka z wieloma atrakcjami praktycznie dla każdego i w każdym wieku. Można tam popływać na desce, z maską, na żaglówce, kajakiem, pobyczyć się na plażach z czego jedna, Onetangi ma 2,5 km długości, jest szeroka i piaszczysta. Plaże jest więcej, praktycznie tyle ile zatoczek więc, możesz znaleźć coś dla siebie. Można wypożyczyć rower lub skuter i przemknąć z jednego krańca na drugi bez większego wysiłku w kilka godzin. W kilka godzin można też przemieszczać się lokalnym autobusem, hop in - hop off, uwielbiam to. Jest sporo ścieżek do spacerowania zarówno w poprzek jak i dookoła wyspy dzięki czemu można podziwiać jest zakątki jak urocze małe zatoczki z zakotwiczonymi jachtami, niewielkie osiedla domków parterowych z miniaturowymi ogródkami czy piękne winiarnie z eleganckimi wjazdami, alejkami, dziedzińcami, architekturą i rozległymi plantacjami winogron z elegancko przystrzyżoną trawą. Winiarnie to chyba element najbardziej idylliczny na Waiheke. W odpowiednim oświetleniu nawet facet to zauważy.

Jedno czego zawsze żałuję kiedy jestem w nowym miejscu to, że nie zawsze udaje nam się tam zostać na noc tam gdzie byśmy chcieli. Czasami aby zrealizować założony plan śpi się tam gdzie należy a nie tam gdzie mogłoby być przy najmilej. Podróż z ograniczonym terminem długości niesie ze sobą ten dyskomfort, a na Waiheke podobno warto spędzić noc lub dwie. Wyspa daje możliwość spędzenia nocy w najróżniejszych warunkach, od pól namiotowych przez apartamenty z własnym wyżywieniem, gdzie posiłki przygotowuje się w świetnie zagospodarowanych kuchniach, po eleganckie hotele. W Większości form zakwaterowania oferuje również miejsce na grilla co w Nowej Zelandii można uznać za standard biorąc pod uwagę nowozelandzkie zamiłowanie do grillowania. Czyżbyśmy mieli coś wspólnego? Tak, ale tylko zamiłowanie. Jak wspomina Autorka warto zainwestować w nocleg w apartamencie. Daje to swobodę wyboru kiedy i gdzie jemy oraz, co ważne dla budżetowych turystów oszczędność gdyż ceny konsumpcji w lokalach nie różną się od cen w Auckland. W dobrej winiarni zapłacisz jeszcze więcej ale warto, szczególnie za obiad na tarasie z widokiem na pagórki pełne krzewów winnych rozciągające się od podnóża wzgórza na którym położna jest winnica aż po horyzont to widok wart sporych pieniędzy, szczególnie kiedy człek syty a w głowie miło szumi nowozelandzkie winko. Podsumowując ten temat. Baranina była wyśmienita, wino przednie a rachunek nas nie zaskoczył bo przecież ceny są w karcie. Było warto.
Co do winiarni to nie można przegapić wizyty na wycieczce z testowaniem wina. Nie jest to impreza dla znawców, wręcz przeciwnie i nikt się tego nie wstydzi – dla laików. Można tu nie tylko spróbować różnych gatunków win o różnym smaku, zapachu, kolorze ale dowiedzieć się dlaczego takie są, dlaczego takie mają być i dlaczego nie powinny być inne bo jeśli są to znaczy, że to ocet a nie wino. Rebeka dowiedziała się np. że 2010 Rosé Methode Traditionelle to wino musujące wyprodukowane z winogron rosnących wyłącznie na Waiheke - podobno. Najcenniejsza nauką była jednak wiadomość, że im mniejsze bąbelki tym szlachetniejszy trunek. My z kolei dowiedzieliśmy się dlaczego większość nowozelandzkich win ma metalowe nakrętki a nie korek. Otóż korek jest tak popularny w Europie, że praktycznie rozchodzi się na pniu i dla Nowej Zelandii nie starcza, nie tylko dla niej zresztą. Opracowana w Nowej Zelandii metoda zakręcania win okazała się nawet lepsza od ich korkowania więc dla konsumenta, żadna strata. Czy to tylko chwyt PR-owy czy prawda nie mnie sądzić bo jak byłem laikiem w kwestii win przed wycieczką tak jestem nim do dziś tyle, że o kilka faktów z wiedzy fachowej bogatszym. Jednak warto było się wybrać, posłuchać świetnie prowadzącego someliera i skosztować różnorodnych trunków.   

Ostend Market. Rebeka miała to szczęście, że nocowała na wyspie a wczesnym porankiem udała się na bazarek spotykając budzących się do życia mieszkańców i artystów dla których wyspa stała się domem. Fajne jest to, że większość turystów opuszcza wyspę wraz z ostatnim promem więc wieczór staje się bardzo lokalny. Taki sam jest poranek gdyż prom wypływa z Auckland dość późno jeśli weźmiemy pod uwagę, że na wyspie wstaniemy wystarczająco wcześnie aby obejrzeć wschód Słońca. Wczesnym rankiem można na bazarze spotkać mieszkańców na porannej kawie, spokojnie porozmawiać, poczuć urok miejsca. Lokalne bazary powinny być obligatoryjnym punktem każdego wypadu. Mają swój urok. Kiedy Rebeka odwiedziła Ostend Market było akurat przed świętami więc możecie sobie wyobrazić ogrom dobrodziejstw i dla oka i dla podniebienia. Kiedy my odwiedziliśmy Waiheke trafiliśmy na niecodzienny spektakl. Panie zorganizowały wyprzedaż odzieży damskiej z jednego butiku w postaci pokazu mody. Poprzebierały się same, przyodziały koleżanki i paradowały na czerwonym dywanie. Publika szalała. Towar sprzedawał się świetnie bo sprzedaż zorganizowana była w postaci aukcji. Kobitki licytowały jedna przez drugą a jaki miały przy tym ubaw! Dla faceta nic specjalnego, ot baby poprzebierane w dziwaczne łaszki, ni przykleił ni przyłatał a kobiece oko widziało coś więcej. Monika nie bacząc na moje zniechęcenie zatrzymała nas tu na dłuższą chwilę, dzięki temu udało mi się zrobić kilka zdjęć. Dzisiaj wspominam to z uśmiechem na twarzy, warto było zostać tam 10 min dłużej – dzięki kobiecemu spojrzeniu. Pędźmy dalej po tej babskiej wyspie.

Rebeka wraz z babcią odwiedziły podczas swojego pobytu Waiheke Museum and Historic Village gdzie można zobaczyć rekonstrukcje chałup wraz z izbami, które niegdyś stały na plaży, wioskę z lat trzydziestych ubiegłego wieku i oryginalne więzienie z Waiheke.
Dla osób poszukujących wrażeń artystycznych warty odwiedzenia jest centrum sztuki gdzie znajdziecie teatr, kino, galerię sztuki a także Whittaker’s Musical Museum z kolekcją antycznych instrumentów muzycznych.

Po tych wszystkich atrakcjach, spacerach po wyspie, porannej wizycie na bazarku i rozmowach przy kawie z mieszkańcami, niecodziennym pokazie mody, wizycie w muzeach i centrum sztuki, późnym obiedzie w winiarni gdzie można się zapomnieć i spędzić całe popołudnie i wieczór, lądujemy na tarasie naszego apartamentu z widokiem na morze, otwieramy kolejną butelkę nowozelandzkiego wina i konsumujemy bajecznie kolorowy zachód Słońca nad naszą zatoką. A w około słychać szum fal delikatny świst wiatru. Daleko na horyzoncie przebija się co jakiś czas światełko ze SkyTower pogrążonego w chmurach.

W taki oto sposób ze zwykłej wyspy, komercyjnej atrakcji turystycznej, trafiamy na idylliczną wyspę w której nie jeden artysta się zakochał, spędzamy tu magiczny weekend dzięki Rebece Kamm, która pozwoliła mi spojrzeć na Waiheke kobiecym okiem.

Wpadł mi w ręce tekst od Pani Marii Nowak dotyczący Świat Bożego Narodzenia w Nowej Zelandii, którym od razu postanowiłem się z Wami podzielić za zgodą Pani Marii za co z gory dziękuję bo takie relacje z życia wzięte są dla naszych czytelników na wagę złota.

Zapraszam do lektury.

Rafał Żurmanowicz

-----------------------


Do Świąt Bożego Narodzenia w wydaniu nowozelandzkim nie byłam przyzwyczajona i przygotowana. Po pierwsze, to inna pora roku – grudzień to w Nowej Zelandii początek lata, a wiec mnóstwo kwiatów i zieleni.
Po prostu wszystko kwitnie w kolo. To zupełnie inna atmosfera i aura od tej, jaką pamiętam z lat dziecięcych i młodzieńczych, kiedy świętom w moich rodzinnych stronach pod Przemyślem towarzyszył śnieg i mróz. Kiedy z rodzicami i rodzeństwem szliśmy na pasterkę i msze w dniu Bożego Narodzenia policzki zdobił zimny rumieniec, a pod nogami skrzypiał zmrożony śnieg. W największym mieście Nowej Zelandii, Auckland, gdzie od 19 lat mieszkam z rodziną, skóra, owszem, również się może zarumienić, ale od promieni słonecznych, które w okresie świat świeci najmocniej i najwyżej.

 

Podczas świątecznego spaceru po jednej z setek okolicznych plaż, pod bosymi nogami , cicho osuwa się  piasek.  Podczas bezchmurnego dnia bywa bardzo gorący, zwłaszcza na ciemnych wulkanicznych plażach zachodniego wybrzeża. Trzeba uważać, aby nie poparzyć stóp.

Choinki, sosnowe i świerki, jak w Polsce obwiesza się ozdobami niemal w każdym dom. Niektóre są fantazyjnie przystrojone np. kolorowymi muszlami. Największe drzewka, - sztuczne bądź naturalne – obwieszone, jak w Europie, bombkami, złotymi i srebrnymi łańcuchami, ukoronowane gwiazdami, świecące kolorowymi żarówkami, zdobią główne ulice i skwery. Najwięcej udekorowanych drzewek jest w centrach handlowych. Zachęcają do spędzenia tam czasu i pieniędzy.

Nowa Zelandia ma swoja, oryginalna choinkę, której nie trzeba dekorować. Nie sa to wspomniane sosny czy świerki. To endemiczne, rozłożyste drzewo liściaste zwane puhutukawa. Potocznie nazywane jest drzewem Bożego Narodzenia. Nie trzeba je dekorować, bo pięknie zakwita czerwonymi kwiatami właśnie na święta. Rośnie w parkach i przy plażach. Wielu mieszkańców spędza świąteczne dni w cieniu drzewa pohutukawa.

Właściciele centrów handlowych zatrudniają świętych Mikołajów, w kulturze anglosaskiej nazywanych po prostu Santa. Spocony Santa bardzo cierpi, bo mimo lata musi nosić sztuczny kożuch, ciepła czapkę i wysokie buty. Tego wymaga tradycja, ma bowiem wyglądać dokładnie tak, jak w bajkach dla dzieci. Ubrany w podkoszulek i szorty nie byłby dla dzieci wiarygodny. Sztuczna broda także go nie chłodzi. Santa rutynowo bierze na kolana dzieci, a matki i ojcowie pstrykają zdjęcia. Być   Santa  w Nowej Zelandii  to spory  wysiłek, zwłaszcza kiedy przypieka  słonce.

„Zawodowi „ Santa maja przez cały grudzień pełne ręce roboty. Już na początku miesiąca „musza” uświetniać świąteczne pochody, zwane „Santa Parades”. Ulicami miast i miasteczek przemierza kawalkada przebierańców – pieszo i na udekorowanych pięknie pojazdach.

Bardzo podobają mi się świąteczne dekoracje domów prywatnych. Właściciele niektórych nie szczędzą pieniędzy na prąd elektryczny obwieszając fasady setkami różnokolorowych żarówek. Te najpiękniej oświetlone (nawet przez 2 miesiące) przyciągają gapiów z rożnych stron miasta, jak ten, na zdjęciu, znajdujący się w pobliżu naszego  naszego domu.

Dla Nowozelandczyków okres świąteczno-noworoczny to dodatkowy, długi urlop. Wiele firm zamyka się aż na 2 tygodnie. Kto może, a prawie wszyscy mogą, uciekają w plener  do domków letniskowych lub na wypełnione po brzegi wczasowiczami pola kempingowe. Unosi się nad nimi zapach grillowanych ryb, baranich kiełbasek czy w krwistego steka wolowego.

A Polonia? Zachowuje polskie tradycje. Oczywiście, nie można pominąć kolacji wigilijnej z tradycyjnym opłatkiem i polskimi potrawami. W naszym przypadku przygotowuje ja moja siostra, Halina i jej nowozelandzki mąż Chris, który polubił polskie dania. Zresztą trojka ich dzieci również. Spotykamy się wiec w każdą wigilie domu Haliny. Oprócz mnie, męża, naszego syna i rodziny siostry, każdego roku w naszej kolacji wigilijnej uczestniczą także zaprzyjaźnieni Nowozelandczycy. Polskie dania bardzo im smakują. Cenią sobie zwłaszcza barszczyk z uszkami. Niestety w Nowej Zelandii nie jada się karpia, dlatego te role odgrywa z powodzeniem świetny snapper, biała i bez ości ryba z oceanu.

Oczywiści e przed kolacją wigilijną dzielimy się wszyscy opłatkiem. Ważną częścią tego wieczoru są telefony na druga stronę globu z życzeniami do naszych bliskich w Polsce.

Dla trojki dzieci mojej siostry wielką radość sprawiają prezenty. Czekaja z niecierpliwością, kiedy leżące pod choinka pudelka będą mogły otworzyć. Oczywiście starsi także otrzymują prezenty i cieszą się nimi, jak dzieci.

W drugi świąteczny dzień spotykam się ponownie w tym samym gronie na obiedzie z tradycyjnym pięknie upieczonym przez Chrisa indykiem. Podawany jest z pieczonymi ziemniakami, także słodkimi nazywanymi z maoryska – kumara. Do tego dochodzą zielone sałatki a na deser nowozelandzka beza na zimno – pawlowa, na zwana tak od nazwiska słynnej rosyjskiej primabaleriny, która w latach 20 XX wieku występowała z wielkim powodzeniem w NZ.  Pawlową podaje się z bita śmietaną i owocami, najlepsze są pokrojone w kostkę owoce kiwi.

Polska pasterka odprawiana jest w noc wigilijna Auckland i Wellington przez polskich księży  (ze Zgromadzenia Chrystusowców), a w drugi dzień świąt odbywają się tradycyjne spotkania w Domu Polskim, ze wspólnym obiadem , poprzedzone łamaniem  się opłatkiem.

Z frekwencją na niedzielnych polskich nabożeństwach rożnie bywa, ale w czasie świąt kościół polski, pięknie udekorowany, zapełnia się po brzegi.

Tak wiec, podczas świąt w Nowej Zelandii, staramy się świętować po Polsku i po Nowozelandzku. W tym drugim przypadku, czyli korzystając z letniej aury.

Życzę Czytelnikom redakcji  „Magazynu Krzeszowickiego” i Doliny Informacji zdrowych, śnieżnych, lekko mroźnych świąt Bożego Narodzenia i pomyślności w 2012 roku.

Pozdrawiam maoryskim Kia Ora, które może oznaczać także – Na Zdrowie!

Maria Nowak


P.S.

Tekst ukazał się również w listopadowym numerze "Magazynu Krzeszowickiego"

W maju 2005 roku został uznany przez National Geographic Adventure za jeden z jedenastu najlepszych szlaków na świecie. Dystans Routeburn to 32 km, pokonuje się go najczęściej w 3 dni, można w 2 ale wtedy nie ma czasu by nacieszyć się miejscem. Na szlaku mamy do dyspozycji schroniska: Flats Hut (20 miejsc w chacie + 15 w namiotach), Falls Hut (48 miejsc w chacie), Mackenzie Hut (50 miejsc w chacie + 9 w namiotach) i Howden Hut (28 miejsc w chacie). Jednym ze sposobów na ochronę unikalnej nowozelandzkiej przyrody jest limitowanie miejsc noclegowych a tym samym ludzi pojawiających się w ciągu doby / sezonu turystycznego. Jak na tak popularny szlak to miejsc niewiele a i ludzi też zbyt wielu nie spotyka się na swojej drodze. Rezerwacji dokonuje się na stronie Department of Conservation (www.doc.govt.nz), najlepiej z dużym wyprzedzeniem. Ja rezerwowałam treki 5 miesięcy przed wylotem na antypody i np. na Milford było już za późno a na Routeburn zostało niewiele miejsc wolnych. Polujcie począwszy od lipca każdego roku.

Routeburn Track znajduje się w południowo-zachodniej części wyspy, prowadzi przez dwa parki narodowe MT ASPIRING i FIORDLAND. W Fiordland National Park znajdują się 3 spośród 9 Great Walks, jest to jeden z pięciu największych parków narodowych na świecie. Szlak jest dostępny od listopada do kwietnia a poza tym okresem panują tam warunki zimowe i może być odwiedzany wyłącznie przez doświadczonych piechurów.

Routeburn ma jedne z najbardziej różnorodnych krajobrazów: lasy w tym deszczowe, szczyty gór, flora alpejska, jeziora, wodospady kaskadowe i panoramiczne widoki.

Szlak jest dwukierunkowy ale przeważnie pokonuje się go od strony Glenorchy i kończy w Divide. Przy okazji rezerwacji noclegów na szlaku dobrze jest od razu pomyśleć o transporcie. Do dyspozycji mamy m.in. przewoźników: Info & Track Centre i Kiwi Discovery. Koszt transportu z Queenstown do Routeburn Shelter i z Divide Shelter do Queenstown to 110 dolarów nowozelandzkich, rezerwacji można dokonać przez strony internetowe. Nie liczcie na wolne miejsca w busach i autobusach a na tzw. stopa możecie czekać w tamtejszych warunkach nawet kilka dni.

Za wstęp do parków narodowych nie są pobierane opłaty natomiast koszty noclegów w chatach górskich są dość wygórowane i wynosiły w tym sezonie 51 dolarów za jeden nocleg. W każdej z tych chat była do dyspozycji 1 lub 2 sale z piętrowymi lub ustawionymi w rzędzie łóżkami (konieczne własne śpiwory), kuchnia z kuchenkami gazowymi i kominkiem wokół, którego można rozwiesić na drążkach przemoczoną odzież oraz skromne łazienki z wyłącznie zimną wodą. Chaty nie maja zaplecza gastronomicznego i żywność na 3 dniową wędrówkę trzeba zabrać ze sobą. Miłośnicy luksusu mogą skorzystać z usług Routeburn Track Guided Walk i pokonać ten szlak w opcji all-inclusive. Za 1100 dolarów można otrzymać prywatne kwatery w górach z ciepłą wodą, miękką sofą, zimnym piwem i przez 3 dni będzie nam towarzyszył przewodnik górski.

Routeburn Track przypomina książkę z trzema rodziałami.

Dzień pierwszy (Routeburn Shelter - Falls Hut): na tym odcinku podczas trekingu przechodzi się przez kilka mostów wiszących poprowadzonymi nad rzekami górskimi, przez lasy bukowe obrośnięte mchem i grzybami, przez ogromne połacie paproci a w miarę wspinania ukazuje się widok doliny oraz Mt. Somnus (2293 m.n.p.m) i Mt Momus (2148 m.n.p.m).

Dzień drugi (Falls Hut - Lake Mackenzie Hut): to przepiękne sub-alpejskie krajobrazy z najwyższym punktem szlaku Harris Saddle (1255 m.n.p.m), rude trawy i między nimi dostojna alpejska stokrotka, dużo wspinania a potem stromo w dół przez omszone lasy do chaty nad jeziorem.

Trzeci dzień (Lake Mackenzie Hut - The Divide): to lasy deszczowe, bajecznie pokryta mchem, porostami i grzybami cała roślinność, wodospady i dużo, dużo deszczu. Tereny obu parków narodowych charakteryzują się wysokimi opadami deszczu i zmienną pogodą. Warunki pogodowe są nieprzewidywalne. Niskie temperatury, śnieg, silne wiatry i ulewne deszcze, które mogą powodować przejściowe podpopienia szlaku, mogą wystąpić o każdej porze roku.

Prawdziwa zmorą tych terenów są sandflies - małe muszki przypominające nasze owocówki, gryzące wściekle. Ukąszenia diabelnie swędzą. Pojawiają się całymi chmarami i nie sposób się od nich odgonić, gryza całe ciało łącznie z powiekami. Można je tępić dostępnymi w Nowej Zelandii środkami z DEETem. Według legend maoryskich miały zmiechęcić ludzi do zapuszczania się w te dzikie tereny, taki naturalny sposób ochrony przed ręką ludzką.

To cykady skutecznie zagłuszały amerykańską grupę rockową. Teraz jestem już w stanie uwierzyć, że samce tych pluskwiaków wygrywają na narządach zwanych tymbalami dźwięki o niespotykanym natężeniu powyżej 100 dB.

W miasteczku Haast droga SH6 skręca w głąb wyspy i jest to jedna z 3 dróg, która przecina Alpy i daje możliwość przejechania na zachodnie wybrzeże wyspy południowej. Przełęczą Haast'a kierujemy się do Wanaka (ok. 145 km). Do lat 60-tych była to wyboista szutrowa droga i dopiero w połowie lat 90-tych wyścielono Haast Pass asfaltem na całej długości. Dla mnie Haast i Arthur's Pass są najbardziej malowniczymi drogami Nowej Zelandii. Przepiękne górskie łańcuchy Parku Narodowego Mount Aspiring i dwa ogromne polodowcowe jeziora Wanaka (42 km długości, w najszerszym miejscu 10 km) i Hawea o nierealnych kolorach. Wzdłuż całego Haast Pass znajdują się liczne parkingi i punkty widokowe, można też pokusić się o krótkie 30-50 minutowe spacery np. do wodospadów.

Miasteczko Wanaka poza parkiem złudzeń optycznych Puzzling World nie ma nic do zaoferowania. Zatem tankowanie i dalej w drogę. Naszym punktem docelowym tego dnia było Queenstown – miasto do złudzenia przypominające atmosferą polskie Zakopane. W Wanaka zjeżdżamy z SH6 i docieramy do stolicy nowozelandzkich Alp najkrótszą drogą prowadzącą przez góry.

Kto słyszał o Queenstown ten pewnie słyszał o Fergburgerze przy głównej ulicy Shotover. Niemal przez całą dobę można tam za bagatela 10-18 dolarów zjeść hamburgera, który pozytywnie zaskakuje wielkością i smakiem. W dzień trzeba spokojnie zarezerwować godzinę na dotarcie do okienka w celu złożenia zamówienia. Koło północy jest już dużo szybciej.

Queenstown jest przepięknie położone. Jest to bez wątpienia raj dla wielbicieli sportów ekstremalnych. Za 150 – 250 dolarów można spróbować sił w: bungy jumping, jetboating, rafting, canyoning, flying, gliding czy skydiving.

Po przyjeździe do miasta kierujemy się do biura Departamentu of Conservation w celu odebrania biletów na 3-dniowy Great Walks – Routeburn Track. Uzyskujemy szczegółowe informacje odnośnie spodziewanych warunków pogodowych na szlaku, otrzymujemy wraz z biletami bardzo dobrze opracowaną bezpłatną broszurę, w której można znaleźć m.in. informację odnośnie: schronisk, opcji trekingu, mapę trasy pieszej wędrówki z opisem, jaki ekwipunek ze sobą zabrać, informacje o faunie i florze parków oraz opcji transportu na szlak. Takie broszury rok rocznie są aktualizowane.

Odebranie biletów jest jednocześnie potwierdzeniem realizacji trekingu i pamiętajcie, że w schroniskach obsługa dysponuje listą osób, które powinny dotrzeć na nocleg w poszczególne miejsca. W przypadku rezygnacji a nie powiadomienia Departamentu of Conservation, zostaną wszczęte poszukiwania turysty na szlaku. W każdym schronisku trzeba podczas zbiórki o godz. 19.00 potwierdzić obecność i okazać bilet.

Położony jest na zachodnim wybrzeżu wyspy południowej, mniej więcej w połowie jej długości. Obszar parku obejmuje szczyty Alp, jeziora i tereny podmokłe, lasy oraz blisko 60 lodowców. Dwa z nich lodowiec Franciszka Józefa i lodowiec Fox'a wypuszczają swe jęzory przez las deszczowy, schodzą do wysokości 250 m.n.p.m., podchodzą niemalże do morza, przyciągają miłośników stąpania po lodzie.

Bazą wypadową są dwie wioski, które poza zapleczem noclegowym i gastronomicznym skupiają operatorów turystycznych oferujących spacer z przewodnikiem po lesie deszczowym z dotarciem do czoła lodowca, loty helikopterem w wyższe partie lodowca połączone z chodzeniem po lodzie lub Ice Climbing Adventure na ścianach lodowca.

Westland przywitał nas deszczem i chłodem. Podobnie jak w Tongariro na wyspie północnej prawdopodobieństwo wyjścia następnego dnia w góry było bliskie „6” w znanej wszystkim losowej grze liczbowej. Jeszcze przed wylotem do Nowej Zelandii zarezerwowałyśmy opcje AIR SAFARIS z możliwością odwołania do 24 godzin bez konsekwencji finansowych. Jak się później okazało była to jedyna opcja poznania tego regionu w czasie, który mogłyśmy na to przeznaczyć. Podniebne safari Gippsland Aeronautucs GA8 obejmowało: turkusowe jeziora polodowcowe, pleciony system rzeczny Mackenzie, polodowcowe doliny, magiczny świat wiecznego śniegu i lodu Aoraki Mount Cook National Park z najwyższą górą Nowej Zelandii Mount Cook 3.764 m.n.p.m. (maoryska nazwa AORANGI lub AORAKI - „wiercąca chmury”), trzy lodowce: Tasman, Franz Josef i Fox Glacier oraz blisko 150 szczytów wypiętrzonych na 2300 m.n.p.m. To było jakieś 200 km podniebnych zapierających dech w piersiach górskich krajobrazów.

W słoneczne dni i przy dobrej widoczności oszałamiające widoki na Alpy Południowe znajdziecie nad Jeziorem Matheson położonym niedaleko od lodowca Fox'a.

Kapitan Cook opisywał tą cześć wyspy słowami: „Nie ma na świecie krainy bardziej surowej i nieużytecznej”.

W przewodnikach dużo miejsca poświęca się WESTPORT i CAPE FOULWIND (Przylądek burzliwego wiatru), wierzcie mi można je z czystym sumieniem pominąć. Pomijam je również w mojej relacji. Warto natomiast zatrzymać się przy PANACAKE ROCKS (Skałach naleśnikowych). Interesujące naleśnikowe formacje skalne powstały w wyniku wietrzenia i erozji wodnej wapiennych skał (warstwy na przemian miękkich i twardych osadów morskich i szczątków roślin), które zostały wypiętrzone z głębin morza na skutek ruchów sejsmicznych. Skały Naleśnikowe położone są przy głównej drodze, zwiedza się je labiryntem chodników prowadzonych przez te formacje skalne. Szkoda, że platformy widokowe obrastają na pierwszym planie roślinnością, która skutecznie ogranicza widoczność. Za wstęp na skały nie są pobierane opłaty. Wszystkie parkingi przy atrakcjach turystycznych w Nowej Zelandii również są bezpłatne. W miastach podobnie jak u nas są strefy parkowania, w ścisłym centrum nocą można parkować bezpłatnie a opłaty pobierane są z reguły między godziną 9-18.00. Koszt ok. 1-1,5 dolara / godzinę, opłata za dobę ok. 15-30 dolarów.

Zachodnie Wybrzeże to centrum greenstone - nowozelandzkiej odmiany nefrytu. Z tego zielonego minerału maoryskie plemiona wyrabiały kiedyś toporki i maczugi. Zagłębiem nefrytowym jest miejscowość Hokitika gdzie w kilkunastu galeriach i sklepach jubilerskich można zakupić ozdoby i piękną biżuterię z tego kamienia.

Z tego miejsca można ponownie wypłynąć w MARLBOROUGH SOUNDS taksówkami wodnymi lub statkami, których obsługa oferuje całodniowe programy. Tym, którzy będą chcieli zwiedzać Nową Zelandię śladami wielkich odkrywców polecam wycieczkę wodną Zatoką Królowej Charlotty do Ship Cove (Zatoczki Statku), w której zatrzymywał się kilkakrotnie Cook podczas swoich podróży. Przewoźnicy oferują swoje usługi w cenie 70-200 dolarów nowozelandzkich.

My żegnamy Picton po opuszczeniu promu i kierujemy się drogą Królowej Charlotty przez Havelock, Nelson do Marahau, które położone jest blisko granicy z Parkiem Narodowym Abel Tasman.

W planie wyprawy zakładałam możliwość zobaczenia FAREWELL SPIT, 26-kilometrowej najdłuższej w Nowej Zelandii mierzei znajdującej się w rejonie Golden Bay, na północnym krańcu wyspy. Mierzeja biegnie z zachodu na wschód a prądy morskie nadały jej kształt opływowego haka. Mnie nie udało się tam dojechać ale polecam to miejsce szczególnie przyrodnikom. Jest tam rezerwat blisko 100 gatunków ptaków wodnych. Niestety Departament Ochrony limituje dostęp poprzez określoną liczbę, jeszcze raz niestety - zorganizowanych wycieczek. ECO TOURS startują z miejscowości Collingwood lub Pakawau, trwają około 6 h, godziny odjazdu uzależnione są od kalendarium odpływów / przypływów, koszt około 120 NZD.

Docieramy do Marahau Beach Camp, które łącznie z Bay Adventurer w Paihia należy umieścić na liście miejsc noclegowych, których należy bezwzględnie unikać. Był i miły akcent, poznałyśmy tam bardzo sympatyczną 5-osobową rodzinę Nowozelandczyków. Opowiadaliśmy sobie o tym gdzie już byliśmy i co w planie, po raz kolejny doświadczyliśmy niesamowitej serdeczności mieszkańców tych odległych wysp.

Kolejny dzień to całodniowa przygoda z najmniejszym nowozelandzkim parkiem narodowym Abel Tasman. Park zajmuje powierzchnię niewiele ponad 200 km², obejmuje swoim obszarem linię brzegową i przylegający do niej ląd. Miejsce to przyciąga rok rocznie tysiące turystów i tubylców. Abel Tasman oferuje wianuszek zatok w kształcie półksiężyca z niemalże pomarańczowo-złotym piaskiem, laguny, wapienne wzgórza i rozległe połacie lasów schodzących niemalże do morza. Wielką atrakcją jest mało wymagający 5-dniowy Great Walks - Coast Track. Na terenie wszystkich parków narodowych nie ma śmietników nawet w schroniskach czy na polach namiotowych. Zatem to co wyprodukujemy nosimy ze sobą i potem wyrzucamy w miejscach wyznaczonych poza granicami parku. Alternatywą do trekingu lądem jest penetracja zatoczek kajakiem lub przepłyniecie całego lub części wybrzeża taksówkami wodnymi. Ja pokusiłam się na kombinację trekingu lądem z pływaniem taksówką wodną i plażowaniem w zatokach. Po wcześniejszej rezerwacji trasy i godziny dałam się wywieść taksówką do najbardziej oddalonego punktu na północy parku - MUTTON COVE. Podczas 2 godzinnej wycieczki wodnej widziałam ciekawą formację skalną SPLIT APPLE ROCK, która przypomina rozpołowione ogromne jabłko, kolonię fok, szereg maleńkich wysepek i kilka zatok, do których taksówka dostarczała ludzi. MUTTON COVE z jednej strony to formacje skalne i klif, na którym stoi latarnia a z drugiej strony piaszczysta zatoka. Motorówka wysadziła nas przy plaży i zostałyśmy sam na sam z dziką przyrodą. Na piasku, w pobliżu skał wylegiwały się dwie foki, a plaża przechodziła nagle w ścianę soczyście zielonego lasy. Istny raj na ziemi zapadający na zawsze w pamięci. Po krótkim pikniku rozpoczęła się część trekingowa naszej wycieczki po parku Abel Tasman, 8 km plażami, zatokami, trawers półkami skalnymi, lasami. To tylko mały wycinek 51-kilometrowego Coast Track. Po dotarciu do zatoki Totaranui był czas na kąpiel i plażowanie. Efektowne parkowe wybrzeże trzeba zobaczyć.

Budzik zadzwonił o piątej rano. Pomimo obolałych stóp, mojego naciągniętego ścięgna pod kolanem po wczorajszej wyprawie, czujemy przypływ adrenaliny i jesteśmy wystarczająco zdeterminowani, by podjąć wyzwanie przejścia sporego fragmentu trasy — Tongariro Alpine Crossing.

W pomieszczeniu socjalnym schroniska panuje spory ruch i specyficzna atmosfera przedwyjazdowa. Gdy docieramy do autobusu, z zaskoczeniem odkrywamy, że prawie nie ma wolnych miejsc. Kierowca pyta nas o rezerwację. Oczywiście żadnej nie mamy, ale jesteśmy tak zdeterminowani, by zdobyć szczyt, że możemy jechać nawet na jednej nodze… Widząc nasze miny, kierowca uprzedza nas, że być może będziemy jechać na stojąco, ale w końcu zgadza się nas zabrać. W trakcie dwudziestominutowej jazdy do miejsca, skąd mieliśmy rozpocząć wyprawę, zaczynam myśleć o tym specyficznym stanie psychicznym, jaki towarzyszy człowiekowi przed wyruszeniem na szlak i o atmosferze w bazach wypadowych. Wyjątkowy klimat. Mieszanka ekscytacji        i niepokoju o własną moc i siłę. Gdy wstawaliśmy rano, zastanawialiśmy się, czy na początku wyprawy nie będziemy potrzebować latarek, ale dzień budził się bardzo szybko, rozświetlając niebo różem, błękitem i wszelkimi odcieniami koloru żółtego.

Teraz, gdy z obolałymi kończynami opisuję minione godziny, nie mogę uwierzyć, że to się udało. O formę Muma byłam spokojna, o swoją mniej. Byłam pewna, że gdy braknie mi sił, popcha mnie do przodu ambicja, ale zupełnie nie podejrzewałam, że z niemal dwudziestoosobowej, wielonarodowej grupy, to my, krótko po starcie obejmiemy prowadzenie i nie oddamy go, aż do końca trasy, zostawiając daleko w tyle współtowarzyszy. Nawet mimo tego, że ich wyposażenie turystyczne — buty, specjalne skarpety, kijki, windstoppery, kurtki — znacznie przewyższały to, co mieliśmy my. Widzieliśmy nawet lekkie uśmieszki na ich twarzach, gdy spoglądali na zwykłe — wygodne, ale jednak tylko sportowe — buty na naszych nogach. Pomyśleliśmy, że ten się śmieje, kto się śmieje ostatni.

Z początku trasa była łatwa. W otoczeniu lawowych tworów szliśmy po dość rozsądnej, prawie prostej ścieżce, żartując, że przecież to niemożliwe, żebyśmy mieli wspinać się na szczyt przed nami. Podejrzewałam, że za zakrętem jest tunel lub jakieś tajemne przejście. Moje zaskoczenie było wielkie, gdy zamiast tunelu czekało nas podejście prowadzące pod coraz wyższą stromiznę. Trasa zrobiła się mordercza. Tylko dzięki równomiernemu oddechowi i częstym przerwom na zdjęcia dałam jakoś radę wejść na górę. Było warto.

Krajobraz taki, jaki kochamy najbardziej, czyli księżycowy. Po tym forsownym podejściu ukazał nam się tak zachwycający widok, że zapomnieliśmy o minionych trudnościach, choć najwyższy punkt na trasie był dopiero przed nami. Widok południowego krateru oraz gra chmur odebrały nam mowę. Gdy dotarliśmy na najwyższy — szczytowy punkt — położony na wysokości 1886 metrów, wyciągnęliśmy szybko z plecaków wszystkie posiadane okrycia, by uchronić się przed lodowatym wiatrem. Ja byłam szczerze przekonana, że istnieje realne zagrożenie, że zwieje nas w dół z tego grzbietu przy tak porywistym wietrze. Potem wspinaliśmy się po czymś, co przypominało mokrą, pomarańczową glinę, jaka w czasach dzieciństwa otaczała dopiero co budowane osiedla, co wymagało ogromnej ostrożności, podobnie jak zjeżdżanie po usypującym się pod stopami pyle wulkanicznym, który zjeżdżał razem z nami. Ale czym było to wszystko, gdy przed nami zamajaczyło Blue Lake, a po chwili zza gęstej mgły, wyłoniły się Emerald Lakes — turkusowe jeziorka, spowite oparami siarki, razem z charakterystycznym jej zapachem? Coś cudownego. Marzyłam, by to zobaczyć. Ludzie, którzy przyszli po nas, musieli czekać, aż chmury ustąpią, by można było uwiecznić jeziorka na kliszach…

Z jednej strony: czerwono-bordowo-czarno-zielone kolory krateru, a z drugiej: turkus i odcienie piasku. Dodatkowo w oddali, buszujące chmury, które co rusz odsłaniały fragmenty zachwycającego tła. Marzenie!

Potem już wędrówka wzdłuż Blue Lake, wśród cudownych wzgórz, porośniętych kępami trawy o kolorze słomy, z mijanymi głazami, okrytymi mchem w różnych kolorach. A na horyzoncie kolejne jeziora… Powoli droga zaczęła prowadzić nas w dół, kopcąc gdzieniegdzie siarką.

Ostatni odcinek mocno nadwyrężał nasze stopy, ponieważ spadał na tyle stromo w dół, że gnał nas bezlitośnie w stronę parkingu, katując palce i całe nogi. Dopiero gdy dotarliśmy na parking, poczuliśmy ogrom zmęczenia. Trasa miała trwać około sześciu, siedmiu godzin, a my zakończyliśmy ją w niewiele ponad pięć. Prawdziwy sukces! Reszta ekipy dotarła na tak zwanej rezerwie do celu i była trochę zdziwiona naszą obecnością na miejscu. Ulotka z mapą oznajmiała, że Lonely Planet rekomenduje tę trasę jako life changing experience. Może naszego życia nie odmieniła, ale wprawiła nas w zachwyt i jako kolejna cegiełka piękna na tym wyjeździe sprawiła, że nasza radość radykalnie wzrosła.

Od czerwca publikowaliśmy fragmenty naszej książki "Podróże małe  i duże" na Naszej Nowej Zelandii, by podzielić się z Wami wrażeniami z podróży, zainspirować tych, którzy nie wiedzą czy warto oraz udowodnić, że nie ma rzeczy niemożliwych:) Mamy nadzieję, że lektura była interesująca a wielu z Was spędziło miłe chwile nie tylko z nami w podróży ale i na naszym FB profilu- na który nadal Was zapraszamy:

https://www.facebook.com/pages/Podróże-małe-i-duże/152620704800351

A jeśli ktoś chciałby posiadać swój własny egzemplarz książki, czekamy na maila : [email protected]

A tymczasem wakacyjnie w pełni życzymy Wam wielu wspaniałych podróży- w każdym kierunku, o którym zamarzycie:)!!!

Mumags Travellers

Docieramy do Parku Narodowego Tongariro w ulewnych strugach deszczu, przy zapadającym zmroku. W oddali majaczą ogromne wulkaniczne formacje. Nie ma szans na rozbicie namiotu, ziemia jest zbyt mokra. W Whakapapa Village jedyny kemping jest pełny. Naokoło same zakazy nocnych postojów. Tracimy nadzieję. Decydujemy się jechać dalej, po chwili trafiamy na Discovery Lodge, z przemiłym chłopakiem na recepcji. Ze względu na pogodę, rozważamy nawet drogi nocleg, byle pod dachem. Okazuje się, że za pięćdziesiąt dolarów dostajemy coś, co się nazywa cabin i jest jakby miniaturką chińskiego domku. W środku skromnie, choć czysto, miejsca akurat na dwupiętrowe łóżko i dwa plecaki. Trochę zimno, ale dostajemy grzejnik. Po trawie biegnie zając, a nasz nowy kolega — sporej wielkości ptak — jest tak ufny i wścibski, że musimy go wypraszać z domku. Przed zmierzchem oczy cieszy jeszcze widok podwójnej tęczy za oknem. Okazuje się, że żeby jutro wyruszyć na Alpine Crossing — przepiękną, ale dość trudną wyprawę w góry, musimy być na zbiórce za dwadzieścia szósta rano. Chyba wymiękamy.

A póki co, sucho i już ciepło. Piękny, spokojny wieczór. Chmury tańczą na niebie, a ciepłe myśli w naszych głowach.

(...)Dwadzieścia po piątej, półprzytomni, odsuwamy zasłonkę w oknie, by stwierdzić, że niebo zasnuwają chmury. Trochę się rozgrzeszamy, by nie wstawać tak wcześnie. Stwierdzamy, że mieli rację co do prognoz pogody i nie będą to warunki sprzyjające wyprawie. Zapadamy w dalszy sen. Wstajemy koło ósmej rano, za oknem nadzieja na słoneczny dzień. Nieśpieszne śniadanko, po dziesiątej docieramy do informacji, gdzie okazuje się, że o dziewiątej odjechał nasz ostatni transport na szlak, a zanim dojdziemy tam na piechotę, będzie za późno. Jedyne co nam pozostaje to króciutki szlak do wodospadu. Gdy jesteśmy w połowie drogi, pojawia się drogowskaz do Mangatepopo Hut — dziewięć kilometrów. Czas, potrzebny by pokonać trasę, od trzech do pięciu godzin, w zależności od warunków pogodowych. Decydujemy się spróbować. Podczas naszego prawie sześciogodzinnego marszu towarzyszą nam zapierające dech w piersiach widoki — niczym stepy akermańskie — z kraterami w tle. Piękna pogoda utrzymuje się i dopiero gdy wracamy, granatowo-ołowiana chmura deszczowa depcze nam po piętach. Po drodze oboje zaliczamy upadek. Dosłownie jedno za drugim zjeżdżamy na tyłkach po śliskim błocie — na szczęście nic nam się nie stało. Na sam koniec drogi nogi ledwie nas niosą, a organizm wypełnia błogie zmęczenie. Docieramy do naszej kabiny w ulewnych strugach chwilowego deszczu, by potem z okien kuchni delektować się grą świateł na wzgórzach. Było warto.

Jutro wstajemy po piątej i ruszamy na Tongariro Alpine Crossing. Oby była pogoda i warunki…  CDN

Więcej na temat naszej przygody w Nowej Zelandii a także w Skandynawii, Szkocji, Hiszpanii, Danii, Holandii i na Maderze można przeczytać w naszej książce "Podróże małe i duże" ( osoby zainteresowane zakupem książki  prosimy o kontakt pod adresem email: [email protected]), nad którą patronat objęła Nasza Nowa Zelandia. Zapraszmy na nasz fejsbukowy profil http://www.facebook.com/pages/Podr%C3%B3%C5%BCe-ma%C5%82e-i-du%C5%BCe/152620704800351 

 Za nami koszmarna noc. Wichura próbowała wyrwać wszystkie śledzie przytrzymujące namiot lub wyśliznąć ze śledzi linki, utrzymujące go na miejscu. Gdy koło pierwszej w nocy sięgnęłam po telefon komórkowy, z futerału wylałam sporą ilość wody. W świetle latarki, okazało się że woda jest w namiocie, pod moją karimatą. Dalsze dochodzenie obnażyło kolejne fatalne fakty. Wiatr zerwał tropik wejściowy, kładąc go na sypialni. Na przedzie namiotu zebrały się obfite sadzawki, które skutecznie podmywały całą konstrukcję. Na domiar złego lało jak jasna cholera, a napór wiatru wzbudzał nasz niepokój. Drzewo, którego gałęzie wisiały nad naszym samochodem, wydawało tak groźne odgłosy, że obawiając się o nasz pojazd, musieliśmy go zaparkować  w innym miejscu.

Wytarliśmy koszulką wodę, zmieniliśmy ułożenie w namiocie, umocniliśmy śledzie i nie licząc na wiele, poszliśmy spać dalej. Pobudka o szóstej rano. Ekspresowe składanie namiotu stojącego w wielkiej kałuży wody. Szybkie śniadanie i pędzimy na prom. Wjeżdżamy w niewłaściwą drogę. W związku z tym, że w Wellington większość jest jednokierunkowych, obawiamy się, że nie dotrzemy na czas na odprawę. Jakimś cudem intuicyjnie dojeżdżamy na miejsce w samą porę. Czytając uważnie warunki odprawy, odkrywamy informację   o zasadach przewozu butli gazowych. Po szybkiej naradzie postanawiamy ją ukryć i spokojnie się zaokrętować.

Wypłynięcie promu opóźnia się z powodu fatalnych warunków pogodowych. Dzień wcześniej upewnialiśmy się, czy prom wypływa zawsze, bez względu na warunki atmosferyczne. Kasjer odpowiedział, jakby nie rozumiejąc mojego pytania, że do tej pory nie wypłynął tylko raz. No cóż, ufam, bo muszę…

Za oknem spienione fale, a wewnątrz tłum pasażerów wykupujących środki na chorobę morską. Mam skurcze żołądka, wraca wspomnienie sprzed prawie ośmiu lat, gdy czekaliśmy ponad godzinę na poprawę warunków meteorologicznych, by wpłynąć do portu w Dublinie. Walka z ciałem i umysłem trwa w najlepsze!

Przy stoliku zagaduje mnie jakiś facet, który — jeśli dobrze rozumiem — mówi, że od trzydziestu lat pływa tym promem i nic złego się nie stało, choć trasa potrafi zapewnić niezapomniane wrażenia. Na jego twarzy pojawia się tajemniczy uśmiech. Staram się skupić na pierwszej części zdania, ignorując to, czego się domyślam.

Licząc feralny lot z Warszawy do Alicante, w minione wakacje, jest to moje drugie przeżycie, gdy mam poważne obawy, czy wyjdziemy z tego cało    i zdrowo.

Gdy w końcu prom rusza, kołysany wzburzonymi falami, myślę, że jeśli tak ma bujać, to z pewnością to przeżyję. Nie zdaję sobie sprawy z tego, że to dopiero wstęp do piekła. To, co następuje, gdy w końcu opuszczamy zatokę portową i wpływamy do cieśniny Cooka, jest koszmarem sennym na jawie. Fale, jakie napierają na prom, uniemożliwiając chodzenie, przez kolejne dwie godziny doprowadzają pasażerów do strasznych stanów. Coraz więcej osób prosi o papierowe torby… wiadomo na co… Nie jestem wyjątkiem. Dzieci wymiotują na stojąco, zaskoczone reakcjami swoich organizmów. Pokład zaczyna wypełniać kwaskowaty odór i atmosfera strachu. Co chwilę uderza w nas wściekła fala, jestem pewna, że coś się złamało albo pękło. W chwilę potem pojawia się personel pokładowy, oferując kostki lodu do ssania, torebki lub już tylko pomoc w sprzątaniu skutków choroby morskiej. Wszyscy są zaniepokojeni naporem i hukiem fal, niezdolni opanować makabrycznych odczuć.

Nie wiem, jak Mumowi udaje się zachować spokój, przez chwilę zapada nawet w małą drzemkę.

Sama, sparaliżowana paniką, liżę nerwowo kostki lodu, co zatrzymuje moją treść żołądkową na miejscu. Stojące obok nas automaty do gier wydają się ledwo przymocowane do ścian. Z hukiem walą o nie, gdy fala tylko ustępuje- na chwilę. I tak w kółko. Jedna wielka kołysząco-wymiotująca łajba.

Gdy już wpływamy do fiordu Królowej Charlotty i widzę odbezpieczone szafy z kapokami, zdaję sobie sprawę z tego, że zagrożenie jest naprawdę bardzo blisko. Gdyby nie konieczność panowania nad wymiotami, chyba bym padła na podłogę i wyła ze strachu. Co zresztą, niektórzy czynią…

W ataku paniki zaczynam rozważać — najpierw w mojej głowie, potem z Mumem, czy nie ściągnąć butów. Gdyby prom zaczął tonąć, łatwiej by się pływało. Nie jest to takie nierealne, biorąc pod uwagę to, co się dzieje       z ogromnym promem, który kołysze się i trzeszczy niczym skorupka orzeszka. Najgorsze jest to uczucie, kiedy prom podnosi się na fali, a po chwili opada, jakby urwała się winda i pędziła prosto w dół… Wreszcie docieramy na miejsce. Jesteśmy na południowej wyspie! Uff!!!

Pierwsze wrażenia po opuszczeniu tego piekielnego promu są bardzo pozytywne. Kilometry winnic, wspaniałe masywne wzgórza Richmond Range, no i niestety pierwszy kontakt z latającymi miniaturowymi „mieszkańcami” wyspy, którzy nic sobie nie robią z naszych rodzimych sprejów odstraszających.

Decydujemy się dojechać jak najbliżej Abel Tasman Park. Docieramy do Kaiteriteri, po drodze zatrzymujemy się przy plaży, z której roztacza się zachwycający widok na wzgórza, zasnute nierealną mgłą. Znajdujemy kemping, na którym płacimy za nocleg najmniej jak do tej pory.

Zbieramy stosy ulotek, dotyczące możliwych atrakcji w parku narodowym, które mogą być mocno ograniczone ze względu na pogodę. Mimo iż  w trakcie dnia rozpogodziło się i jest bardzo ciepło w porównaniu do cholernie wietrznego i lodowatego Wellington, teraz niebo zasnuwają chmury.

Po polu namiotowym wędrują kaczki oraz trochę dalej długonogie granatowo-opalizujące ptaki z czerwonymi dziobami. Do tej pory spotkaliśmy je tylko w postaci figurek, w sklepie z pamiątkami.

No i rzecz jasna, naturalna muzyka na żywo, a w nocy niezliczona ilość gwiazd nad głowami. Spokój dobrze nam zrobi po tak ciężkim dniu…

 

Zapraszmy na nasz fejsbukowy profil www.facebook.com/pages/Podróże Małe i Duże

Po krótkiej wizycie w kamiennym kościółku Dobrego Pasterza, którego frontowe okno faktycznie zamyka w idealnej ramie widok jeziora i szczytów, ruszamy w stronę Banks Peninsula.

To zaskakujące, że po około trzydziestu kilometrach jazdy w doskonałej słonecznej pogodzie, niebo niespodziewanie zasnuwa się grubą warstwą szarych chmur. Pomimo nieprzyjaznych warunków, zatrzymujemy się w malutkiej Geraldine — uroczej dziurze, by potem dotrzeć do kolejnej dziury — Temuka.

Na Banks Peninsula znowu wita nas słońce i porywisty wiatr. Pierwszy kemping, na który dojeżdżamy, jest zamknięty, a otoczenie, które mijamy, nudne i mało spektakularne w porównaniu z tym, co oglądamy od miesiąca. Jadąc w stronę drugiego kempingu, trafiamy na znak informujący o polu namiotowym. Decydujemy się jechać w stronę, którą teoretycznie wskazuje znak, choć gdy już jesteśmy skłonni zawrócić, bo najprawdopodobniej zabłądziliśmy, trafiamy na kemping w środku gęstego lasu, bardzo skromnie wyposażony, prawie pusty, bo zamieszkały jedynie przez 8 osób. Kemping — pomimo spartańskich warunków — jest usytuowany w samym sercu „sali koncertowej” chyba całej ptasiej opery. Cywilizacja materializuje się w jakimś zagubionym esemesie z pracy.

Z początku mamy pewne obawy, czy to bezpieczne zostać na noc w tym odludnym, prawie pustym miejscu, ale po jakimś czasie one mijają. Płacimy za nocleg naszemu równolatkowi z dredami i zaczynamy się cieszyć wyjątkowym otoczeniem.

(…)

Cudowny poranek na łonie natury. Przyroda niezależnie od naszej obecności budzi się do życia koło czwartej rano, by po przebudzeniu cieszyć nas swoimi odgłosami. Słońce, pomimo nocnego zachmurzenia, też nas nie zawodzi.

Wożona przez prawie miesiąc, do tej pory bezużyteczna butla gazowa, teraz się przydaje. Na kempingu jeszcze nie ma kuchni, jej funkcję pełni zadaszony zlew z drewnianym stołem. Ubikacja to trzy kabiny z dołami w ziemi, natomiast pod prysznicem leżą okrągłe kamienie, a na ścianach są wymalowane paprocie.

Te warunki, choć dość skromne, idealnie komponują się z naturalnym otoczeniem.

Wściekle bujna roślinność, miliony odgłosów życia i szum rzeki kłóciłyby się ze sterylnym standardem kempingów Top 10 Holiday Park.

Oczywiście tak naturalne środowisko jest domem nie tylko zachwycających żyjątek, ale i przeklętych fruwających robali, które mają za nic nasze polskie aerozole odstraszające.

Jest to pierwszy sezon tego kempingu, jak czytamy na ulotce domowej roboty.

Tak cudownie jest oderwać się od cywilizacji, tempa życia i zatrzymać w takim miejscu, zjeść śniadanie na trawie, ptaszek tui podśpiewuje w oddali, a my chłoniemy spokój tego miejsca.

Odnajdujemy dzisiaj jeszcze jedną magiczną krainę. Nad rzeką, w zaroślach — oczekujące, sfatygowane fotele i kanapy, huśtawki podwieszane do drzew. Miejsce, w którym można się zamyślić. Cudowna kryjówka.

Na kolację kilo ziemniaków ugotowanych w menażce, z poszarpanym kawałkiem sera żółtego i solą. Pyszne!

Za tydzień o tej porze będziemy się budzić we własnym łóżku.

Wczoraj wieczór zakończyliśmy, oddając się z dziecięcą radością skokom na trampolinie, zainstalowanej na środku kempingu. Niby niepozornej, ale wyrzucającej nas w górę, na wysokość chyba pierwszego piętra. Niesamowite uczucie wolności, radości, czegoś kompletnie relaksującego.

Żal będzie wracać, choć myślę, że wspomnienia będą naszym bezcennym skarbem.

Za nami kolejny dzień — perełka.

Zupełnie bez oczekiwań wybieramy się do Akaroa, chyba największej miejscowości na półwyspie Banks. Miasteczko rozkochuje nas domkami w stylu francuskim (są dziedzictwem osiadłych tu przed wiekiem Francuzów), starymi Bentleyami na ulicach, które zachwycają swoim dojrzałym pięknem. Udaje nam się zjeść pyszne bagietki i wypić kawę w miłej kawiarence nad samym wybrzeżem. Słońce pali niemiłosiernie, sprawiając, że wody w zatokach migają feriami barw. Cudowny czas, który zupełnie nas zaskoczył.

Po powrocie przyszła kolej na sprzątanie auta — naszego dzielnego towarzysza podróży — co nieuchronnie oznacza zbliżający się kres naszej wyprawy życia.

(…)

Dzisiaj dzień, w którym nie bez żalu opuścimy „Little River”.

Specjalnie budzimy się po czwartej rano, by nacieszyć uszy odgłosami budzących się do życia ptaków a zanim odjeżdżamy, odbywamy pożegnalną sesję na trampolinie, która wyzwala w nas sekretne pokłady dziecięcej radości.

To miejsce rozkocha w sobie wielu turystów. Jesteśmy o tym przekonani.

Więcej na temat naszej przygody w Nowej Zelandii a także w Skandynawii, Szkocji, Hiszpanii, Danii, Holandii i na Maderze można przeczytać w naszej książce "Podróże małe i duże" ( osoby zainteresowane zakupem książki  prosimy o kontakt pod adresem email: [email protected]), nad którą patronat objęła Nasza Nowa Zelandia.

Zapraszmy na nasz fejsbukowy profil www.facebook.com/pages/Podróże Małe i Duże

 Padamy na karimaty, nieprzytomni ze zmęczenia, przeżywając kolejny atak frustracji finansowej. Lot na White Island oraz „zwiedzanie” kosztują prawie tysiąc dolarów od osoby.

Moje morale pikuje w dół. Chce mi się płakać. Zaczynam się czuć, jakbym miała jeździć tylko autem i nic ponad to. Jestem zła, smutna, rozżalona i poirytowana.

Mum nie traci zimnej krwi i proponuje, byśmy zrobili listę rzeczy, na które nie może nam zabraknąć pieniędzy. Określamy priorytety. Na liście jest White Island, ale bez lotu helikopterem, trzydniowa wycieczka po Tongariro National Park, Rotorua i skok na spadochronie nad jeziorem Wanaka. Dobre i to. Jeśli przeżyjemy skok, zapomnimy o tym, co musieliśmy wykreślić z listy. Nasz apetyt na wszelkie atrakcje tutaj jest ogromny i ciężko jest z czegokolwiek rezygnować. Rozważamy- przez sekundę- nawet wzięcie kredytu, zaciągnięcie długów na długi czas, byle przeżyć to wszystko.

Miny zupełnie nam zrzedły, gdy dowiedzieliśmy się w informacji turystycznej, ile kosztuje czterodniowa wyprawa z przewodnikiem po Tongariro. Widokowy lot nad White Island? Niewiele taniej. Wróciliśmy zrezygnowani do Whakatane.

Pomimo pesymizmu i napiętego budżetu, po chwili narad, decydujemy się jednak na trochę krótszy i tańszy lot widokowy za mimo wszystko astronomiczną kwotę siedmiuset dolarów!!! Udaje nam się uzyskać dziesięć procent rabatu na niebagatelną dla nas kwotę. Prawdopodobnie, zjawiając się późnym popołudniem, na oddalonym od centrum małym lotnisku wyglądaliśmy na tyle nierealnie, że rabat nam się niejako „należał”. Pan w recepcji nie starał się ukryć swojego zdziwienia, poza tym jak się później okazało, firma ta dopiero rozpoczynała swoją działalność, a w związku z późną porą, raczej nie liczyli na żaden lot. A tu nagle, jak spod ziemi, wyskakuje im para turystów z odległej Polski, spragnionych przygody i wspaniałych widoków.

Czujemy mieszankę ekscytacji, ale też rodzaj niepokoju spowodowanego tak horrendalnym wydatkiem. Ja dodatkowo mam spore obawy, czy to bezpieczne latać samolotem wielkości dużego auta osobowego. No nic, klamka zapadła. Zważono nas, otrzymujemy kapoki — co mnie zaniepokoiło — ale okazało się, że taki jest wymóg proceduralny w przypadku długiego lotu nad wodą. Pilot na naszą prośbę zaczyna do nas mówić przysłowiowymi dużymi, drukowanymi literami, dzięki czemu zaczynamy go w ogóle rozumieć. Pokazuje nam trasę i prowadzi do samolotu, choć należałoby napisać — samolociku. Przez następne dwie godziny, pomimo że opłata obejmowała półtorej, nasz uroczy przewodnik robi wszystko, co w jego mocy, byśmy tych dwóch godzin nigdy nie zapomnieli. To, że dbał o nasz komfort, że był miły i opowiadał mnóstwo historyjek, było niejako naturalne. Tego oczekiwaliśmy. Ale to, że pokaże nam tyle piękna, z takim zaangażowaniem, przerosło nasze najśmielsze oczekiwania. Bardzo zależało mu na tym, by nam się podobało i by pokazać nam perspektywy doskonałe do zdjęć. Robił to z serca i to było czuć.

A krajobrazy? No cóż. To było doskonale zainwestowane siedemset dolarów. Po tym, jak wysiedliśmy z samolotu, oboje mieliśmy poczucie, że tak naprawdę obserwując ten kraj z góry, można dostrzec jego majestat, piękno, różnorodność i że nigdy nic nie zastąpi takiej podroży. Nawet wędrówka po tych terenach nie dostarczyłaby nam tylu wrażeń, i co najważniejsze całościowego oglądu przestrzeni.

Fosforyzująca zieleń cieczy, która wypełniała krater wulkanu White Island, dymiące złoża złocistej siarki, turkus wód przy brzegu, przejrzystość na wiele metrów w głąb. Skaczące radośnie delfiny, rozerwany Mt Tarawera Crater w otoczeniu największego lasu, któremu nie przeszkadzają towarzyszące pola i pagórki. Granat i turkus jezior, krowy niczym punkciki gęsto znaczące pola. Nie da się chyba opisać tego wszystkiego.

Eh, zrozumieliśmy w jednej chwili Yanna Arthusa Bertranda i jego miłość do fotografowania ziemi z nieba.

Nie możemy jedynie odżałować, że zabraliśmy tylko jeden film slajdowy do pożyczonego przez Gosię i Apolla aparatu.

To było magiczne przeżycie.

Więcej na temat naszej przygody w Nowej Zelandii a także w Skandynawii, Szkocji, Hiszpanii, Danii, Holandii i na Maderze można przeczytać w naszej książce "Podróże małe i duże" ( osoby zainteresowane zakupem książki  prosimy o kontakt pod adresem email: [email protected]).

Zapraszamy też na nasz fejsbukowy profil- każde kliknięcie Lubię to, motywuje nas do dalszej aktywności  www.facebook.com/pages/Podróże Małe i Duże

...Czeka na nas magiczne i urokliwe miejsce…

Przejeżdżając przez Tuatapere, wioskę jak setki innych, jakie do tej pory już mijaliśmy: jedna ulica, a po jej obu stronach niczym na scenerii do westernu parę budynków, zatrzymujemy się, by skorzystać z toalety publicznej. W drodze do auta przed oczami migają mi dziecięce wózki z epoki, które zawsze mnie zachwycały. Stare wózki, takie jakimi byli wożeni co najmniej nasi rodzice... Były tak ujmujące, że namawiam Muma, abyśmy poszli je obejrzeć z bliska.

To, co krył w sobie niepozorny budynek z szyldem Cafe Yesteryears, przed którym właśnie stały owe wózki, nie sposób opisać jednym słowem! Okazuje się, że wnętrze to nietypowe muzeum, skansen ze sprzętami — jak się dowiedzieliśmy w trakcie rozmowy z właścicielką —sprzed ponad stu lat. Kuchnia, pokój dziecięcy, lada sklepowa, a w drugim pomieszczeniu kawiarnio-restauracja. Wszystko to mieści się na powierzchni około stu metrów.

Miejsce urokliwe, urzekające, niepozwalające po prostu wejść i wyjść. Gdy w dodatku spoglądamy na możliwe do zamówienia na lunch specjały, nic nie jest w stanie nas powstrzymać przed najedzeniem się u energicznej pani z koczkiem.

Mruczymy w trakcie posiłku niczym drapane za uchem koty. Cena jest śmieszna za tę ucztę na naszych talerzach: wegetariańska zapiekanka z makaronem w sosie cytrynowo-maślanym, marcheweczki w kolejnym trudnym do zdefiniowania sosie, młode ziemniaczki ze szczypiorkiem i toast wznoszony organiczną colą. W tle z niesamowitego adaptera, wielkości małej komody, sączą się hity z minionych epok w wykonaniu jakiegoś Robbiego Williamsa. Absolutna magia. Okazuje się, że większość wyposażenia muzeum to sprzęty pradziadów owej pani — Irlandczyków, Anglików, którzy wyemigrowali ponad sto lat temu do Nowej Zelandii. Sprzęty te, kurzyły się długie lata w garażu, ponieważ obecna właścicielka wraz z mężem nie mieli pomysłu, co z tym zrobić. Aż cztery lata temu, gdy nadszedł czas emerytury, zakupiła ten budynek i wypełniła go wciąż żywą historią. Jak przyznała z filuternym uśmiechem, bardzo ją cieszy ta działalność.

Oczarowani pod każdym względem — szczególnie smakowym (biorąc pod uwagę naszą monotonną dietę) — kupujemy domowej roboty dżem malinowy i miód.

Opuszczamy to magiczne, zatrzymane w czasie miejsce z żalem i po krótkiej pogawędce z właścicielką gotowi jesteśmy reklamować ją wszędzie.

Więcej na temat naszej przygody w Nowej Zelandii a także w Skandynawii, Szkocji, Hiszpanii, Danii, Holandii i na Maderze można przeczytać w naszej książce "Podróże małe i duże" ( osoby zainteresowane zakupem zapraszmy na allegro: http://allegro.pl/show_item.php?item=1677000914), nad którą patronat objęła Nasza Nowa Zelandia.

Zapraszmy na nasz fejsbukowy profil www.facebook.com/pages/Podróże Małe i Duże

zisiejszy dzień, od godziny siódmej rano, był mocno frustrujący  i upływał nam na porównywaniu ofert firm zabierających ludzi na loty widokowe nad lodowcami i Mt Cook’iem oraz na obserwowaniu zachmurzenia nieba.

Ceny okazują się wysokie. Najtańsza oferta to dwieście dolarów od osoby. Dodatkowo za każdym razem potrzeba minimum trzech osób, by lot się odbył, a najbliższe wolne terminy są dostępne wieczorem lub jutro rano. Niestety na jutro zapowiadają złą pogodę… Trochę zdołowani, racjonalizujemy własne marzenia i postanawiamy zadowolić się wizytą w kinie, które oferuje za dwanaście dolarów od osoby dwudziestominutowy film o lodowcach i okolicy. Siedzimy więc wciśnięci między wielką rodzinę około pięćdziesięciu Hindusów, która, jak wnioskujemy z rozmów, jest w trakcie jakieś wyjątkowej podróży — chyba poślubnej — razem z parą młodych. Niezły odjazd.

Po pięknym filmie, trochę podbudowani, ale jednak niespełnieni, postanawiamy zbierać się z typowej turystycznej dziury, pełnej kramików z pamiątkami, jaką jest Franz Jozef Glacier. Jedziemy do Fox Glacier. Po drodze podjeżdżamy do miejsca, z którego po dziesięciu minutach spaceru można dotrzeć do punktu widokowego. Mum odpoczywa w aucie, a ja decyduję się na pieszą wycieczkę. Całe dnie za kierownicą, ciągła koncentracja dają mu się we znaki.

Słońce lituje się nade mną, by subtelnie rozświetlić czubek lodowca. Sam lodowiec podobny jest do tych, które widziałam na Islandii i w Norwegii, ale jak zawsze rozczula, zachwyca i sprawia, że trudno oderwać od niego wzrok. Wokoło przekwitające drzewa z czerwonymi kwiatami i tłumy ludzi, którzy za niezła kasę zorganizowanymi wycieczkami suną na jęzor lodowca, chcąc go zobaczyć z bliska. Trochę smutne wrażenie robi informacja o tym,  o ile cofnął się lodowiec od 1750 roku.

Docieramy do Fox Glacier — kolejnej osady przyklejonej do atrakcji turystycznej, która zapewnia tylko konieczne minimum: sklep spożywczy, knajpa, stacja benzynowa, informacja turystyczna, sklep z pamiątkami i parę konkurujących ze sobą firm, oferujących loty helikopterem. Znajdujemy jedyne w okolicy pole namiotowe, na którym śpiew ptaka Tui miesza się z odgłosami kilku nieustannie latających helikopterów. Pole namiotowe jest w sąsiedztwie lodowca, ale niestety go nie widać. Na dodatek zaczyna się na zmianę rozpogadzać i chmurzyć.

Znowu marzymy o tym, by polecieć i zobaczyć to wszystko z góry. Idziemy na krótki spacer, po drodze wstępując do najtańszej firmy oferującej loty, ale nie mają już miejsc. Polecają nam wizytę w agencji po drugiej stronie ulicy. Długo medytujemy, jak zwykle w głowach licząc pieniądze i zastanawiając się, czy ich nam nie braknie, a niebo w tym czasie przechodzi różne stadia. W końcu idziemy zapytać o lot. Kobieta, obsługująca starsze azjatyckie małżeństwo przed nami, mówi nagle ku naszemu zdziwieniu i sporej ekscytacji, że można lecieć, ale natychmiast, bo to ostatni lot w tym dniu. W jednej chwili czujemy się jak przebudzeni ze snu. Miła pani tłumaczy nam, że trzeba tylko wypełnić krótki formularz i po prostu lecimy. Decyzja. Mum mówi, że wspólny lot to zbyt duże obciążenie dla naszego budżetu, żebym leciała sama, że zawsze o tym marzyłam, a on jakoś przeżyje i będzie cieszył się razem ze mną. Nie rozważamy tego długo, zresztą nie ma na to czasu, helikopter czeka, a to ostatni lot tego dnia. Wyciągamy z portfela dwieście dolarów, płacimy i nagle kobieta z biura, wskazując palcem na Muma pyta, czy on też leci. W tym całym pośpiechu, nie wiedząc co się wokół nas dzieje, mówimy: „nie, niestety nie mamy tyle pieniędzy”. Gdy starsze małżeństwo wychodzi, kobieta pyta raz jeszcze: „czy nie chcesz lecieć”? Nie wiemy, co ma na myśli. Może jazdę busem do miejsca, skąd startuje helikopter? Jesteśmy już ostro zakręceni.

Nie wierząc w to, co słyszymy, stoimy oniemiali z wrażenia, kiedy ona niczym dobra wróżka puszcza do nas oko, mówiąc, że lecimy razem, w cenie jednej osoby, tylko żebyśmy się nie przyznawali naszym współtowarzyszom lotu i szybko pędzili do busa. Nie wierzymy, ale potykając się o własne nogi, zakładamy jeszcze buty — bo to przecież lodowiec — i pędzimy przed siebie na miejsce startu. Nobliwe małżeństwo było ostatnią dwójką jakiejś poważnej wycieczki, co zapewne przysporzyło firmie taki zysk, że naszej wspaniałomyślnej „prezentowej pani” wcale nie zależało na dodatkowych dwustu dolarach.

Przez następne dwadzieścia minut wzruszenie odbiera nam mowę, zagrzewają nam się spusty w aparatach. W oczach mamy łzy szczęścia.

Zostaję ulokowana w najlepszym z możliwych miejsc w helikopterze — przy pilocie. Przede mną wielka szybka — widok panoramiczny — miejsce daje nieograniczone, doskonałe możliwości fotografowania i podziwiania.

W cenie lotu jest lądowanie na lodowcu. To już szczęście nieprawdopodobne, pomimo krótkich spodenek, lekkich butów, skaczemy jak dzieci, biegamy z radością po tym historycznym śniegu. Mum robi mi zdjęcie, które jest dla mnie kwintesencją radości i szczęścia. Jak w bajce!

W trakcie lotu w górę, jak na zamówienie, chmury stopniowo, magicznie rozstępują się, by w momencie lądowania odsłonić przed nami ten cud natury. Czujemy się jak na wymarzonym przedstawieniu. Kurtyna w górę i zaczyna się magia!

Cudowne błękitne rozpadliny o przemyślnych kształtach, w których powstały turkusowe jeziora, a wszystko otoczone kamienistymi, surowymi wzgórzami, błękitem nieba.

To wielkie, nieopisane przeżycie — moczyć swoje stopy, buty i skarpetki w tańcu radości, na jęzorze starego, poczciwego lodowca.

Pogoda była absolutnym prezentem, nie mówiąc o cenie, która umożliwiła nam przeżycie razem czegoś, na co nie moglibyśmy sobie pozwolić w normalnych okolicznościach. To były tak gigantyczne, poruszające minuty, tak doskonały, profesjonalny pilot, że gdy już byliśmy na ziemi, długo nie mogliśmy wrócić do rzeczywistości.

Ściskaliśmy żarliwie rękę naszej dobrej wróżki, mamrocząc jak mantrę słowa podziękowań. Dostaliśmy więcej, niż można sobie wymarzyć.

Idziemy spać zaczarowani, owiani obłokami nierealności, szczęśliwi i spełnieni, z poczuciem wyjątkowej opieki!

Więcej na temat naszej przygody w Nowej Zelandii a także w Skandynawii, Szkocji, Hiszpanii, Danii, Holandii i na Maderze można przeczytać w naszej książce "Podróże małe i duże" ( osoby zainteresowane zakupem książki  prosimy o kontakt pod adresem email: [email protected]), nad którą patronat objęła Nasza Nowa Zelandia.

Zapraszmy na nasz fejsbukowy profil www.facebook.com/pages/Podróże Małe i Duże

yobrażaliśmy sobie, że linie lotnicze Royal Brunei, którymi lecieliśmy do Nowej Zelandii, jakoś zaakcentują fakt nadejścia Nowego Roku, ale wyglądało to tak, jakby nikt poza nami się tym nie interesował. W związku z ciągłą zmianą czasu zupełnie nie wiedzieliśmy, czy Sylwester ma miejsce właśnie teraz, czy dopiero za chwilę.

Miałam sporo obaw o ostatni odcinek naszej podróży do Nowej Zelandii, bo sądziłam, że tyle szczęścia, ile mieliśmy do tej pory, to aż nadto. Ale… nadal wszystko układało się po naszej myśli. W samolocie było wiele wolnych miejsc, dzięki czemu lot był bardzo komfortowy. Połowę drogi przespaliśmy, choć to była już prawdopodobnie instynktowna reakcja wymęczonego organizmu. Przed wyjazdem miałam wiele obaw, głównie związanych z turbulencjami, okazało się jednak, że kolos — jakim niewątpliwie jest Boeing — doskonale radzi sobie z prądami powietrza, w przeciwieństwie do samolotów tanich linii lotniczych, do których przywykliśmy.

Podróż jednak bardzo nam się dłużyła. Ponad osiem godzin i narastające napięcie przed odprawą celną na lotnisku stresowały nas coraz bardziej.  Z drugiej strony czuliśmy ogromną ekscytację i bliskość wymarzonego celu.     W samolocie rozdano nam do wypełnienia deklaracje, dotyczące tego, co mamy ze sobą, łącznie z opisem, czego kategorycznie pod karą grzywny nie wolno nam mieć. Powiało grozą. Zaczęliśmy nerwowo analizować każdą posiadaną rzecz przez pryzmat restrykcyjnych zasad. Deklaracja podzielona była na sekcje dotyczące: produktów roślinnych i wszelkich jego form, to samo dotyczyło zwierząt (z sierścią włącznie), sprzętu sportowego, wypraw na farmy zwierzęce i do lasu, pieniędzy, zakazanych przedmiotów i broni.

Ze względu na zmęczenie związane z podróżą przez połowę globu nie wszystko potrafiliśmy przetłumaczyć z absolutną pewnością.

Po tym, jak wysiedliśmy z samolotu, wróciły wspomnienia sprzed ponad ośmiu lat z Irlandii. Celnicy wyłapywali z tłumu osoby i pytali o cel podróży. Jeśli ktoś deklarował wizytę u znajomych, prosili o adres i szczegóły dotyczące znajomości. Pamiętając wskazówki z forów dyskusyjnych, które czytaliśmy przed wyjazdem, staraliśmy się zachowywać spokojnie, nie rozglądać za bardzo, żeby nie wzbudzać zainteresowania ani niepotrzebnej uwagi.

Ucieszyliśmy się, że udało nam się odebrać bagaże, które pomimo tylu mil i stref czasowych wylądowały tam, gdzie my.

Taszcząc plecaki i nasze zmęczone ciała, doszliśmy do pierwszego okienka odpraw, w którym celnik obejrzał nasze paszporty, a następnie zaczął wypytywać o cel podróży, planowaną trasę oraz miejsca noclegu. Następnie przejrzał wypełnione przez nas deklaracje i rozpoczął serię szczegółowych pytań o sprzęt turystyczny i obuwie sportowe. Wiedząc jak rygorystyczna jest odprawa, przed wyjazdem kupiliśmy nowiutki namiot, wyczyściliśmy buty        z resztek ziemi, więc przy tych punktach egzamin przebiegł pomyślnie. Niestety schody zaczęły się, gdy doszliśmy do kwestii flick knife. Dopiero po chwili rozmowy okazało się, że chodzi o nóż sprężynowy, który faktycznie zabraliśmy ze sobą, żeby z niego korzystać podczas wyjazdu, jak to miało miejsce dotychczas, w trakcie pobytów na kempingach. Przezornie zaznaczyliśmy, że go posiadamy, żeby nie było niedomówień i problemów. Tych ostatnich właśnie chcieliśmy uniknąć. Jednak okazało się, że już za chwilę miały się zacząć.       Z początku chwilę zajęło nam ustalenie, o jakim nożu mówimy (nie wiedzieliśmy, co znaczy flick knife), natomiast po pytaniu celnika o długość ostrza, sprawa się skomplikowała. Okazało się, że zamiast noża, który miał nam służyć do krojenia chleba lub gałęzi na ognisko, dysponujemy bronią, która w Nowej Zelandii jest zakazana. Zostaliśmy odesłani do kolejnego okienka, gdzie zaczęła się ta sama lista pytań. Nerwowo tłumaczyłam nasze pacyfistyczne nastawienie, wymachiwałam przewodnikami, planami podróży, co dawało skutek odwrotny od zamierzonego i w konsekwencji zostaliśmy odesłani do kolejnego punktu, gdzie kazano nam czekać... nie wiadomo na co. Starałam się mój spanikowany, zmęczony umysł orzeźwić, myśląc, że przecież mieliśmy czyste intencje, że skoro sami zadeklarowaliśmy posiadanie noża, to nie było naszym celem dokonywać przestępstw. Koszmar jednak trwał dalej.

Podszedł do nas kolejny celnik, któremu — łamiącym się głosem — tłumaczyłam naszą niewiedzę i brak złych zamiarów, wyciągając stosy notatek, map, informując o celu i szczegółach podróży. Cała rozmowa — jeśli to nie zabrzmi kuriozalnie — była miła i wszyscy widząc nasze, a raczej moje przerażenie, starali się nam spokojnie tłumaczyć sytuację, ale po przemierzeniu takiego dystansu, histeryczna myśl, że oto teraz nie wpuszczą nas do wymarzonej Nowej Zelandii, paraliżowała mój zdrowy rozsądek. Celnik, widząc nasze spore zdenerwowanie, spokojnie wytłumaczył nam, że nóż to broń zakazana    w Nowej Zelandii, że będzie skonfiskowany i sporządzona zostanie notatka      z całego zdarzenia. Udało mi się uzyskać zapewnienie, że nie grożą nam poważne konsekwencje ani dalsze problemy. Niezbędne jednak będzie spotkanie z policją. Gdy usłyszałam o policji, to byłam już bliska załamania nerwowego. Policjant jednak zachowywał przyjazną postawę, pozwalając sobie nawet na żart z koszulki Muma reprezentacji rugby Anglii, która jest głównym przeciwnikiem Nowej Zelandii w tej dyscyplinie. Co za niefart. Nie dość, że nóż sprężynowy, czyli broń, to jeszcze ostentacja w eksponowaniu na koszulce, drużyny przeciwnej niż ta, której kibicują tutaj prawie wszyscy. Policjant spisał dane Muma z paszportu, co uruchomiło w mojej głowie cały film katastroficzny, ale zapewniał nas, że to tylko procedura. Gdy już odchodziliśmy, słyszałam jak inny pracownik służb celnych wyraża zaskoczenie, że tak szybko zostaliśmy „obsłużeni”. Jesteśmy niemal pewni, że ze względu na Nowy Rok i moje widoczne przerażenie potraktowano nas łaskawie i — w gruncie rzeczy — dość szybko, choć dla nas czas jakby stał w miejscu. Wreszcie wszystko skończyło się pomyślnie, musieliśmy tylko raz jeszcze poddać prześwietleniu nasze bagaże i w końcu spoceni, ledwo żywi, przestąpiliśmy automatyczne drzwi lotniska — bramę do Nowej Zelandii.

Jesteśmy tutaj! I TO dzieje się naprawdę!!! Wrażenie jest przygniecione potwornym zmęczeniem, ale i tak czujemy taką podskórną ekscytację, choć na razie jesteśmy w mieście, a wszystkie te piękne krajobrazy dopiero przed nami. Auckland jednak też może się podobać.

Po około godzinnej jeździe autobusem docieramy do malutkiego hostelu pod wieżą Sky Tower, z której co chwila śmiałkowie skaczą na bungee. Dostajemy skromny pokój z oknem i dwoma łóżkami.

Łóżka niesamowicie kuszą po dniach podróży, ale pamiętamy wskazówki dotyczące jet lagu — nie poddawać się pragnieniu snu, tylko na siłę próbować przestroić organizm na obowiązujące pory dnia. Postanawiamy więc wyruszyć na podbój miasta. Jeżeli w ogóle człowiek, który przyleciał z Polski do Nowej Zelandii, ma siłę na jakikolwiek podbój. Pomimo iż nigdy nie byliśmy w Ameryce, mamy wrażenie, że miasto jest bardzo amerykańskie — strzeliste   i równocześnie pełne starych, kamiennych budynków. Niedorzecznie wyglądają przy prawie trzydziestu stopniach świąteczne dekoracje na ulicach. Ciągle się zaśmiewamy, czy to na pewno grudzień i Nowy Rok. Zmęczenie jest tak duże, że chodnik faluje mi pod nogami. Po wstępnym rekonesansie, około dziewiętnastej padam spać i mimo że Mum próbuje mnie zbudzić, nie udaje się ani jemu, ani hałasowi za oknem. Podczas gdy ja tonę w objęciach Morfeusza, Mum wybiera się w miasto i do dzisiaj jest to jedno z jego większych przeżyć podczas naszej wyprawy. Ta świadomość, która dociera dopiero dobitnie podczas samotnego spaceru i poddaniu się rytmowi miasta. Że jednak się udało, że po paru latach oszczędzania, marzenia o tej chwili w końcu się spełniają! Jesteśmy tutaj, udało nam się! Można mieć tak dużo, jeśli naprawdę się w to wierzy…

Więcej na temat naszej przygody w Nowej Zelandii a także w Skandynawii, Szkocji, Hiszpanii, Danii, Holandii i na Maderze można przeczytać w naszej książce "Podróże małe i duże", nad którą patronat objęła Nasza Nowa Zelandia.

Zapraszmy na nasz fejsbukowy profil www.facebook.com/pages/Podróże Małe i Duże

David nie był typowym sadownikiem, kiedyś studiował medycynę, ale postanowił kupić sad. Oprócz kilku stałych pracowników w sadzie pracowali ‘woofersi’, młodzi ludzie z całego świata, którzy zwiedzanie NZ łączyli z pracą na farmach organicznych, w ramach organizacji WOOF (Working On Organic Farms). W zamian za zakwaterowanie i wyżywienie woofersi pracowali 4 godziny dziennie.

Bywało, że w domu  Davida zamieszkiwali ludzie szesnastu narodowości - niezwykła mieszanka języków, kultur i charakterów. Prawie zawsze było głośno i wesoło, czasem lodówka była pustawa, ale piwa brakowało rzadko. Na początku byliśmy sceptyczni, ale nasi młodzi przyjaciele przyjęli nas bardzo serdecznie. Wspólnie pracowaliśmy, przygotowywaliśmy posiłki, a przede wszystkim rozmawialiśmy na przeróżne tematy. Spędziliśmy wspólnie Boże Narodzenie, które było niezapomniane, choć tak różne od naszej tradycji. Muszę przyznać, że David bardzo się postarał, abyśmy wszyscy nie czuli się smutno z dala od swoich bliskich - był suto zastawiony stół w czasie obiadu świątecznego, były crackersy, prezenty pod choinką, szampan...

Roxburgh to mała miejscowość, która powstała w czasach gorączki złota i nadal przypomina miasteczko z westernu. Położona jest w dolinie potężnej i pięknej rzeki Clutha i otoczona niesamowitymi ‘łysymi’ górami. Mieliśmy sporo czasu aby robić to  po co tu przyjechaliśmy. Przeszliśmy wszystkie piesze szlaki w okolicy bliższej i dalszej, próbowaliśmy szczęścia przy szukaniu złota (niestety szczęścia zabrakło), zwiedziliśmy miasteczka Central Otago i poznaliśmy jak działa tutejsza służba zdrowia... Niestety, podczas jednej z wypraw, po prostu upadłam i złamałam rękę. Na szczęście złamanie było niegroźne i po dwóch tygodniach zdjęto mi gips,  a doświadczenie z tutejszą służbą zdrowia okazało się bardzo pozytywne. Po raz kolejny przekonaliśmy się, że to ‘kraj dla ludzi’!

Kiedy najbliższa okolica nie miała przed nami tajemnic wypuszczaliśmy się dalej do Queenstown, a nawet dość daleko do Mount Cook i nad jezioro Tekapo.

Aż wreszcie nadszedł moment, kiedy uznaliśmy, że zobaczyliśmy już wszystko co chcieliśmy i trzeba ruszać dalej. Bogatsi w doświadczenia pożegnaliśmy międzynarodową ekipę Davida i skierowaliśmy się do Dunedin i dalej na południe.

Planując naszą nowozelandzką przygodę natrafiłam na stronę Farmstay, organizacji, która skupia farmerów chcących gościć turystów w zamian za pomoc w pracach w gospodarstwie. Idea wydała mi się interesująca, głównie ze względów finansowych, dlatego też zaraz po przyjeździe do Christchurch i zakupie samochodu, nabyliśmy broszurę z adresami farm, które przyjmują turystów.  Chcieliśmy zatrzymać się na kilka dni na półwyspie Akaroa, lub innym atrakcyjnym turystycznie miejscu, więc zadzwoniłam na kilkanaście farm, ale nigdzie nas nie chcieli! Zdeterminowana dzwoniłam na wszystkie farmy z listy położone w Catnerbury i w końcu znalazłam.

Pierwsza farma, na której gościliśmy położona była na równinie Canterbury w pobliżu Mt. Somers. Była to nieduża (jak na tutejsze warunki) farma, której właścicielami była wspaniała rodzina z trójką adoptowanych synów. Zamieszkaliśmy w domku dla gości, który po wysprzątaniu okazał się całkiem wygodny. Od pierwszej chwili poczuliśmy się bardzo dobrze i wszelkie obawy zniknęły. Byliśmy traktowani jak rodzina, która przybyła z wizytą, a pomoc w pracach na farmie była czymś naturalnym. Mój mąż pomagał Robertowi przy cielętach  i budowie nowego domu, ja z kolei postanowiłam doprowadzić dom do stanu używalności, co Sue przyjęła z wdzięcznością. Miałam też zajęcie typowo rolnicze, otóż karmiłam raz dziennie nieduże stadko dzikich świń z wyspy Auckland, które miały być sprzedane do instytutu transplantologii, gdzie miały służyć do hodowania komórek macierzystych trzustki, ponieważ były wolne od wirusów. Śmialiśmy się więc, że to nie było banalne karmienie świń, ale praca prawie naukowa (no cóż „prawie” robiło tu wielką różnicę).

Czas po pracy spędzaliśmy z  naszymi gospodarzami. Sport to prawdziwa pasja całej rodziny. Robert jest sędzią piłkarskim, a chłopcy są wożeni na treningi piłki nożnej, krykieta i rugby, co zabiera Sue mnóstwo czasu, bo farma położona jest z dala od klubów sportowych. Wieczorami, po obiedzie, graliśmy z chłopakami w gry planszowe i prowadziliśmy z gospodarzami długie rozmowy o wszystkim. Jako, że był to okres przedświąteczny, przyjaciółki Sue zorganizowały przesympatyczny ‘babski wieczór’ z mnóstwem ciasteczek, szampanem z truskawkami i giełdą prezentów. Uczestniczki spotkania przyjęły mnie bardzo ciepło i już po chwili czułam się jak jedna z nich. Dzieci, mężowie, ciuchy i ploteczki o znajomych to przecież uniwersalne tematy kobiet na całym świecie.

Jednego wieczoru pojechałam z Sue i chłopcami na nabożeństwo do kościoła anglikańskiego, aby uczcić górników, którzy zginęli w tragicznym wypadku w kopalni – muszę przyznać, że było to przejmujące przeżycie, szczególnie dla mnie, pochodzącej z górniczej rodziny.

Po trzech dniach pracy wybraliśmy się na wycieczkę w góry w okolicy Mt Somers. Po drodze odwiedziliśmy wielką farmę prowadzoną przez przyjaciół Roberta. Właściciele przyjęli nas drugim śniadaniem i oprowadzili po swoim pięknie położonym wśród wysokich gór, nowoczesnym gospodarstwie. Zapraszali, abyśmy uwzględnili ich farmę w swoich planach, lecz my chcieliśmy jechać na południe do Central Otago.

Z żalem żegnaliśmy się z rodziną Roberta i Sue, których podziwialiśmy za stworzenie tak wspaniałego domu dla trójki sympatycznych, ale i trudnych chłopców.

Wellington podobnie jak Auckland jest bardzo kosmopolityczne i posiada podobny typ zabudowy tzn. ścisłe centrum wypełniają drapacze chmur a pozostałe tereny pokryte są w większości jedno lub dwu piętrowymi domkami.

Znajduje się tam duży port, który obsługuje przede wszystkim promy kursujące przez cieśninę Cooka. Na trasie Wellington - Picton - Wellington można się przeprawić promami pasażerskimi Interislander oraz Bluebridge. Każdy z tym armatorów posiada swoją witrynę internetową za pośrednictwem, której można sprawdzić rozkłady jazdy oraz dokonać rezerwacji. Niektóre z wypożyczalni samochodów współpracują z tymi przewoźnikami i proponują łączone promocje. Ja wypożyczałam samochód w Apex Car Rentals i zaproponowano mi bezpłatny bilet na samochód podczas przeprawy promem firmy Interislander. Wartość takiego biletu to ok. 180 dolarów nowozelandzkich.

Cieśninę Cooka pokonuje się w ciągu 3 godzin (92 km), a najbardziej ciekawy jest ostatni odcinek rejsu, który prowadzi przez Marlborough Sounds – labirynt wodnych szlaków, zalesionych wysp i licznych zatoczek.

Około 20 km na południe od Napier znajduje się Cape Kidnappers (Przylądek Porywaczy). Nazwa tego miejsca upamiętnia próbę uprowadzenia przez Maorysów Tahitańczyka z załogi kapitana Cooka. Miejsce szalenie malownicze, znane z 20-tysięcznej kolonii głuptaków. Kolonia leży na granicy lądu i wody a wiejące tam silne wiatry dają wbrew pozorom doskonałe warunki do obserwacji leniwych ptaków siedzących na ziemi i tych pokonujących opory powietrza w locie nad głowami ciekawskich turystów. Dorosłe osobniki mają charakterystyczne ciemne plamki wokół niebieskich oczu i blado złotą głowę, młode osobniki są zupełnie niepodobne do rodziców, przypominają chyba najbardziej tuczone puchowe kulki. Pisklę w wieku 13-16 tygodni wyrusza w swój pierwszy lot do Australii by powrócić jako 3-5 letni osobnik do swojego gniazda na Cape Kidnappers. Lot głuptaków to prawdziwa elegancja a ich tolerancja człowieka pozwala obserwować siedzące ptaki dosłownie na wyciągnięcie ręki.

Kolonie można zobaczyć od sierpnia do początku maja, w pozostałych miesiącach prowadzone są badania naukowe i tereny te są niedostępne dla zwiedzających.

Głuptaki zamieszkują wysokie i strome urwiska wybrzeży kontynentów i wysp oceanicznych. Kolonia lęgowa, którą widziałam w Nowej Zelandii jest jedną z bardziej dostępnych dla człowieka na świecie. Słyszeliście kiedyś gruchanie i krakanie kilku tysięcy ptaków? Naprawdę robi wrażenie.

Przylądek Porywaczy to fantazyjne grzbiety, ogromne wąwozy, 100-metrowe klify, rozległe pastwiska pokryte rudymi trawami. Poraża naturalnym pięknem i zdecydowanie jest to miejsce niedocenione przez autorów przewodników turystycznych.

Zaryzykowałabym stwierdzenie, że najbardziej popularnym z great walks na wyspie północnej jest 3-dniowy Tongariro Northern Circuit leżący w jednym z najstarszych parków narodowych Tongariro National Park. Mnie udało się przejść jego jednodniowy odcinek słynny Trawers Tongariro (Tongariro Alpine Crossing) prowadzący przez wulkany, jeziora kraterowe, wysokogórską wulkaniczną pustynię i lasy. Trasa ma długość ok. 19 km i trzeba na jej przejście zarezerwować od 6 do 8 godzin. Pokonuje się ją z Mangatepopo do Ketetahi lub w odwrotnym kierunku. Organizując ten treking trzeba pomyśleć o transporcie na szlak i z powrotem. Oferuje go kilku lokalnych operatorów, ja skorzystałam z noclegów i transportu Discovery Lodge. Oferują zakwaterowanie na polu namiotowym, w obiektach klasy backpackers i standardzie hotelowym, można też zatrzymać się camperem. Bardzo sympatyczna obsługa, polecam gorąco.

Na szlaku bywa zimno i wietrznie nawet latem. Poza butami trekingowymi (najlepiej za kostkę) przyda się ciepły polar, kurtka chroniąca od wiatru czy deszczu oraz czapka i rękawiczki. Jeśli tylko pogoda dopisuje to warto wyruszyć na Alpine Crossing jak najwcześniej, im bliżej południa tym bardziej tłoczno na szlaku. Ja startowałam z Mangatepopo ok. 6.30 rano. Pierwsza godzina marszu to właściwie spacer równiną porośniętą trawami, wzdłuż potoków i maleńkich wodospadów, szlak oznaczony jest palikami i często przechodzi się przez drewniane długie pomosty pokryte działającą antypoślizgowo siatką. Tak na marginesie to super są oznaczone i utrzymane szlaki w Nowej Zelandii.

Tam gdzie kończy się roślinność zaczynają się pojawiać jęzory zastygłej lawy i ogromne głazy. Kolejna godzina do półtorej to mozolne wspinanie się po skałach wulkanicznych stopniami i stromymi podejściami. Im wyżej tym za plecami piechura wyłania się piękniejsza panorama doliny. Mam wrażenie, że z tego miejsca dostrzegłam oddalony o ok. 200 km Taranaki (2518 m.n.p.m.) wulkan przykryty przez większą część roku śnieżna czapą. Czy to możliwe?

Wysiłek wspinania się zostaje nagrodzony widokiem innego wulkanu, strzelającego od stóp w niebo MT NGAURUHOE (2287 m.n.p.m.) - tolkienowaska Góra Przeznaczenia. Na jego szczyt prowadzi wymagająca ścieżka (ok. 3 godz. w obie strony). Jeśli kiedyś tam jeszcze będzie mi dane wrócić, nie będzie bardzo silnego wiatru i opadów to zdobędę go! Tym razem wybrałam wariant przez płaski krater południowy. Idąc dalej ok. godziny pokonuje się stromą grań, która oddziela 2 kratery. Za plecami zostawiamy dostojnego Mt Ngauruhoe. Zachwycające panoramy. Docieramy do rozdroża. Jedna z dróg prowadzi do wulkanu MT TONGARIRO 1967 m.n.p.m. (ok. 2 godz. w obie strony) a trasa główna wiedzie w kierunku krateru Czerwonego, którego szczyt jest najwyższym punktem Tongariro Alpine Crossing (1886 m.n.p.m.) jeśli nie uwzględniamy wspomnianych wulkanów. Krater wyróżnia się kolorem czerwono-czarnym, jest ogromną przepaścią w ziemi o różnorodnych kształtach, naprawdę wzbudza respekt. Wokół unosił się zapach siarki, który podkreśla, że jest to spacer wśród czynnych wulkanów. Cichutko. Na paluszkach. By nie obudzić drzemiących.

To jeszcze nie koniec atrakcji. Około 10-20 minut marszu zaprowadzi nas do pocztówkowych JEZIOR SZMARAGDOWYCH. Trzy wypełnione wodą kratery o wspaniałym zielonym kolorze, których barwę nadają minerały wyługowane z sąsiednich stref termicznych. Nawet te osoby, które znają jeziora ze zdjęć będą oczarowane ich widokiem.

Trawers wzdłuż Czerwonego krateru i kolejne strome zejście luźnym podłożem z kamieni i żwiru w kierunku jezior, to miejsca najczęstszych wypadków. Zachowajcie tutaj szczególną ostrożność. Później będzie już tylko łatwiej. Dnem krateru Centralnego dociera się do Jeziora Błękitnego a następnie ok. 3,5 godziny schodzi się do parkingu w Ketetahi obserwując w oddali jezioro Rotoaria.

Trud całodniowego trekingu jest hojnie nagradzany niezapomnianymi widokami, nieziemskimi krajobrazami, które wykorzystano w filmie Władca Pierścieni (Mordor).

Pogoda jak to w górach bywa kapryśna i wulkany często nie dopuszczają turystów do swoich stóp. Kosztem możliwości zobaczenia Wellington przeczekałam dzień deszczu u podnóży wulkanów i kolejnego dnia korzystając z okna pogodowego - przed sobą słońce a za plecami chmury, udało mi się poznać cudowny Park Narodowy Tongariro.

Rotorua często jest nazywana Sulphur City (Siarkowym Miastem) z uwagi na unoszący się w powietrzu przez 24 godziny na dobę zapach siarkowodoru. Warto tam się zatrzymać jeśli ktoś chce wykorzystać uzdrowiskowy charakter tego miasta a największych atrakcji turystycznych trzeba poszukać poza miastem. Mnie udało się w deszczu zwiedzić TE PUIA – maoryskie centrum sztuki i rzemiosła. Można zobaczyć tam zrekonstruowane wsie maoryskie (drewniane zabudowy, domy spotkań), namiastkę zjawisk geotermicznych m.in. gejzer Pohutu (Wielki Plusk) wyrzucający wodę na 30 m w górę, liczne wystawy dokumentujące historię Nowej Zelandii i Maorysów, na żywo pracujących rzeźbiarzy i tkaczy a także dokonać zakupu dzieł sztuki w galerii. Jest to coś w rodzaju żywej instytucji promującej kulturę maoryską w Nowej Zelandii. Za dopłatą do standardowego biletu można zobaczyć wspomniany wcześniej 45 min. pokaz artystyczny.

Utrzymujące się opady deszczu uniemożliwiły skutecznie spacery po dolinach wulkanicznych położonych na wschód i południe od miasta Rotorua. Kierując się w stronę wyżyny wulkanicznej, która miała być kolejnym celem wyprawy zatrzymałam się jeszcze w parku WAI-O-TAPU który jest najbardziej zróżnicowaną, rozległą i kolorową atrakcją geotermalną w Nowej Zelandii. Zajmuje około 18 km kwadratowych ale zwiedzający mają szanse zobaczyć tylko małą część z tego. Jest to rezerwat obejmujący ścisłą ochroną faunę, florę i formacje geologiczne. Na tym terenie można zobaczyć manuka. Jest to jeden z rodzimych wiecznie zielonych krzewów, który jest źródłem dla wspaniałych miodów i preparatów do pielęgnacji ciała. Słoiczek miodu manuka więzi smak raju, zapach łąk i lasów, ma niepowtarzalny aromat i właściwości przyczyniające się do ochrony zdrowia.

Na spacer po WAI-O-TAPU trzeba zarezerwować ok. 1,5-2 godzin, podczas którego można zobaczyć księżycowe krajobrazy kraterów, wielobarwne jeziora, gejzery, wrzące baseny błotne i jaskinie. Na mnie największe wrażenie zrobiły kolorowe jeziora Champagne Pool i Devil's Bath. Szampańskie jezioro wypełniony jest wodą o temperaturze 74°C a magiczne kolory zawdzięcza obecności takich pierwiastków jak złoto, srebro, rtęć, arsen, siarka, antymon i tal. Diabelskie Łaźnie z kolei zmieniają swój kolor od zielonego do żółtego w zależności od oświetlenia i zachmurzenia. Podobno równie ciekawe zjawiska geotermalne można zobaczyć tylko w Islandii.

Zapach zgniłych jaj, ciepło wydobywające się w wnętrza ziemi oraz liczne zapadnięte kratery dają nieodparte wrażenia jakbyśmy przekroczyli bramę piekła.

Przylądek wschodni zachował maoryski charakter i w niewielkim stopniu został zmieniony przez brytyjskich osadników. PACYFIC COAST HIGHWAY upiększają maleńkie miasteczka, kościoły i maoryskie domy spotkań (marae). Już na początku trasy wokół przylądka, w miejscowości TORERE można zobaczyć dom spotkań oraz stojący obok Kościół Trójcy Świętej (Holy Trinity Church). Widziałam je tylko z zewnątrz, wszystko było pozamykane i obwieszone kłódkami. Może za wiele nie straciłam, kościół nie jest imponujący ale podobno warto później porównać jego prostotę z Kościołem St. Mary w Tikitiki. A ten rzeczywiście zachwyca. St. Mary Church uchodzi za jeden z najpiękniejszych kościołów maoryskich. Wybudowano go w 1924 roku ku pamięci maoryskich żołnierzy, którzy polegli w I wojnie światowej. W kościele znajduje się tablica z nazwiskami. Kościół z zewnątrz przypomina architekturę europejską ale zdobienia i rzeźby znajdujące się w środku są typowo maoryskie. Autorem tego wspaniałego wnętrza jest Apirana Ngata pochodzący z plemienia Ngati Porou. Ośrodkiem tego plemienia jest miejscowość RUATORIA, można tam wg przewodników spotkać maorysów z pełnym moko i dredami (rastafarian). Ja nie widziałam tam żywej duszy, miejscowość wyglądała jakby zapanowała epidemia. Znajdująca się tam stacja benzynowa, na którą wielu turystów jadących wokół przylądka (ok. 350 km) liczy, wyglądała na opustoszałą od dawna.

Wszystkim, którzy zdecydują się na wyprawę do Nowej Zelandii i będą się poruszać samochodem polecam częste tankowania. Bywają odcinki 100-200km gdzie nie znajdziecie stacji paliw. A na stacjach mamy do wyboru ropę lub benzynę 91 oktanową. W styczniu ceny wahały się od 1,97 do 2,50 dolarów nowozelandzkich.

Jadąc wschodnią stroną PACYFIC COAST HIGHWAY warto zatrzymać się w maleńkiej osadzie RAUKOKORE. Wizytówką tego miejsca jest stojący samotnie na cyplu anglikański kościółek. Piękne miejsce.

Przylądek wschodni to również zatoczki skalisto-piaszczyste i plaże w kształcie półksiężyca. W jednym z takich miejsc (WHANGARA) nakręcono moim zdaniem najlepszy film o kulturze maoryskiej pt. „Jeździec wielorybów”. Film balansuje na pograniczu baśni i czasów współczesnych. Wzruszający i ponadczasowy obraz. Pewnie nikt z Was nie pamięta ceremonii rozdania Oskarów za 2003 rok i nominacji najmłodszej aktorki pierwszoplanowej, która byłą Keisha Castle-Hughes odtwórczyni głównej roli we wspomnianym filmie. Wtedy oczy wszystkich skierowane były na bijącego rekordy „Władcę pierścieni”.

Kolejny, wytyczony na mojej mapie punkt podróży oddalony był o 240 km od Zatoki Wysp. Szacunkowy czas przejazdu 4 godziny. Łatwo wyliczyć średnią prędkość. Nic się nie da przyśpieszyć. Ponad połowę powierzchni Nowej Zelandii to góry. A trasa na dalekie południe jest wyjątkowo malownicza. Góry, serpentyny, drzewiaste paprocie i ciągle zielono i zielono aż po horyzont. Uwaga, najbardziej zachwycające widoki są wtedy kiedy będziecie na ostrych zakrętach a na punktach widokowych bardziej przeciętne. Zatem nie spać... zwiedzać!

Nocleg w hostelu oddalonym o 19 km od Cape Reiga okazał się idealnym pomysłem. Na przylądku można się pojawić wcześnie rano kiedy światło do fotografowania jest ciekawe i bez tego całego tłumu, który tam dojeżdża w samo południe usypanym z wydm półwyspem Aupouri.

Przylądek jest przepiękny i symboliczny. Tam znajduje się linia styku Oceanu Spokojnego i Morza Tasmana – tzw. Columbia bank. Samotna latarnia i drogowskaz wskazujący kierunek i odległości do innych miast na świecie przypomina jak daleko jesteśmy od domu. Bywa tu bardzo wietrznie a podczas sztormu fale sięgają 10 metrów.

Maoryską nazwę tego przylądka Te Rerenga Wairua tłumaczy się jako „miejsce odlotu dusz”, które opuściwszy ciała zmarłych udają się w daleką drogę do mitycznej Hawaiki, duchowej ojczyzny Maorysów. Ma im to ułatwić sękate, 800-letnie drzewo pohutukawa znajdujące się u podnóża cyplu. Duchy ześlizgują się po jego gałęziach, korzeniach i odchodzą w zaświaty.

Przylądek oczekuje na status Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Na Cape Reinga można dotrzeć główną drogą wyspy północnej SH1 lub zachodnim wybrzeżem dalekiej północy - Ninety Mile Beach, która w rzeczywistości nie jest 90 milowa tylko 60. Plaża jest szeroka, na całej długości widać wysokie wydmy (Te Paki - ogromne wydmy ruchome), robi wrażenie bezkresnej a jej powierzchnia jest tak ubita, że w czasie odpływu można po niej jeździć samochodem. Większość wypożyczalni samochodów zabrania jeżdżenia po 90-milowej plaży i nie obejmuje ubezpieczeniem zdarzeń podczas takiej eskapady. Ja zdecydowałam się na spacer. Trzeba mieć oczy dookoła głowy bo ciągle nadjeżdża jakiś autobus, samochód z napędem na cztery koła lub motor.

Od momentu opuszczenia Auckland każda nazwa miejscowości na tablicy drogowej przypomina o tym kto pierwszy osiedlił się na tych wyspach.

Zatoka wysp bardzo mocno związana jest z dziejami Nowej Zelandii. Znajdująca się w tym rejonie miejscowość Waitangi jest miejscem narodzin kontrowersyjnego traktatu (1840 r.), który rzekomo miał zabezpieczać interesy Maorysów i regulować podejrzaną wyprzedaż ziem a w istocie oznaczał początek kolonizacji Brytyjczyków. Nie widziałam historycznych wiosek: Russell i Kerikeri, nie widziałam też Domu Traktatowego. Moim celem podobnie jak większości turystów była błękitno-turkusowa zatoka a na niej rozrzucanych blisko 150 wysp. Bazą wypadową była Paihia (ok. 250 km od Auckland). Mój rejs po zatoce trwał około 6 godzin. Trasa prowadziła szlakiem, którym kiedyś zbierano śmietanę od okolicznych farmerów a dzisiaj historycznym cream trip dostarcza się pocztę i zaopatrzenie na wyspy. Katamarany zabierają turystów z Paihia lub Russell a potem kierują się w stronę rozległych skał wulkanicznych BLACK ROCKS, następnie na drugą co do wielkości wyspę w zatoce MOTUROA i dalej na MARSDEN CROSS gdzie w 1814 r. Samuel Marsden wygłosił pierwsze w Nowej Zelandii kazanie chrześcijańskie. Żeglując po zatoce widziałam dzikie niezamieszkałe wyspy objęte ochroną rezerwatową, wyspy prywatne, wyspy z pięknymi piaszczystymi plażami. W programie rejsu przewidziano również zejście na jedną z nich, można było pospacerować lub popływać u jej wybrzeży.

Bay of Islands znane jest z możliwości pływania z delfinami w ich naturalnym środowisku. Widziałam pokaźne stado ale były to delfiny płynące i o igraszkach z nimi w wodzie nie było mowy. Czuję niedosyt. Na otarcie łez była okazja spróbować doznań na boom netting. Cała zabawa polega na tym, że wskakuje się do lodowatej wody w strojach kąpielowych, chwyta się rękoma za siatkę, która jest umocowana przy burcie katamaranu a ktoś kto siedzi za sterami uruchamia wszystkie silniki i rusza z impetem to do przodu to na wstecznym, to kręci się w kółko, takie SPA w oceanie przy 10 węzłach, staniki zrywa a męskie bokserki lądują do kostek.

Na koniec pocztówkowa Hole in the Rock na wyspie Motukokako (naturalna brama skalna, przez którą się przepływa) i CAPE BRETT z latarnią. Od 1910 r. człowiek odpowiadał za sygnalizację świetlną i dopiero w 1978 r. została zautomatyzowana. Latarnik odbierający przesyłkę z naszego katamaranu zapytany przez kapitana czy nie czuje się na przylądku samotny odpowiedział „ogromnie dużo ludzi w mieście jest samotnych, nie ma znaczenia gdzie się mieszka”. Jak mu nie przyznać racji.

Bay of Islands warto zobaczyć, zdjęcia nie oddają uroku tego miejsca.

Jedno z trzech miast w Nowej Zelandii, które posiada międzynarodowe lotnisko. Auckland Airport według statystyk obsługuje najwięcej turystów przylatujących i wylatujących z Nowej Zelandii. Międzynarodowy ruch turystyczny szacuje się na około 2 mln rocznie, dominują Australijczycy, Brytyjczycy i Amerykanie. Najliczniejszymi europejczykami odwiedzającymi maoryską ziemię są Niemcy.

Do Nowej Zelandii można polecieć z Europy przez Stany Zjednoczone (konieczna wiza w tranzycie) lub kraje azjatyckie. Podróż w jedną lub w obie strony można urozmaicić stopover w Bangkoku, Singapurze, Kuala Lumpur, Hong Kongu, Osace, Tokyo czy Seulu. Można też poszukać wariantu ze stopem w Australii (podobnie konieczna wiza w tranzycie a tym bardziej podczas pobytu). Czas spędzony w samolotach to około 24-26 godzin a do tego należy doliczyć postoje na lotniskach (minimum 2 przesiadki). Podróż na odległe antypody w najlepszym przypadku zamyka się w 30 godzinach w jedną stronę. Jak człowiek się uprze i przetrzyma 2 doby w podróży bez spania to potem pada jak mucha i nie ma problemu z 12-godzinną różnicą czasową. Dzień jest na swoim miejscu i noc podobnie.

Każdy pasażer jeszcze na pokładzie samolotu otrzymuje do wypełnienia Passenger Arrival Card (PAC). Informacje zawarte w tej deklaracji są podobno przetwarzane przez dziewięć różnych agencji, w tym sanitarne, celne, imigracyjne, statystyki, Policji, Ministerstwa Zdrowia, Sprawiedliwości, Turystyki i Transportu. Wszystko po to by między innymi uszczelnić granice przed niechcianymi imigrantami oraz zapewnić bezpieczeństwo biologiczne a w szczególności ustrzec się przed produktami, szkodnikami i chorobami, które mogą spowodować degradację środowiska naturalnego. Kiwi są bardzo proekologiczni! Pamiętajcie o tym by zgłosić w powyższej deklaracji sprzęt do pływania i nurkowania, namiot czy buty trekingowe i nie dziwcie się jeśli służby na lotnisku będą wydłubywać resztki gleby z podeszwy waszych butów nim wyjdziecie z lotniska. Lecąc na antypody do bagażu głównego i podręcznego nie zabierajcie żywności. Zakaz bez wyjątków. Złamanie przepisów może kosztować 400 lub 1000 dolarów nowozelandzkich. Jednym z punktów kontroli na lotnisku są służby imigracyjne. Poproszą o paszport, wypełnioną kartę PAC, bilet powrotny, mogą też zażądać okazanie pieniędzy wystarczających na sfinansowanie pobytu (przepisy mówią o 1000 NZD na każdy miesiąc pobytu przy indywidualnej turystyce). Mogą pojawić się pytania o cel przyjazdu, miejsce zakwaterowania i liczne pytania pomocnicze. Jeśli wszystko pójdzie pomyślnie to w paszporcie pojawia się stempel z 3 miesięczną VISITOR VISA, zaliczamy służby sanitarne, celne, wychodzimy z lotniska i welcome to Auckland. Powietrze zaskoczy Was świeżością, gwarantuje.

Z lotniska do centrum miasta przez całą dobę można dostać się taksówką, autobusem (Airbus Express) lub shuttles. Koszty od 14 do 100 dolarów nowozelandzkich w zależności od rodzaju środka transportu.

Auckland jest największym miastem Nowej Zelandii. Zamieszkuje go 1.3 mln ludzi przy populacji całego kraju liczącej 4.4 mln. Nie sposób nie zauważyć kosmopolitycznego charakteru tej metropolii. Dominują europejczycy z naciskiem na kulturę anglosaską, polinezyjczycy i azjaci.

Auckland „rozsiadło” się nad piękną zatoką i uśpionymi wulkanami, których naliczono w granicach miasta 49. Leży dokładnie na wąskim przesmyku Tamaki między Morzem Tasmana a Oceanem Spokojnym. Słusznie nazywane Miastem Żagli. W kilkudziesięciu przystaniach kołysze się tysiące masztów, cumują wielkie żaglowce, promy i łodzie rybackie. Na linii długiego nabrzeża warto zobaczyć położony blisko centrum miasta Viaduct Basin. Ta nadmorska promenada usiana jest ekskluzywnymi jachtami i stała się centrum gastronomii i klubów nocnych. Z tymi nocnymi zabawami to tak bez przesady. Od godziny 19 do maksymalnie 23 zamykają większość lokali i trzeba zasięgnąć języka a potem trochę się nachodzić by znaleźć pub czy klub nocny w Auckland. Ja trafiłam do bardzo fajnego angielskiego pubu Shakespeare położonego na rogu Wyndam & Albert Street w centrum miasta, czynny 24 h/ dobę. To jeden z pierwszych w Nowej Zelandii browarów – pubów, zdobywca trofeów w wielu konkursach międzynarodowych. Przemiła barmanka nie tylko wiedziała gdzie znajduje się Polska ale znała miejsca takie jak Kraków czy Oświęcim.

Ikoną Auckland jest górująca nad miastem Sky Tower. Wysoka na 328 m, jest najwyższą w Nowej Zelandii budowlą wzniesioną przez człowieka. Ja zdecydowałam się na oglądanie panoramy miasta z dwóch poziomów 186 i 220 m. Na tym wyższym poziomie można chodzić po szklanych płytach w podłodze. Zadziwiające jak działa psychika ludzka. Jak coś jest przeźroczyste to człowiek się boi a jak nie to lęk mija. Dla prawdziwych śmiałków Auckland Sky Tower ma również ofertę adventure. Ze 192 metra wieży można zrobić SkyJump, nie jest to typowe bungee jumping a bardziej base jumping. Skok wykonuje się będąc przytwierdzonym do przewodu, spada się bardzo szybko około 83 km/h, lot trwa 11 sekund, a następnie bardzo łagodnie ląduje się na placu pod wieżą. Inną atrakcją jest spacer po chodniku bez poręczy o szerokości 1,2 m na wysokości 192 metrów nad ziemią. Pod wieżą znajduje się przystanek bezpłatnego SKYCITY Shuttle Bus, który może nas zawieść w kilka ciekawych punktów miasta m.in. do Auckland Museum. Nawet tym, którzy nie bardzo przepadają za muzeami gorąco polecam zobaczyć to multimedialne i interaktywne miejsce przed wędrówką po Nowej Zelandii. Na każdym z trzech pięter udostępnionych do zwiedzania opowiedziana jest inna historia. W 3-4 godzin można poznać historię Pacyfiku i Nowej Zelandii, dowiedzieć się dużo o florze i faunie oraz geografii tych wyjątkowych wysp. Mnie najbardziej podobał się poziom 1 - poświęcony ludziom Pacyfiku, Maorysom, ludom Oceanii i innym przybyszom oraz poziom 2 - poświęcony środowisku naturalnemu. Wystawy dotyczące roślin i zwierząt są przygotowane z wysokim poziomem dokładności i realizmu a wszystko po to by przybliżyć jak najbardziej różnorodność przyrodniczą. Polecam!

Naturalną platformą widokową jest wzgórze Mount Eden. Jeśli wykluczy się wulkany zlokalizowane na okolicznych wyspach to stożek wygasłego wulkanu Mount Eden liczący 196 m.n.p.m. jest najwyższym w Auckland. Przy dobrej widoczności ciekawa panorama na różne kierunki miasta.

Z wielkiego top 50 Auckland wybrałam jeszcze Kelly Tarlton’s Antarctic Encounter & Underwater World. To oceanarium zostało otwarte w 1985 roku a pomysłodawcą był Kelly Tarlton – Kiwi podróżnik, nurek i badacz. Można tam zobaczyć z pojazdu snowcat kolonię pingwinów, świetną replikę chaty kapitana Scotta (1911r.), która dokumentuje jak żyło się 100 lat temu w najzimniejszym punkcie na Ziemi. Wielką atrakcją jest akwarium w przeszklonym akrylowym tunelu. Ponad głowami pływają rekiny!

Nieopodal oceanarium znajduje się najbardziej lubiana przez aucklandczyków miejska plaża MISSION BAY. Sylwester na plaży? Tak było. Swoją drogą to do dnia dzisiejszego ciągle się zastanawiam dlaczego w noc sylwestrową nowozelandczycy wsiedli do samochodów i jeździli po mieście jak szaleni zamiast witać nowy rok w gronie przyjaciół czy rodziny. Zjawiskowe!

Dwa dni zaplanowane na aklimatyzacje, odpoczynek po podróży i poznanie Auckland dobiegły końca. Największe miasto Nowej Zelandii wydaje się mimo wszystko prowincjonalne i niezbyt ciekawe. Czas odebrać z wypożyczalni zarezerwowany wcześniej samochód i rozpocząć wielką przygodą z Nowa Zelandią. Ruch lewostronny! Kierowca siedzi po prawej. Na rondo wjeżdżamy od lewej. Wszystko na opak :-)

Nawet nie wiedzieliśmy, że mamy w okolicy tak urokliwe miejsce. Zorientowaliśmy się przypadkiem, oglądając czyjeś zdjęcia i pytając z zachwytem o to, gdzie były robione.

Te Waihou Valley leży na północ od Putaruru w południowej części Waikato, na Wyspie Północnej. Na obu końcach wiodącego nią szlaku spacerowego znajdują się darmowe parkingi. Jeden umiejscowiony jest na Leslie Road, drugi wzdłuż prowadzącej do Putaruru Whites Road (patrz – mapka powyżej). Osobiście polecam wybór tej pierwszej opcji, jako że bliżej stamtąd do głównej atrakcji – Błękitnego Źródła (Blue Spring), z którego czerpana jest krystalicznie czysta źródlana woda (przekazywana także bez dodatkowego filtrowania do okolicznych miejscowości).

Szlak jest dość łatwy w jego wschodniej części. Nie mogę jednak skomentować reszty trasy, albowiem zatrzymaliśmy się na dłużej przy rzeczce na... snorklowanie. Od razu ostrzegam – bez pianek mogą tego próbować jedynie prawdziwe „morsy", gdyż temperatura strumienia ma przez cały rok zaledwie około 11 stopni. Zabawa jest jednak przednia, a widoki zapierają dech w piersiach. Woda w rzece jest idealnie przejrzysta i ma z tego względu charakterystyczny mocno błękitny odcień. W toni pływają spore ryby, a pod kamieniami mieszkają raki. Trzeba jednak uważać na nurt, który miejscami jest dość silny i bez płetw ciężko się przemieszać w górę rzeki. Krajobraz porośniętych zieloną trawą wzgórz jest co najmniej tak uroczy, jeśli nie lepszy, niż w Hobbitonie (i w dodatku za darmo) a brzegi strumienia otoczone są drzewiastymi paprociami.

Od strony parkingu na Leslie Road, jak już wspomniałam, blisko jest do magicznego Blue Spring, ukrytego wśród paproci na przeciwnym brzegu. Z rozbawieniem ale i współczuciem obserwowaliśmy jednego z tubylców rozbierającego się „do rosołu" i przepływającego na drugą stronę by nabrać sobie ze źródła wody do plastikowej butelki. Brrr... co za hart ducha!

 

(Szczegółowa mapka trasy dostępna jest na str. 42 w przewodniku DOC „Rotorua Recreation Guide" - http://www.doc.govt.nz/publications/parks-and-recreation/places-to-visit/bay-of-plenty/rotorua-recreation-guide/).